ตะพาบ 315 : รางวัลปลอบใจ





          
รางวัลปลอบใจ
เปลวแพร



ยามเช้าในวันหนึ่งของเมืองบางกอก ในห้วงเวลาแห่งรัตนโกสินทร์สมัย...........
เรือนไทยหลังใหญ่คลาคล่ำไปด้วย ผู้คนที่เดินทางมา เสียงบ่าวไพร่ที่ทำงานง่วนอยู่ พูดคุยกันเสียงดังโขมงโฉงเฉง


" พวกนายช่างจากหัวเมือง เค้ามาถึงกันแล้ว.........."
" คุณหลวงท่านกับคุณแพร เธอจะลงมาตอนไหนฤา "
" งานฉลองกรุงฯคราวนี้ คุณท่านเป็นแม่งาน รับผิดชอบบูรณะอารามหลวง หวังจะให้เป็นที่เชิดหน้าชูตาในงานนี้ทีเดียว "
" นั่นไงคุณหลวงกับคุณแพร ลงมาแล้ว...คุณแพรเธองามเหลือเกิน นับว่าเป็นบุญตาของข้าจริง ๆ......"
เสียงบ่าวไพร่หญิงซุบซิบพูดกันเบาๆ ในขณะที่มองไปที่เจ้านายทั้งสอง


" นี่....เปลว.....ช่างเขียนที่เพื่อนของคุณท่านจากหัวเมืองแนะนำมา เป็นช่างฝีมือดีอันดับต้นๆของแผ่นดินตอนนี้ทีเดียว ขอรับ "
" เอ่อ...ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรดอก ต้องขอบใจนายช่างเสียมากกว่าที่สละเวลามา "
" เดินทางเหนื่อยไหม นายช่าง....."  พลางมองมาที่กลุ่มช่าง ก่อนสายตาจะมาหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มอย่างอาทร
" ไม่เหนื่อยดอกขอรับ พักสักครู่ก็เริ่มงานได้เลยขอรับ......"  ชายหนุ่มพูดตอบอย่างอ่อนน้อม
" ไม่ต้องขนาดนั้นดอก พักเสียก่อน วันพรุ่งค่อยเริ่มก็ได้นะ แหม คนหนุ่มแน่นนี่ไฟแรงกันดีจริง ๆ......"
คุณหลวงกล่าว ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ใบหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความปิติ

" เดี๋ยวจะให้ห้องครัวเค้ายกข้าวปลาอาหารมา กินข้าวกันก่อน แล้วค่อยเดินทางไปวัดกัน "
" จะได้ตระเตรียมที่หลับที่นอนกันที่นั่นด้วย ส่วนเรื่องอาหารการกินชั้นจะเป็นธุระให้ ให้ทางโรงครัวเค้าทำไปส่งให้ทุกวัน "
" ขอบคุณ ขอรับ........."
" นี่ลูกสาวชั้น แพร......เค้าจะมาช่วยดูแลงานแทนชั้นเป็นบางครั้ง "
ชายหนุ่มชำเลืองมองไปยังหญิงสาววัยรุ่นรูปงามที่อยู่ข้างๆ ตาสองตาประสานกันโดยบังเอิญ
หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นอย่างไว้ตัว ปรายตามายังช่างเขียนหนุ่มรูปงามด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง หากที่สองแก้มกลับแดงระเรื่อ
.........







.......หญิงสาวผู้สูงศักดิ์ บุตรีของเจ้านายผู้ใหญ่ มักจะมาตรวจงานอยู่เนือง ๆ
ทุกครั้งที่มา...เปลว จะมีหน้าที่พาเดินดู และอธิบายถึงรายละเอียดในส่วนต่างๆ ของงาน
เหมือนดั่งเป็นน้ำทิพย์ชโลมใจ...เจ้านายที่งดงามราวกับนางฟ้า ลงมาเดินเคียงข้างกับช่างเขียนผู้ต่ำต้อยเยี่ยงมัน
ชายหนุ่มทำงานไป บางครั้งก็เหลือบมองทาง....ทำได้แต่เพียงรำพึงในใจ......
" ทำไมนะ วันนี้เธอถึงไม่มา......."
ขณะที่ชายหนุ่ม กำลังอยู่ในห้วงภวังค์ของความคิดคำนึง

" นายเปลว......."   
ชายหนุ่มสะดุ้ง....เป็นเสียงที่มันรอจะได้ยินอยู่ทุก ๆ วัน
" คุณแพร........."
" .....เอ่อ..คุณแพร...มาตั้งแต่เมื่อไหร่ขอรับ......"  ชายหนุ่มพูดเสียงตะกุกตะกัก
" ชั้น ก็เพิ่งมาถึงนี่แหละ......."  หญิงสาวยิ้มที่มุมปาก ให้กับท่าทีของชายหนุ่ม


.......นี่เป็นครั้งที่สามแล้ว ที่ หญิงสาว มาตรวจดูความคืบหน้าของงาน
" คุณแพร มาตรวจงานหรือขอรับ....."  ชายหนุ่มถามเหมือนกันทุกครั้ง
" ใช่ ช่วงนี้คุณพ่อท่านติดราชการ เลยให้ชั้นมาดูแทน......." หญิงสาวตอบเสียงแข็งๆ อย่างไว้ตัว
" เขียนไปถึงไหนแล้วฤา นายเปลว.....จะทันงานฉลองกรุงฯ หรือไม่ "
" ใกล้แล้วขอรับ ช่วงนี้ช่างเขียนก็รุมกันแทบไม่ได้หลับได้นอน ขอรับ...."
" อืม..ต้องขอบใจนายเปลว กับนายช่างทั้งหลายนะ ที่ทุ่มเทกันเต็มที่...."
หญิงสาวยิ้มน้อยๆ พลางปรายตา มายังชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ

ด้วยความเกะกะของพื้นที่ ขณะที่หญิงสาวกำลังเดินตามชายหนุ่มเพื่อจะฟังคำอธิบายถึงความคืบหน้าของงาน
เท้าอันงามผุดผาดที่สวมรองเท้าคู่น้อยไว้นั้น กลับสะดุดเข้ากับนั่งร้านที่ขวางอยู่
ก่อนที่ร่างงามของหญิงสาวจะล้มลงกับพื้น แขนอันแข็งแรงของชายหนุ่มก็รั้งร่างนั้นไว้ในอ้อมแขน
ร่างที่นุ่มนิ่มและจรุงด้วยเครื่องหอม แม้นนอนนิ่งแต่หัวใจกลับเต้นตูมตาม หน้าแดงระเรื่อ หลบหน้าหลบตาจากสายตาคู่นั้น
พลางดิ้นรนจากพันธนาการ ของวงแขนที่รัดรึง
หลังจากที่กลับยืนบนพื้นอีกครั้งด้วยท่าทีเอียงอาย ก็ยังไม่วายจะรีบเชิดหน้าอย่างไว้ที ปรายตา ก่อนกล่าวเบาๆ

" ขอบใจ......"
หากสายตาของเธอกลับมองเห็นบางอย่างที่ข้อแขน ของชายหนุ่ม
เลือดสีแดงที่ไหลริน จากบาดแผลที่เกิดจากคมบาดของเสี้ยนไม้
" นายเปลว...เลือดออกใหญ่แล้ว โดนอะไรฤา "
ชายหนุ่มที่เพิ่งรู้สึกตัว รีบหยิบผ้าเก่าๆแถวนั้น มาเช็ดเลือดที่เริ่มไหลมากขึ้น
" อย่าเทียวนะ...อย่าทำแบบนั้น ผ้านั่นสกปรกเหลือเกิน......"
ว่าพลางเม้มปากสักครู่ ก็หยิบผ้าแพรสีชมพูที่เหน็บไว้ที่เอว คลี่ออก ก่อนออกคำสั่งเบาๆ
" เอามือมานี่......"
" เออ....คุณแพร....."
" ไม่ต้องพูด....รอชั้นพันแผลให้เสร็จก่อน "

" คุณแพรไม่ต้องทำขนาดนี้ ก็ได้ขอรับ ไอ้เปลวมันไม่เป็นอะไรดอก แผลนิดเดียว "  ชายหนุ่มพูด น้ำเสียงอึดอัด
" ชั้นไม่ได้ทำเพราะช่วยนายเปลวเพียงอย่างเดียวนะ ชั้นกลัวว่างานของคุณพ่อจะสะดุดน่ะ หากนายช่างใหญ่มามือเจ็บเสียแล้ว "
" ใครจะมาเขียนแทนเล่า...." เสียงสูงอันเย่อยิ่งนั้นหัวเราะเบาๆ
" ขอบคุณขอรับ....."  มันมองดูผ้าแพรผืนนั้นที่พันอยู่ที่ข้อแขน แต่ทำไมนะความรู้สึกมันคล้ายกับพันไว้ที่หัวใจ
" ไอ้เปลวนะไอ้เปลว เอ็งควรจะเจียมใจเจียมตน เอ็งจะหมายปองดอกฟ้าเทียวหรือ...คงแค่เป็นเพียงฝันกระมัง "
ชายหนุ่มรำพึงในใจ อย่างเศร้า ๆ

" เขียนเสร็จแล้วก็คงมิได้มาเยือนที่นี่อีกกระมัง.... " เสียงของหญิงสาวกล่าวเบาๆ หางเสียงคล้ายตัดพ้อ
" ในใจของไอ้เปลว ก็อยากมาเยือนอีกขอรับ แต่เกรงว่าจะมิมีโอกาสเดินทางมา....แล้วก็..."  เสียงนั้นแหบพร่าไป
" แล้วก็...อะไรฤา....."
" เกรงว่าเมื่อเขียนเสร็จแล้ว คนที่นี่ก็คงจะลืมคนเขียนนั้นเสียแล้ว....กระมัง "
" เลยเกรงว่า เขาจะมิต้อนรับ....."  มันพูดเบาๆ ก้มหน้าก้มตา
" นี่ฟังดู ออกจะหมิ่นน้ำใจคนบางกอก เข้าเสียแล้วกระมัง....."  หญิงสาวพูดเสียงสูง ทีเล่นทีจริง
" คนบางกอก มิลืมง่ายนักดอก...ถึงแม้ว่าพยายามจะลืมก็เถอะ....."
" เออ...มิได้ขอรับ....."
" ฮึ...ดูแลแผลให้ดีด้วยล่ะ...เดี๋ยวเขียนงานไม่เสร็จ จะกลายเป็นเรื่องเอา...เอาละชั้นไปก่อน....."
หางเสียงที่ฟังดูแม้นว่าจะไว้ศักดิ์ หากก็ดูอาทรต่อหัวใจผู้ฟัง ที่นั่งเรียบร้อยอยู่
" ขอรับ......".........







........." เขียนเสร็จแล้วสินะ.....นี่ได้หลับได้นอนกันหรือยัง "
" วันนี้เขียนกันยันเช้าเลยขอรับ คุณแพรมาแต่เช้านะขอรับ....."
" ชั้นมาตรวจงานก่อนจะเดินทางน่ะ....จะไปต่างเมืองสักหลายวัน ก่อนจะกลับมาให้ทันงานฉลองกรุงฯ......"
" ก่อนไอ้เปลวจะกลับ คงไม่ได้เจอคุณแพรอีกแล้ว...."  เสียงของมันสั่น แฝงไว้ซึ่งความรู้สึกที่ส่งต่อไปยังหัวใจของคนที่ยืนฟัง
ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงกล่าวเบาๆ
" บางกอก ก็ใช่จะไร้ซึ่งน้ำใจดอกนะ....."  เสียงนั้นเบาจนเหมือนกระซิบ หากแต่มันกลับดังก้องอยู่ในหัวใจของชายหนุ่ม
" รูปลวดลายกระหนก ที่ไอ้เปลววาด มีทั้งดอกฟ้า มีทั้งพญาหงส์...สวยงามอยู่บนชั้นฟ้า ไหนเลยจะอาจเอื้อมคิดฝัน...."
" ก็มิแน่ดอก ดอกฟ้าก็อาจโน้มลงไล้ดิน หงส์ก็อาจจะมาเดินเล่นบนพื้นดินบ้างมิได้ฤา....."
เสียงของหญิงสาวแผ่วเบา หากหนักแน่นนักในน้ำเสียง และความหมาย
ชายหนุ่มเงยหน้าจากที่นั่งอยู่มองไปที่หญิงสาว ตาต่อตาประสานกันแนบนิ่ง ความรู้สึกทั้งหลาย
มันถ่ายทอดผ่านดวงตาของทั้งสอง จนมิต้องกล่าวคำใด ๆ.......

หญิงสาวหน้าแดงระเรื่อ....พลางพูดกลบเกลื่อน
" จะไปเมื่อใด......"
" วันนี้ เพลา เที่ยงขอรับ........"  ชายหนุ่มพูดเสียงเศร้า ๆ
ทั้งคู่เหม่อมองไปยังสายน้ำแห่งเจ้าพระยา เกือบจะพร้อมๆกัน....สายน้ำอันงดงามที่ไหลเลียบเขตวัด

" วันนี้ เจ้าพระยาสวยเหลือเกิน......"  เสียงเบาๆ จากเธอผู้สูงศักดิ์เหมือนรำพึง
" ใช่ ขอรับ วันนี้เจ้าพระยางามจริง ๆ........"
ทั้งสองเงียบกันไป ภายใต้ความรู้สึกที่หัวใจของคนสองคนเท่านั้นที่จะเข้าใจ

ในห้วงเวลาอันอ่อนหวานนั้นกลับมีอีกเสียงหนึ่งแทรกมา
" เปลว ๆๆๆ  เปลว ตื่นได้แล้ว....จะเที่ยงแล้ว เดี๋ยววันนี้อาจารย์จะมาตรวจงาน เปลว ตื่น ๆๆๆ "

ชายหนุ่มหน้าถอดสี เงยหน้าขึ้นมอง หญิงสาวซึ่งกำลังมองกลับมาด้วยแววตาเศร้า ๆ ภาพอันงดงามที่ค่อยๆ
เลือนราง ภาพที่ราวกับหมอกควันนั้น ค่อยๆลอยห่างออกไป ๆ
" คุณ แพร......"
" เปลว.....เธออย่าทิ้งชั้นไป......เปลว ววว ว "
มือของทั้งสองพยายามแตะจับกันไว้....หากแต่ก็ไม่สามารถทำได้........
" คุณ แพร..ร ร ร..........."

.......ม่านแสงจากตะวันที่แผดกล้า คือภาพแรกที่จักษุประสาทของชายหนุ่มสัมผัส.......
......." อาจารย์................."  ชายหนุ่มกล่าวด้วยเสียงแหบแห้ง
......." อาจารย์ครับ....ที่นี่ ที่ไหนครับ........"
" นี่เธอเป็นอะไรไปเปลว ก็ที่วัดนะสิ......."
" เมื่อคืนเธอเขียนจนเสร็จ เกือบเช้า เธอบอกเธอเหนื่อยมากเลยไม่ได้ปลุก....นี่ปาเข้าไปจะเที่ยงแล้ว "
" เดี๋ยววันนี้ คณบดี กับอาจารย์ที่คณะฯ เค้าจะมาดูผลงานด้วย ไป...รีบไปอาบน้ำ "
" ผ้าแพรผืนนั้น......."
" ผ้าแพร....อาจารย์เห็นผ้าแพรผืนนั้นของผมมั้ยครับ มันพันอยู่ที่ข้อแขนผม "
" ผ้าแพรอะไรของเธอ ครูไม่เห็น......"..........

......." เฮ้ยไอ้เปลว เมิงนอนมาสองวันแล้วนะ ไม่ไปเรียนที่คณะฯเหรอวะ กลิ่นเหล้าหึ่งเลย นี่เมิงกินเหล้าทุกวันเลยเหรอ "
เสียงจากเพื่อนสนิทที่พักอยู่ห้องเดียวกัน.........

......เปลวนั่งมองสายน้ำในแม่น้ำที่ไหลเอื่อยๆ....แม่น้ำเจ้าพระยาที่ไหลเหมือนกับวันนั้น.......
น้ำตาของชายหนุ่มไหลพรากอาบสองแก้ม........

......." วันนี้มาทำอะไรหรือโยมเปลว......"
" ผมมาเก็บอุปกรณ์ที่ค้างอยู่ กับทำความสะอาดพื้นวัดที่ทำเลอะเทอะไว้ครับ หลวงพ่อ "

" โยม...ตัดใจเสียเถิด หากแม้นจะเป็นเนื้อคู่กันแต่ชาติปางก่อน สักวันก็ต้องได้เจอกัน "
ชายหนุ่ม มองที่หลวงพ่ออย่างเคารพ ระคนแปลกใจ....ก่อนกล่าวเบา ๆ
" ทำไม...หลวงพ่อมองออกครับ "
" อาตมาเห็นจากตาของโยมน่ะ...บุญกุศลส่วนหนึ่งที่โยมเปลวได้ช่วยเหลืองานของวัด นั่นคงจะเห็นผลในสักวันหนึ่ง "
" ลืมไปเสียเถอะนะ แล้วดำเนินชีวิตต่อไป จะเป็นหนทางที่เป็นประโยชน์กว่า "
ชายหนุ่มก้มลงกราบ " ครับ หลวงพ่อ "........

" เปลว ช่วงนี้เป็นอะไรฟระ ดูหงอยๆ.....นี่ก็ปีสามแล้ว คึกคักหน่อย...." เสียงรุ่นพี่ที่สนิทกันทัก
" ไอ้เปลวมันอกหักครับพี่ ฮ่าๆ....."  เสียงเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดหยอก........

........" เฮ้ย เปลว พรุ่งนี้มีซ่อมน้องปีหนึ่ง......ไปช่วยเป็นสตาฟให้หน่อย พี่ขาดคน "
" อืม....จะดีเหรอครับพี่ ผมไม่ถนัดน่ะครับ "
" เฮ้ย เดี๋ยวพี่ปีสี่ เค้าแนะให้...ทำไปตามสคริป ไม่ยากหรอก "
" เออ...เอาน่า  ถือว่าช่วยคณะฯ "  รุ่นพี่คะยั้นคะยอ มองยิ้มๆ ก่อนพูด
" พี่มีของให้ด้วย....รางวัลปลอบใจ เห็นช่วงนี้เอ็งหงอยๆ ไป.....พี่ ๆที่คณะฯเค้าเป็นห่วง "

" นู่นน่ะ....ขนม ใส่เป็นถุงๆไว้แล้ว ไปหยิบเอา "
" เหรอ......เออ......"  ชายหนุ่มลังเลอยู่สักครู่
" เออ....ก็ได้ครับ....ขอบคุณครับพี่ "

.......วันรุ่งขึ้น ช่วงเย็นของการรับน้อง
" น้อง...น้องผู้หญิงคนนั้นน่ะ เต้นให้มันกระฉับกระเฉงหน่อย เรี่ยวแรงไปไหนหมด "
ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นเสียงดุ ตามที่ได้รับคำแนะนำจากรุ่นพี่ ก่อนจะพูดต่อ
" น้องชื่ออะไรครับ ป้ายชื่อน้องที่แขวนไว้ที่คอกลับด้านนะ......."
ในขณะที่พูด ความรู้สึกบางอย่าง....ทำให้ชายหนุ่ม จ้องมองที่ด้านหลังของน้องปีหนึ่งคนนั้นตาไม่กะพริบ.......

น้องผู้หญิงคนนั้นหันมา....ชายหนุ่มมองนิ่งอยู่แบบนั้นเหมือนโดนสะกด......
ตาของทั้งสองคนประสานกัน......ก่อนได้ยินเสียงตอบเบา ๆ
" ชื่อ แพรค่ะ "............




The End
เรื่องราวทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้น







ถนนสายนี้มีตะพาบ โครงการที่ 315  -  รางวัลปลอบใจ : โจทย์โดย  คุณ NENE77
เพลง โหมโรงจอมสุรางค์ บรรเลงโดย วงฟองน้ำ  upload by buaravong ; เดี่ยวขิมนางครวญ ๓ ชั้น โดย แก้มแก้ว กัลยกร ;
ขอขอบคุณ บทเพลง ภาพเขียน ภาพถ่าย ของศิลปินผู้รังสรรค์ ; ภาพจิตรกรรมฝาผนังวัดอรุณฯโดย phetchannews ;
ขอขอบคุณ ภาพงานจิตรกรรมผลงาน อาจารย์จักรพันธุ์ โปษยกฤต ศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์

ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่านครับ ; credit - youtube , wikipedia , picture - google
Thanks For Visiting * Literature Blog *



Create Date : 23 พฤศจิกายน 2565
Last Update : 26 พฤศจิกายน 2565 17:18:00 น.
Counter : 510 Pageviews.

26 comments

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณโอน่าจอมซ่าส์, คุณปรศุราม, คุณเริงฤดีนะ, คุณหอมกร, คุณThe Kop Civil, คุณ**mp5**, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณอุ้มสี, คุณทนายอ้วน, คุณกะว่าก๋า, คุณnonnoiGiwGiw, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณSweet_pills, คุณDeep Black Sea, คุณnewyorknurse, คุณhaiku, คุณEmmy Journey พากิน พาเที่ยว, คุณtoor36, คุณJohnV, คุณไวน์กับสายน้ำ, คุณkae+aoe, คุณแมวเซาผู้น่าสงสาร, คุณNENE77, คุณนกสีเทา, คุณสองแผ่นดิน, คุณมาช้ายังดีกว่าไม่มา, คุณtuk-tuk@korat, คุณpeaceplay, คุณกิ่งฟ้า

  
น่าสนุกดีจ้า

โดย: หอมกร วันที่: 23 พฤศจิกายน 2565 เวลา:9:37:25 น.
  
แวะมาเยี่ยมและส่งกำลังใจครับ
โดย: **mp5** วันที่: 23 พฤศจิกายน 2565 เวลา:10:00:42 น.
  
งงดงาม
โดย: อุ้มสี วันที่: 23 พฤศจิกายน 2565 เวลา:10:29:56 น.
  

ว้าว!! Happy ending นะคะ
ตกลง..รักคือฝันไปหรา!!


รางวัลปลอบใจ หนนี้
น่าจะกลายเป็นรางวัลใหญ่ในภายภาคหน้า

อ่านสนุกเพลินไปเลยค่ะ
ชอบๆๆ
โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 23 พฤศจิกายน 2565 เวลา:11:25:12 น.
  
ช่างเขียนหนุ่มกับลูกคุณหลวง
ดูเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้นะครับ
ยิ่งในยุคนั้นการแบ่งชนชั้นน่าจะชัดเจนมากๆ

ชอบตอนที่หักมุมกลับมาในยุคปัจจุบันครับ

อ่านสนุกเลยสำหรับเรื่องสั้นเรื่องนี้

ปล.ใช่ครับต้นฉบับเป็นไม้แกะสลักครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 23 พฤศจิกายน 2565 เวลา:13:11:36 น.
  
พล็อตเรื่องแนว ๆ ละคร "ลูกทาส"
แต่ยังไม่โหดเหี้ยมเท่า
แต่ลูกทาสก็จบแบบ happy ending นะคะ

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 23 พฤศจิกายน 2565 เวลา:15:25:10 น.
  

อรุณสวัสดิ์ครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 24 พฤศจิกายน 2565 เวลา:5:22:59 น.
  
ชอบภาพแบบนี้มากค่ะ สวยดี
โดย: Emmy Journey พากิน พาเที่ยว วันที่: 24 พฤศจิกายน 2565 เวลา:9:28:21 น.
  
ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ

เรื่องความรักต่างชั้นวรรณะ
โดยเฉพาะพวกละครพีเรียดมีเยอะเลยค่ะ
อย่าง "ลูกทาส" ช่วงนี้ช่อง 3 เอากลับมาฉายใหม่
ตอนเย็น ๆ ด้วยค่ะ

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 24 พฤศจิกายน 2565 เวลา:9:53:09 น.
  
ขอบคุณ คุณสายหมอกและก้อนเมฆครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 24 พฤศจิกายน 2565 เวลา:17:51:07 น.
  
ขอบคุณ คุณ haikuครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 24 พฤศจิกายน 2565 เวลา:17:51:41 น.
  
เป็นแนว 2 ภพเลยนะครับ ตอนแรกกำลังลุ้นเลยว่าในสมัยโบราณนั่นจะเป็นไง จะจบอย่างไร กลายเป็นอีกภพไปเสียก่อน
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 24 พฤศจิกายน 2565 เวลา:19:34:07 น.
  
ความสงสัย
ทำให้เริ่มอยากค้นหาคำตอบ
พอได้คำตอบ
การเรียนรู้ก็เกิดขึ้น
ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ดีเลยครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 24 พฤศจิกายน 2565 เวลา:20:03:59 น.
  

สวัสดียามเช้าครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 25 พฤศจิกายน 2565 เวลา:5:27:13 น.
  
ออกแนวเดจาวูมั้ยนะ
ถือว่าจบสวยนะคะ

โดย: NENE77 วันที่: 25 พฤศจิกายน 2565 เวลา:16:22:40 น.
  
คู่บราซิลเตะดึกมากครับ
ผมตื่นมาดูไฮไลท์แทน
ส่วนใหญ่ดูคู่ 5 โมงเย็น กับ 2 ทุ่มเป็นหลักครับ

เพิ่งดูคู่อิหร่านจบไป
เล่นดีขึ้นมกาเลยครับ


โดย: กะว่าก๋า วันที่: 25 พฤศจิกายน 2565 เวลา:19:18:55 น.
  
ยอดเยี่ยม
โดย: นกสีเทา วันที่: 25 พฤศจิกายน 2565 เวลา:20:22:58 น.
  

สวัสดียามเช้าครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 26 พฤศจิกายน 2565 เวลา:6:57:35 น.
  
ฝันกำลังจะเป็น จริง รอต่อภาค 2

โดย: สองแผ่นดิน วันที่: 26 พฤศจิกายน 2565 เวลา:23:00:49 น.
  
เมื่อคืนอ่านได้ครึ่งเรื่อง
คืนนี้มาอ่านต่อ อ่านสนุกเพลินมากค่ะ
โดย: Sweet_pills วันที่: 27 พฤศจิกายน 2565 เวลา:0:35:33 น.
  
ภาพแรก - เดาว่า มโหสถ
ภาพที่สอง - ภูริทัตชาดก
แฮปปี้เอ็นดิ้ง - อ่านแล้วมีความสุขค่ะ
โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 27 พฤศจิกายน 2565 เวลา:12:56:05 น.
  

แบบนี้ต้องมีภาค2ตอนต่อค่ะ
โดย: peaceplay วันที่: 27 พฤศจิกายน 2565 เวลา:14:52:28 น.
  
สวัสดีครับ
คุณSeaเขียนเรื่องได้สนุก ภาษาสวย อ่านจบประทับใจครับ เรื่องถ้าคู่กันแล้วต้องไม่แคล้วกัน ผมก็เชื่ออยู่นะ

ขอบคุณกำลังใจเช่นกันครับ
ช่วงนี้ผมยังขลุกขลิกเรื่องเวลาอยู่บ้าง
กว่าจะทักเพื่อนๆ ที มาช้าตามชื่อเลย 55
โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา วันที่: 27 พฤศจิกายน 2565 เวลา:17:12:26 น.
  
เสียดายญีปุ่่นนะครับ
บุกหนัก ยิงยังไงก็ยิงไม่เข้า
เจอสวนตูมเดียวแพ้เลย

ถ้าคืนนี้เยอรมันชนะสเปนได้
สายนี้สนุกสุดๆเลยครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 27 พฤศจิกายน 2565 เวลา:18:58:18 น.
  
สวัสดีค่ะขอบคุณที่ไปให้กำลังใจบล็อกตะพาบนะคะ

ตามมาอ่านรางวัลปลอบใจบ้านนี้ อ่านเพลินเลยค่ะ

เขียนได้ดีอ่านสนุกไม่แพ้มืออาชีพเลยค่ะ ในที่สุดก็เจอกันเพราะผลแห่งบุญจริงๆนะคะ

โหวต Literature Blog



โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 27 พฤศจิกายน 2565 เวลา:23:01:55 น.
  

สวัสดียามเช้าครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 28 พฤศจิกายน 2565 เวลา:5:11:36 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Sleepless Sea
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 11 คน [?]



พฤศจิกายน 2565

 
 
1
2
3
4
5
6
7
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
24
25
26
27
28
29
30