[บล็อกนิยาย : ดวงจันทร์ของดาวเสาร์]
Group Blog
 
 
ธันวาคม 2563
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
1 ธันวาคม 2563
 
All Blogs
 
รักไม่อาจพิพากษา ตอนที่ 4

นิยาย รักไม่อาจพิพากษา
เขียนโดย ดวงจันทร์ของดาวเสาร์

ตอนที่ 4
ค่อย ๆ อย่าเกร็ง

 

แม้เราจะเป็นเพื่อนกันมานาน แต่ฉันไม่เคยประหม่าเวลาอยู่กับขุนเท่านี้มาก่อนเลย เมื่อตอนเย็นเหมือนฉันโดนแกล้งแถมโดนบังคับให้รับเป็นแฟนยังไงก็ไม่รู้ แต่พอฉันตอบตกลงขุนก็ไม่ได้ทำอะไรฉันอีก แค่จุ๊บที่ริมฝีปากแค่ครั้งเดียวแล้วก็เดินออกไปจากห้อง ส่วนกล่องเล็ก ๆ พวกนั้นฉันก็ปล่อยให้มันอยู่ในกระเป๋าแบบนี้ต่อไปแล้วก็เอากระเป๋าไปเก็บเข้าตู้ แล้วก็เดินออกมาดูว่าขุนจะทำอะไร

คนตัวโตกำลังง่วนกับการค้นของในตู้เย็น ดูเหมือนว่าเขากำลังทำกับข้าวให้ฉันนะ

“แกน ไม่มีผักเลยเหรอ”

“ไม่ได้ซื้อไว้น่ะ มันหมดหลายวันแล้ว”

“งั้นเดี๋ยวเราลงไปซื้อของมาทำกับข้าวให้นะ น่าจะต้องซื้อหลายอย่างเลย เครื่องปรุงก็หมด”

“เฮ้ยๆๆ ไม่เป็นไรหรอก มีแค่ไหนกินแค่นั้นก็ได้”

“ไม่ได้หรอก เราเป็นแฟนแกนนะ ก็ต้องให้แฟนกินดีดีหน่อยสิ จะกินแต่อาหารแช่แข็งได้ไง”

ฉันได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ ไม่คิดว่าขุนจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา เรื่องของเรื่องคือมันยังไม่ชินต่างหาก ว่าแล้วคนที่บอกว่าจะไปข้างล่างก็คว้ากระเป๋าสตางค์แล้วรีบเปิดประตูออกไปทันที ตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ทำกับข้าวอะไรจริงจังมากส่วนใหญ่ก็ซื้อที่่ทำเสร็จแล้วมากินเลย จะว่าขี้เกียจก็ได้ ก็ฉันมีงานที่ต้องทำอีกเยอะแยะ นิยายเรื่องใหม่ก็ยังเขียนไม่จบเลย เรื่องใหม่ไม่มีขายก็ต้องกินบุญเก่าไปก่อน

 

เวลาผ่านไปไม่นานขุนก็เดินขึ้นมาเขาเดินหอบของขึ้นมาพะรุงพะรังเลย ซื้ออะไรมาเยอะแยะเนี่ย อย่างกับว่าจะมาอยู่เป็นเดือนเลย ขุนบอกฉันว่าจะขออยู่ด้วยแค่แปปเดียว ก็คงไม่กี่วันละมั้ง ฉันคิดในใจ

ฉันยังคงนั่งเขียนนิยายอยู่ที่โต๊ะทำงาน วันนี้คิดงานไม่ค่อยออกอีกแล้ว ก็เลยนั่งทำปกไปพลาง ๆ ก่อน ฉันเนี่ยมีปกเป็นสิบ ๆ ปกแล้วแต่เนื้อเรื่องยังไม่จบสักที ขยันทำปกเอง บางทีเจอปกสวย ๆ ก็ซื้อเก็บไว้บ้าง

“แกน มากินข้าวกัน”

กลิ่นหอมชวนหิวมาจากในครัว ขุนกำลังเรียกฉันไปกินข้าว กลิ่นหอมแบบนี้ต้องอร่อยแน่เลย ฉันลุกไปทันทีไม่ต้องให้เรียกครั้งที่สอง

“น่ากินจัง” เมนูที่ขุนทำคือผัดบล็อคโคลี่ใส่กุ้ง ข้าวสวยที่เพิ่งหุงเสร็จร้อน ๆ และผลไม้สดที่ปลอกใส่จานแล้วอีกสองสามอย่าง

“ชอบไหม” ขุนถามขึ้น

“ชอบสิ” ฉันตอบออกไป มีคนทำให้กินแบบนี้ก็ดีสิ ไม่ต้องเหนื่อยด้วย

“งั้นจะทำให้กินทุกวันเลยนะ”

“พูดแบบนี้จะอยู่ยาวเลยหรือไง” ฉันถามอย่างสงสัย แต่จริงมันก็ดีกว่าทำกินเองนั่นแหละ

“ให้อยู่เปล่าล่ะ”

“ไม่รู้ ดูพฤติกรรมก่อน”

“สัญญาครับ ว่าจะเป็นแฟนที่ดี”

 

เราสองคนจัดการมื้อเย็นเรียบร้อยแล้ว ฉันก็กลับมานั่งทำงานอีกครั้ง โดยที่ขุนขออาสาเก็บล้างเอง พอล้างจานเสร็จ ขุนก็ยังกวาดบ้าน ถูบ้านอีก นี่ฉันเป็นเจ้าของห้องที่ใจร้ายไปหรือเปล่านะ แต่เค้าเป็นคนขอมาอยู่ด้วยแล้วก็บอกว่าจะทำงานบ้านให้นี่นา ฉะนั้นเราไม่ควรรู้สึกผิด

ขุนหายเข้าไปในห้องนอน เดินออกมาอีกทีก็พร้อมกลิ่นหอมสบู่อ่อน ๆ เข้าไปอาบน้ำมาสินะ แล้วก็มานั่งที่โซฟาพร้อมอ่านเอกสาร และดูอะไรก็ไม่รู้ในไอแพด

สามทุ่มกว่าแล้วฉันเองก็เหนื่อยและปวดตามาก ๆ เลยว่าจะไปอาบน้ำบ้างดีกว่าจะได้เข้านอน

 

เมื่อรู้ว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวก็ทำให้ฉันเกิดอาการนอนไม่หลับขึ้นมาซะอย่างนั้น นอนพลิกตัวไปมา ก่อนที่ฉันจะไปนอนฉันได้เตรียมหมอน ผ้าห่ม และเบาะนอนไปปูให้ขุนอยู่ด้านนอนแล้ว ตอนเอาไปให้ฉันก็ยังเห็นขุนยังคร่ำเครียดกับเอกสารตรงหน้าและหน้าจอนั้นอยู่เลย เลยไม่อยากกวนเลยกลับมานอนในห้อง ปิดไฟนอนแต่ก็นอนไม่หลับ ฉันเปิดไฟหัวเตียงแล้วหยิบหนังสืออกมาเล่มนึงอ่านเผื่อว่ามันจะหลับได้บ้าง และมันก็ได้ผล ฉันง่วงมากจนตาจะปิด สุดท้ายฉันก็ต้านทานความง่วงไม่ไหว

ด้วยความที่ฉันเป็นคนตื่นง่ายและก็รู้สึกตัวว่าฉันไม่ได้นอนคนเดียวบนเตียงนี้ เพราะเมื่อกี้นี้เตียงอีกฝั่งมันยุบยวบ ขุนมานอนที่นี่เหรอ ฉันเองก็นอนตะแคงอยู่เลยไม่กล้าหันไปมองแต่เมื่อหันไปก็พบว่าขุนเองก็กำลังนอนตะแคงหันมาหาฉันทันที พอฉันหันมาปุ๊ป คนมือไวก็คว้าเอวฉันดึงไปให้ชิดกับตัวเขา

“จะ…จะทำอะไร” ฉันตกใจที่จู่ ๆ มันก็ทำอย่างนี้

“ไม่ได้ทำอะไร ขอนอนกอดเฉย ๆ ได้ไหม”

“ทำไมไม่นอนข้างนอก เราไปปูที่นอนให้แล้วนะ”

“ที่นอนมันแข็งอะ นอนแล้วปวดหลัง นอนไม่สะดวกเลย”

“ก็เลยจะมานอนในนี้แทนเหรอ”

“อือ” ขุนพยักหน้าตอบ

“งั้นเดียวเราออกไปนอนข้างนอกเอง” พูดจบฉันก็พยายามลุกขึ้น แต่มือหนานั้นก็คว้าร่างฉันไว้

“นอนด้วยกันนี่แหละ เตียงก็กว้าง ขุนไม่อยากนอนคนเดียว”

“นี่”

“แค่นอนกอดเฉย ๆ เอง”

“แต่ว่า…”

“กลัวเราทำอะไรเหรอ”

“เปล่าไม่ได้กลัว”

“ไม่ได้กลัวแล้วจะหนีทำไม”

“แค่ไม่ชินเวลามีคนนอนด้วย”

“ต่อไปก็ชินเองแหละ”

“ปล่อยได้แล้ว” ขุนยังกอดเอวฉันไว้ไม่ให้ไปไหน เรามองตากัน แม้จะมีแสงจากโคมไฟที่ไม่ได้สว่างมากแต่มันก็ทำให้เราเห็นหน้ากันและกัน และฉันก็ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรงมาก ๆ ด้วย ฉันเองก็กลัวขุนได้ยินเหมือนกัน

“ไม่ปล่อย อยากกอดอย่างนี้ อุ่นดี”

“ขุน”

“หืม...ว่าไง”

“ขุนจะอยู่นานไหม” ฉันถามตรง ๆ เพราะมันก็ไม่ได้บอกว่าจะอยู่นานแค่ไหน หนึ่งสัปดาห์ หนึ่งเดือน หรือหลายเดือน อีกอย่างคือฉันเองก็กลัว กลัวหัวใจตัวเอง แม้จะตอบตกลงเป็นแฟนกันไปแล้วแต่ฉันก็รู้ว่าเรื่องของเรานั้นเป็นไปไม่ได้ ฉันก็ไม่รู้ว่าพ่อของขุนรู้เรื่องของเราไหม ขุนได้บอกเรื่องนี้ไปหรือเปล่า เพราะเมื่อเย็นมันก็บอกแค่ว่ามันบอกว่ามันไม่อยากแต่งงานกับมายด์

“แกนไม่อยากให้เราอยู่ด้วยเหรอ”

“เปล่า”

“แล้วถามแบบนี้ทำไม”

“เราแค่กลัว”

“กลัวอะไร”

“…” ฉันไม่ตอบ ไม่กล้าตอบอะไรเลย

“กลัวเราเหรอ เราไม่ทำอะไรหรอก ถ้าแกนไม่ยอมน่ะ”

“ไม่ใช่อย่างนั้น คือเรากลัว กลัวใจตัวเอง” ฉันสารภาพความจริงออกไป มันเองก็รู้ไงว่าฉันชอบมัน ฉันแค่กลัวห้ามใจตัวเองไม่ได้

“ไม่เห็นต้องกลัวเลย ก็แค่ปล่อยใจไปตามสบาย”

“ได้เหรอ”

“ได้สิ ไม่เห็นเป็นไร”

“ขุน อะ...อื้อ” ยังไม่ทันได้ถามอะไรต่อ คนตัวโตก็ขยับมาใกล้ฉัน ขุนกำลังจูบฉัน จนฉันเองก็ตั้งตัวไม่ทัน ครั้งนี้เราจูบกันเป็นครั้งที่สอง ครั้งก่อนเราเมาด้วยกันทั้งคู่ แต่ครั้งนี้เราต่างมีสติกันครบไม่ได้แตะแอลกอฮอล์เลย

สัมผัสนุ่มนวลที่ฉันคุ้นเคย ตอนนี้ฉันห้ามตัวเองไม่ได้เลย เหมือนจิตสำนึกลึก ๆ ฉันเองก็อยากได้เขา แต่อีกใจฉันก็รู้ว่าฉันกำลังทำผิดที่ทำแบบนี้

“อ๊ะ” ขุนปล่อยให้ฉันหายใจเพียงแค่ครู่เดียว แล้วเค้าก็มอบจุมพิตแด่ฉันอีกครั้ง ครั้งนี้มันรู้สึกโหยหาและร้อนแรงกว่าเมื่อกี้นี้ มือซุกซนของเค้าลูบไล้คลำไปทั่วร่างกายของฉัน และนั่นมันก็ทำให้สติของฉันขาดผึง ฉันรู้ใจตัวเองแล้วว่าฉันต้องการขุนแค่ไหน และขุนเองก็ต้องการฉันเหมือนกัน

“แกน”

“ขุน”

เราต่างเรียกชื่อของกันและกัน ราวกับว่ากลัวคนตรงหน้าจะหายไปไหน

“แกน พรุ่งนี้เราไปจดทะเบียนกันแต่เช้านะ”

แม้คำพูดของเค้าจะทำให้ฉันตกใจมาก แต่สิ่งที่ตกใจมากกว่านั้นก็คือขุนค่อย ๆ ลุกขึ้นมาคร่อมฉันไว้ คนข้างบนร่างฉัน กำลังปลดกระดุมชุดนอนหมีน้อยของฉันออก เมื่อหมดกระดุมเม็ดสุดท้ายเค้าก็ก้มลงมาซุกไซร้ที่ลำคอของฉัน ไล้ลงไปเรื่อย ๆ จนถึงจุดที่ไร้บราเซีย หน้าอกอวบอิ่มของฉันกำลังจะถูกขุนบีบเค้นพลางใช้ลิ้นร้อนดูดเม้ม ทำให้ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันห้ามใจตัวเองไม่ได้ ฉันไม่เอ่ยปากห้ามเขาแม้แต่น้อย ฉันพอใจในสิ่งที่ขุนกำลังมอบให้

อย่างที่ขุนก็บอกเมื่อกี้นี้

ไม่เห็นต้องกลัวเลย ก็แค่ปล่อยใจไปตามสบาย

ใช่ ฉันคงต้องทำอย่างนั้น ฉันเองก็แอบชอบมันมาตั้งนาน ไม่คิดว่าวันหนึ่งเราจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเพื่อน ที่ตอนนี้มันบอกว่าฉันเป็นแฟนมันแล้ว โอกาสอย่างนี้ก็ไม่ได้มีบ่อย ๆ ถือว่าเป็นประสบการณ์ชีวิตก็แล้วกัน และถ้าหลังจากเรื่องคืนนี้ผ่านไป อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ฉันต้องยอมรับมันให้ได้

 

ไม่รู้ว่าเมื่อคืนเราทำกิจกรรมกันไปกี่ครั้ง ฉันเองก็ไม่ได้นับเหมือนกัน รู้แต่ว่าเพลีย เพลียมาก ๆ อยากนอนต่อไปเรื่อย ๆ ได้ไหม ไม่อยากลุกไปไหนเลย

ฉันไม่ได้นอนหนุนหมอนใบไหน มีแต่หมอนที่เป็นกล้ามแขนแข็งแรงอันนี้ ฉันกำลังอยู่ในอ้อมกอดของคนข้าง ๆ เพิ่งเข้าใจว่าการมีอะไรกับคนที่เราชอบ มันรู้สึกดีอย่างนี้เอง มันเป็นความสุขที่เติมเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม อ้อมกอดอบอุ่นที่ฉันเคยฝันหาตอนนี้มันอยู่ตรงหน้าแล้ว ฉันอยากเก็บเกี่ยวความรู้สึกนี้ไว้นาน ๆ จัง

“ตื่นแล้วเหรอ” คนตรงหน้าถามขึ้น

“อือ”

“เหนื่อยไหม”

“อื้อ”

“เมื่อคืนเราไม่ได้ทำรุนแรงไปใช่ไหม”

“ปะ...เปล่า” ปกติเค้าถามกันแบบนี้ด้วยเหรอ คำถามของขุนทำเอาฉันตอบไม่ค่อยถูกเลย

“แล้วชอบไหม”

“ก็...ก็ชอบ” ฉันเขินจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน นี่ก็ถามซะตรงเกิน ตรงเกินไปจริง ๆ

ฟอด…

มีคนถูกขโมยหอมแก้มหนึ่งอัตรา ไม่ใช่ใคร ฉันเองที่แอบหอมแก้มขุน ก็มันน่ะเขินหน้าแดงกว่าฉันอีก ในเมื่อมันแกล้งฉันก่อน ฉันก็ต้องเอาคืนบ้าง

แค่หอมแก้มเอง ฉันไม่คิดว่าอารมณ์มันจะขึ้น ก็ตอนนี้น่ะ มันเริ่มซุกซนอีกแล้ว ร้ายกาจจริง ๆ ปลุกอารมณ์กันแต่เช้าเลย แต่ว่าวันนี้ฉันจะไม่ยอมให้มันทำฉันฝ่ายเดียวแบบเมื่อคืนแน่ ๆ

พรึ่บ

ฉันลุกขึ้นจากอ้อมกอดอุ่นแล้วขึ้นคร่อมที่คนตัวโตทันที และดูขุนเองก็จะตกใจไม่น้อย

“วันนี้ขอเราออนท็อปบ้างได้ไหม” นี่ฉันถามอะไรมันออกไปเนี่ย ช่างมันเถอะ ฉันก็แค่อยากแก้แค้นมันบ้างก็เท่านั้น

“เดี๋ยว ๆ ทำเป็นด้วยเหรอ”

ฉันส่ายหัวเล็กน้อย จริง ๆ ก็ทำไม่เป็นหรอก แต่เรื่องแบบนี้มันหัดกันได้ ไม่ลองทำจะทำเป็นได้ไงล่ะ

“แกนเคยเห็นในหนัง”

“อ่อ เอาสิ” ขุนมันดูยิ้มยั่วยวนฉันยังไงก็ไม่รู้ เมื่อมันอนุญาตฉันก็เลยเริ่มที่จูบคนตรงหน้าก่อน ฉันก็คิดว่าพออารมณ์มาเดี๋ยวทุกอย่างมันก็จะดีเองแหละ


************************
นิยายเรื่องนี้ได้รวมเล่มเป็นฉบับอีบุ๊คแล้วค่ะ สามารถอุดหนุนได้ที่นี่จ้า

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTEwNDM5OSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyMzE2OSI7fQ

 
Thumbnail Seller Link
รักไม่อาจพิพากษา
ดวงจันทร์ของดาวเสาร์
www.mebmarket.com
เรียนผู้อ่านทุกท่าน ถ้าซื้อผ่านเว็บจะถูกกว่าซื้อผ่าน apple นะคะ ------------------------------------------- มอร์แกน แอบรักขุนมาหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่กล...



Create Date : 01 ธันวาคม 2563
Last Update : 1 ธันวาคม 2563 11:53:57 น. 0 comments
Counter : 113 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

สมาชิกหมายเลข 6205595
Location :
สุพรรณบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




นักเขียนนิยาย (มือใหม่)
นามปากกา ดวงจันทร์ของดาวเสาร์
ฝากติดตามด้วยนะคะ :)
Friends' blogs
[Add สมาชิกหมายเลข 6205595's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.