...เขียน Blog นี้...เพราะ Destiny of LOVE
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2551
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
12 ธันวาคม 2551
 
All Blogs
 

Somebody's Me_Chapter.14_The End




กรี๊ดๆๆ  ในที่สุดอิชั้นก็เขียนถึงตอนสุดท้ายซะที... Smiley 




……Somebody’s Me


ดงวานจอดรถอยู่หน้าบ้านอายูมิ...นั่งคิดหาประโยคดี ๆ ที่จะทำให้พี่ชายของอายูมิพอใจที่สุด...

“คุณสบายดีมั๊ยครับ ผมมีเรื่องจะขอรบกวน......อืมมม เป็นทางการไปหน่อย”

“อัตสึชิซังครับ ผมจะขออนุญาตชวนอายูมิไปดูคอนเสิร์ต... เอ๊ะ...ตีสนิทไปรึป่าววะ”

“พี่ครับ...ผมอยากชวนอายูมิไปเกาหลีครับ. แล้วถ้าถามงี้..ชั้นจะมีชีวิตรอดกลับบ้านมั๊ย.”


RRRRRRR [อายูมิ]

<ดงวานซังอยู่ที่ไหนคะ>

“ก็...อยู่หน้าบ้านเธอแหละ ยังไม่กล้าเข้าเลย”

<เข้ามาเถอะค่ะ อีกครึ่งชั่วโมงอั๊ตจังจะออกไปข้างนอกแล้วนะ>

“จ้ะ ๆ กำลังจะเข้าไปแล้วหล่ะ”

<กลัวละสิ...ใช่ม๊า งั้นรอแป๊บนึงนะคะ…ชั้นกำลังจะลงไป>


ดงวานยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ไม่นาน อายูมิก็ออกมาในชุดเสื้อเชิ๊ตตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นรัดรูป ดงวานหันไปเห็นได้แต่กลืนน้ำลาย....{เอาวะ เป็นไงเป็นกัน...สู้ตายละเว๊ย..}

“เอ่อ...ช่วงวันที่ 25 เธอว่างมั๊ย...ฮเยซองเค้าจะจัดคอนเสิร์ตที่เกาหลีน่ะ ไปด้วยกันนะ”

“ว๊าว...คอนเสิร์ตพี่ฮเยซองเหรอคะ อยากไปจังเลย...แต่ว่า...ไปตั้งเกาหลีแน่ะ...สงสัยอั๊ตจังไม่อนุญาตแน่เลย”

“โห...ไม่ให้ความหวังกันเลยเหรอ เปลี่ยนใจตอนนี้ทันป่าวเนี่ย” ดงวานเริ่มปอด

“ใจเย็น ๆ สิคะ...ไม่ลองไม่รู้นะ” เธอส่งยิ้มกว้างให้ ก่อนดึงมือแฟนหนุ่มมากุมไว้เพื่อให้กำลังใจ
……
…..

“อั๊ตจัง ดงวานซังมาแล้วค่ะ”

“เชิญ...” น้ำเสียงนิ่งๆ เล่นเอาดงวานเสียวสันหลังวาบ....แต่ยังทำเก่งเดินนิ่งๆ เข้าไปในห้อง พยายามปิดบังอาการปอดเอาไว้อย่างมิดชิด

“มีธุระอะไรกับผมเหรอ”

“คือ..เอ่อ..คือ...ผมอยากจะชวน....เอ่อ...”

“เอ่อ ๆ อยู่นั่นแหละ มีอะไรคุณก็พูดมาสิ” อัตสึชิเริ่มเสียงเข้ม

“ผมอยากชวนอายูมิไปดูคอนเสิร์ตที่เกาหลีครับ” ดงวานหลับตาปี๋ เริ่มไม่อยากได้ยินคำตอบหลังจากนี้...

“เมื่อไหร่”

“เอ่อ..ประมาณวันที่ 25 ครับ” ตอนนี้ดงวานได้แต่มองพื้นห้อง

“อืมมม...25 เหรอ....ก็ไปสิ”

ดงวานเงยหน้ามองอัตสึชิด้วยความแปลกใจสุดขีด...นี่เค้าฟังผิดไปรึเปล่า...

“จริงเหรอครับ...ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริง ๆ” ดงวานก้มลงคำนับครั้งแล้วครั้งเล่า นี่พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเหรอ...ทำไมมันง่ายดายหยั่งงี้เนี่ย....

“แต่ยังไงต้องรีบกลับนะ ปลายเดือนจะมีแข่งด้วย”

“อ๋อ...ยังไงก็ได้ครับ แล้วแต่สะดวก” ดงวานยิ้มหน้าบานเป็นกระด้ง


แต่เอ๊ะ...อายูมิเคยบอกว่าแข่งจบแล้วไม่ใช่เหรอ….

“ก็ดีเหมือนกันนะ...ไม่ได้ไปเกาหลีนานแล้ว”

ดงวานเริ่มรู้สึกแปลก ๆ “อายูมิบอกว่าไม่เคยไปเกาหลีนี่ครับ”

“อายูมิไม่เคยไป แต่ผมเคยไปแล้วนี่ อืมม...คงไม่เปลี่ยนไปเยอะหรอกนะ หรือคุณว่าไง”

เวรแล้วมั๊ยล่ะ....ดงวานรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ

“ผมฝากคุณจองที่พักให้ผมกับอายูมิด้วยนะ ส่วนตั๋วเครื่องบินคงไม่รบกวน ผมให้เด็กๆ จัดการเองได้”

“ครับ” ดงวานยิ้มแห้งๆ {แจ็คพ็อตจิงๆ กรุเอ๊ย...ชวนน้อง..แถมพี่ชาย}

“งั้นผมขอตัวก่อนนะ...พอดีมีธุระต่อ” อัตสึชิก้มหัวให้นิดหนึ่ง ก่อนเดินออกจากห้องไป ดงวานนั่งนิ่งเป็นหุ่นอยู่ที่เดิม

“ดงวานซัง.. ดงวานซังคะ”

“เอ้อ... พี่ชายเธอ...จะไปด้วยเหรอ”

“ก็เห็นว่างั้นนี่คะ... ดีออก..ไปกันหลายๆ คน จะได้ไม่เหงาไง”

“จ้ะ...ไม่เหงา...ไม่เหงาเลย”

“หรือดงวานซังไม่อยากให้อั๊ตจังไปด้วยคะ อายูมิไปบอกเค้าให้ก็ได้นะ”

“มะ...ไม่ต้องหรอก เค้าให้เกียรติผมมาก ๆ เลยตะหาก ปลื้มจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว {T-T} ยังไงวันนี้กลับก่อนนะ” ดงวานยิ้มเจื่อนๆ สีหน้าเหมือนคนใกล้จะหมดแรง
ผิดกับท่าทางของอายูมิ

“อ๊า...ดีใจจังเลย ได้ไปเกาหลีกับดงวานซังด้วย ต้องรีบไปช้อปปิ้งหาเสื้อผ้าสวย ๆ ซะแล้วสิ...”

“เธอน่ารักอยู่แล้วหนิ..ไม่ต้องแต่งตัวมากหรอก...ไปหล่ะ...แล้วชั้นจะโทรหานะ”

“ดงวานซังคะ...มานี่หน่อยสิ” เธอกวักมือเรียกแฟนหนุ่ม

ดงวานหันกลับมามองแบบงง ๆ

“ว่าไง...หาคนไปช่วยถือของเหรอ” ดงวานหันมาโปรยยิ้มบางๆ ให้ อายูมิเขย่งตัวขึ้นหอมแก้มชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว...เร็วจนดงวานแทบไม่รู้สึก...แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาจนได้

อา ~ บนวิกฤติมักจะมีโอกาสติดมาด้วยเสมอ...ท่าจะจริงแฮะ....

………………………………………………………………..

วันงานคอนเสิร์ต

ฮเยซองโทรตามให้ผู้จัดการมารับตั้งแต่เช้าตรู่ เมื่อคืนเขาแทบไม่ได้นอน ส่วนหนึ่งมาจากความกังวลเกี่ยวกับคอนเสิร์ต...แต่อีกส่วนหนึ่งก็น่าจะเป็นเพราะโทรไปจอนจินหลายครั้งแต่ก็ติดต่อไม่ได้ ฮเยซองจึงนั่งเงียบมาตลอดทาง

“วันนี้ประหลาดแฮะ...นายตื่นก่อนชั้นได้ยังไง” แทฮักพยายามชวนคุย

“ใครบอกตื่นก่อน ผมไม่ได้นอนต่างหาก คิดนั่นคิดนี่ไปเรื่อย รู้ตัวอีกทีก็เช้าแล้ว”

“เฮ้ย...เครียดอะไรขนาดนั้น เป็นห่วงเรื่องคอนเสิร์ตเหรอ”

“ไม่มีอะไรหรอก..เรื่องไร้สาระน่ะ”

“เรื่องไร้สาระ...เรื่องหัวใจละสิ”

คนสวยหันมาค้อนให้วงใหญ่ “พี่นี่แสนรู้ไปทุกเรื่องเลยนะ”

“กลัวถ่านไฟเก่าจะคุรึไง...กะอีแค่เฮบินมาเป็นเกสต์ในคอนเสิร์ตเอง”

“อย่าเดาเลยฮะ...ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก เออ...วันนี้พี่กลับไปก่อนได้เลยนะ ไม่ต้องรอจนคอนเสิร์ตจบก็ได้ ผมว่าจะไปดื่มต่อกับไอ่มินหน่ะ”

“โอเค....ฮเยซอง Hwaiting” แทฮักให้กำลังใจก่อนเคลื่อนรถไปจอดด้านหลัง

เวลาประมาณเจ็ดโมงเช้า บริเวณสเตเดี้ยมยังมีผู้คนไม่มากนัก อากาศที่แสนสดชื่นดึงดูดให้ฮเยซองหย่อนกายที่ม้านั่งเล็กๆ ใกล้ทางเข้า ก่อนหยิบไอพอดนั่งฟังเพลงเพื่อปลดปล่อยอารมณ์

……
…..

RRRRRRR
RRRRRRR

{ใครโทรมาเช้าขนาดนี้...เบอร์ก็แปลกๆ...ไม่รับดีกว่า}



อยากเห็นหน้าคนโทรมั๊ย.......

“พี่ดงวาน...ทำไงดี...พี่เค้าไม่รับโทรศัพท์ผมอ้ะ” จอนจินแหกปากลั่นห้อง

“โอ๊ย...โวยวายอะไรแต่เช้าวะเนี่ย เป็นไงหล่ะ...เจ้าแผนการนัก ไม่ต้องมาโอดครวญให้ได้ยินเลยนะเฟ้ย...รำคาญ” ดงวานตวัดผ้าห่มคลุมหัวเตรียมนอนต่อ

“โห่ยพี่....ลุกขึ้นมาก่อนได้ม๊ายยยย... พี่เค้าต้องโกรธแน่ ๆ เลย” จอนจินชักนั่งไม่ติด ....เริ่มไม่สนุกแล้วสิ ถ้าพี่เค้าโกรธหล่ะ...จะทำไง ฯลฯ

“ไม่รู้เว๊ย...ชั้นไม่ใช่ฮเยซอง” ดงวานตัดบทเอาง่าย ๆ

จอนจินลากผ้าห่มออกจากตัวรุ่นพี่ตัวเล็ก ดงวานพยายามดึงกลับแต่สู้แรง(ควาย)ของน้องตัวแสบไม่ไหวจึงต้องลุกขึ้นมาอย่างงัวเงีย

“ยังกะชั้นจะช่วยอะไรนายได้งั้นแหละ” ดงวานนั่งคอตกเตรียมจะหลับต่อ {ไอ่น้องเวรเอ๊ย.....}

“ช่วยกันคิดหน่อยดิ ผมต้องทำไงต่ออ่ะ”

“เค้าไม่ว่างรึเปล่า วันนี้คอนเสิร์ตใหญ่ของเค้านะเว๊ย...จะมาว่างคุยกะแกได้ไง โน่น...ลองโทรถามไอ่มินเลยไป๊”

“พี่มินอูเหรอ...เออ..จริงสิ” แววตาของชายหนุ่มเริ่มมีความหวัง

“มันคงจะตื่นมารับโทรศัพท์แกหรอกนะ ชั้นว่าแกไปสงบสติอารมณ์ที่บ้านก่อนไป๊...บ่ายๆ ค่อยออกมารับชั้นก็ได้”

“อ้าว....แต่ผมอยากรู้ตอนนี้อ่ะ”

ดงวานส่ายหน้าอย่างระอา ก่อนเบิ๊ดกะโหลกเพื่อเตือนสติ

“มันจะอะไรกันนักหนาวะแกเนี่ย รอเค้ามาได้ตั้งนานสองนาน อีกแค่ครึ่งวันก็รอไม่ได้เหรอ” หนุ่มร่างเล็กเริ่มขึ้นเสียง

“ไม่เห็นต้องดุขนาดนี้เลย หึ..ทีงี้ละกล้า ’ไมไม่เถียงแบบนี้กะพี่ชายอายูมิมั่งหล่ะ”

ดงวานทำปากขมุบขมิบคาดว่าจะให้พรน้องชาย ก่อนดึงผ้าห่มคลุมร่างแล้วนอนต่อ จอนจินก้มมองรูปหน้าจอโทรศัพท์

...พี่ฮเยซอง.....จะได้เจอกันแล้วนะ... ผมคิดถึงพี่จัง~

…………………………………………………

ประมาณบ่ายสามโมง ประตูทุกด้านก็เปิดออกผู้คนทยอยเข้ามาในฮอลล์ที่จัดคอนเสิร์ต ไม่นานนัก...เก้าอี้ว่างก็ถูกแทนที่ด้วยแฟนเพลงจำนวนมาก เอริค แอนดี้ จอนจิน ดงวานกับอายูมิ มินอูและจีเฮ นั่งอยู่ไม่ไกลจากเวที ทุกคนต่างใจจดจ่อ...รอคอยการแสดงของชินฮเยซอง

เจ้าของคอนเสิร์ตปรากฏตัวในชุดสูทสีขาวสะอาดพร้อมกับเสียงร้องอันทรงพลัง เรียกเสียงกรี๊ดจากแฟน ๆ ได้อย่างไม่ขาดสาย สำหรับจอนจิน...แค่ได้เห็นหน้าฮเยซองก็แทบอยากจะปีนขึ้นเวทีไปกอดซะให้สมกับความคิดถึง โชคดีที่ชายหนุ่มยังพอมีสติที่จะระงับความรู้สึกของตัวเองไว้ได้ทัน

ฮเยซองมองดูผู้ชมด้วยความปลาบปลื้ม แถมยังโปรยยิ้มให้กับทุก ๆ คนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย มินอูโบกมือให้เพื่อนรักเพื่อเป็นกำลังใจ ฮเยซองยิ้มกว้างแล้วโบกมือตอบ {ขอบใจมากนะเพื่อน...มินอู ดงวาน เอริค แอนดี้...แล้วก็...}


จอนจิน !!!


ฮเยซองชะงักนิดหน่อย...แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพก็ทำให้ผู้ชมแทบไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ
.........
......
....
..
.

ไฟบนเวทีค่อยๆ ดับลงทีละดวง ๆ เป็นสัญญาณของการสิ้นสุดคอนเสิร์ต ฮเยซองเดินเข้าหลังเวทีด้วยความเร่งรีบ ระหว่างทางก็ก้มหัวขอบคุณทีมงานทุกฝ่ายที่ร่วมกันทำให้คอนเสิร์ตผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

ผู้ชมในฮอลล์ทยอยออกไปจนบางตาแล้ว มินอูเดินเข้าไปหลังเวที ก่อนกวักมือเรียกจอนจินให้เดินขึ้นตามมาด้วย

“ชั้นจะเข้าไปก่อน นายรออยู่ข้างนอกนะ”

“เข้าไปพร้อมกันไม่ได้เหรอฮะ”

“จะบ้าเหรอ...เข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าได้ไงหล่ะ ดีไม่ดีชั้นจะพลอยโดนด่าไปด้วย นายรออยู่ที่นี่แหละ”

มินอูค่อยๆ แง้มประตูแล้วชะโงกมองด้านใน ช่างแต่งหน้ากับสไตลิสต์กำลังเก็บของลงกระเป๋าทั้งสองเดินสวนออกมา มินอูได้โอกาสรีบแวบเข้าไปทันที

“ยังเจ๋งเหมือนเดิมนะเว้ย” มินอูตบไหล่แล้วจับมือแสดงความยินดีกับเพื่อน ฮเยซองยิ้มกว้าง

“ต้องขอบใจนายที่ทำเพลงดีๆ ให้เหมือนกันว่ะ” ถึงปากจะพูดไปเรื่อยๆ แต่สายตาของฮเยซองมองไปที่ประตู...

“แล้วนี่...พี่แทฮักไม่มาด้วยเหรอ”

“ก็คืนนี้มีนัดกะนายนี่หว่า จะให้พี่เค้ารอก็เกรงใจ ทำไม...จะไม่ไปส่งชั้นเหรอ”

มินอูยิ้มตาหยี “ดีแล้ว...อะไร ๆจะได้ง่ายขึ้น”

“อะไรของแกวะ...ง่ายขึ้น”

“อ๋อ...ไม่มีอะไร เออ...เซ็นนี่ให้หน่อยดิ ชั้นจะเอาไปฝากจีเฮ” มินอูรีบเปลี่ยนเรื่อง ก่อนหยิบ CD อัลบั้มล่าสุดของฮเยซองส่งให้

“แหม...ไอ่โปรดิวเซอร์...เล่นง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ งั้นชั้นเซ็นแถมให้ว่าแต่งงานกับผมมั๊ย เอาป่าว”

“ไอ่บ้า งั้นเค้าก็นึกว่าแกขอแต่งงานดิ...เรื่องแค่นั้นชั้นพูดเองได้เว้ย”

ฮเยซองนึกอยากจะถามเรื่องบางอย่างแต่ก็ชะงักไว้ที่ปลายลิ้น “รอแป๊บนะ ขอเปลี่ยนชุดก่อน”

“งั้นชั้นไปรอข้างนอกละกัน” มินอูยิ้มมีเลศนัย ก่อนเดินออกจากห้องแล้วส่งสัญญาณให้หนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างนอกเข้าไปแทน

จอนจินก้มหัวขอบคุณแล้วค่อยๆ แง้มประตู ฮเยซองในเสื้อซีทรูสีดำยืนซับเหงื่ออยู่หน้ากระจก ชายหนุ่มดันประตูปิดแล้วกดล็อค

“ไอ่มิน จะล็อคทำไมวะ เดี๋ยวก็ออกไปแล้ว” หนุ่มร่างบางหันหลังพูดเรื่อยๆ แต่พอเห็นเงาของใครอีกคนในกระจก สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

“ไหนว่ามีแข่งไง มาโผล่อะไรแถวนี้” น้ำเสียงนั้นออกแววงอนอยู่ไม่น้อย

“ก็ผมกลัวพี่เสียใจนี่ฮะ ถ้าวันนี้ไม่เห็นหน้าผมพี่คงไม่ทำได้ดีขนาดนี้หรอกใช่ม๊า ” จอนจินยิ้มแป้นแล้วสวมกอดร่างบางของอีกคนไว้

“ไม่เกี่ยวกันเลย...เห็นหน้านายชั้นพาลจะอารมณ์เสียมากกว่า”

“ว๊า...งั้นพี่ก็คงอารมณ์เสียทุกวันแล้วหล่ะ เพราะตอนนี้ผมย้ายกลับมาอยู่เกาหลีแล้วด้วยน๊า”

ฮเยซองแอบดีใจอยู่ลึก ๆ แต่ก็ยังทำปากแข็ง “ออกไปก่อนไป๊ ถ้าใครมาเห็นชั้นจะลำบาก”

“ไว้ใจได้ฮะ พี่มินอูอยู่หน้าห้อง พี่เค้าไม่ปล่อยให้ใครเข้ามาหรอก” จมูกโด่งของหนุ่มร่างสูงซุกไซร้ลงที่ซอกคอของอีกคนอย่างหิวกระหาย นานเท่าไหร่แล้วนะ...ที่เขาไม่ได้สัมผัสกลิ่นกายของฮเยซองใกล้ๆ แบบนี้ ชายหนุ่มค่อยๆ ดันร่างบางติดผนัง ก่อนประกบริมฝีปากของตนเข้ากับริมฝีปากบาง ลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดกันอย่างคุ้นเคย ฮเยซองพริ้มตาหลับลงอย่างเคลิบเคลิ้ม
……
…
..
.

“พอเถอะนะ เหงื่อเยอะแยะ...”ฮเยซองพยายามเบี่ยงตัวออกห่างแต่อีกคนไม่ยอม กลับรุกเข้าใกล้มากขึ้น ๆ มือทั้งสองข้างของจอนจินเริ่มปลดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออก แต่ดูเหมือน...จะไม่ทันใจเอาซะเลย

แคว่ก...!!

เสื้อซีทรูตัวบางของฮเยซองขาดเป็นทางยาว หนุ่มร่างบางรีบผลักอีกคนออกห่าง

“พอเลยนาย...ชั้นโดนสไตลิสต์ด่าแน่ ๆ” ฮเยซองก้มมองเสื้ออย่างนึกเสียดาย จอนจินยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ {ช่วยไม่ได้...เกะกะนัก}

มินอูยืนรออย่างเซ็ง ๆ ที่หน้าห้อง...{นี่กรุกลายเป็นยามตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย....}
เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น

[จีเฮ]

“จ้า ๆ.... อุปป้าอยู่หลังเวทีนี่แหละ...รออีกแป๊บเดียวนะ....หืมม..จะกลับเลยเหรอ” มินอูเริ่มละล้าละลัง นั่นก็เพื่อน..นี่ก็แฟน....เอาไงดีวะ...


มินอูง้างมือเตรียมจะเคาะประตู.....จะรบกวนมันเกินไปรึป่าวน๊า ~

จะโทรบอก....ไอ่ซองมันคงได้ยินหรอก...


แต่ว่า.....

คอนเสิร์ตก็เลิกแล้ว....คงไม่มีใครมาแล้วหล่ะ มินอูจึงตัดสินใจเดินจากไป

……
…..
….
….

ก๊อก ๆๆๆ !!!
เสียงเคาะประตูของใครบางคนที่หน้าห้อง ทั้งสองจึงต้องผละจากกันทันที

“ฮเยซอง....ยังอยู่ข้างในรึเปล่า” เสียงหวานๆ แบบนี้...เฮบินนั่นเอง

“เดี๋ยวนะ...ชั้นกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า” ฮเยซองรีบคว้าแจ็คเก็ทมาสวมก่อนเปิดประตู ส่วนจอนจินวิ่งไปนั่งหลบที่โซฟาตรงมุมห้อง

เฮบินยื่นดอกไม้ช่อโตให้ก่อนสวมกอดอย่างคุ้นเคย “คอนเสิร์ตเยี่ยมมากเลย แล้วก็ขอบคุณมาก ๆ ที่เชิญชั้นมาด้วย”

ฮเยซองยิ้มเจื่อนๆ ก่อนหันไปมองอีกคนตรงมุมห้อง “ไม่เป็นไรหรอก ชั้นสิ..ต้องขอบคุณเธอมากกว่า อุตส่าห์เคลียร์คิวมาเป็นเกสต์ให้”

“ไม่เป็นไรหรอก....เรื่องแค่นี้เอง ก็เผื่อว่า...เธออาจจะนึกเสียดายชั้นขึ้นมาบ้าง” เฮบินหัวเราะเสียงใส ก่อนยืดตัวหอมแก้มฮเยซอง “ฮืมมม....คิดถึงแก้มป่อง ๆ นี้จัง ป่านนี้จะมีเจ้าของรึยังน๊า…”

ฮเยซองเห็นท่าไม่ดีจึงรีบตัดบท “มินอูรอชั้นนานแล้ว ไว้คุยกันต่อวันหลังนะ”

“แหม...ก็ได้ ๆ...แต่ฮเยซอง…...” เฮบินเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบเบาๆ “สตาฟบริษัทเธอนี่น่ารักไม่เบาเลยน๊า..... ชั้นไปหล่ะ....” เฮบินส่งตาหวานให้จอนจินก่อนเดินออกจากห้อง ฮเยซองหัวเราะคิก

“เฮบินเค้าสนใจนายด้วยนะ”

แต่จอนจินกลับไม่ขำด้วย “แฟนเก่าพี่เหรอ...สวยดีนี่”

ปลายน้ำเสียงแปลกๆ ของอีกคนทำเอาฮเยซองชะงัก

“ขอโทษที่ผมมารบกวน....” จอนจินไม่มองหน้ารีบลุกออกจากห้องทันที ฮเยซองต้องรีบไปขวางไว้

“อย่าหึงด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องเลยน่า เค้าก็แค่มาทักทายเฉย ๆ”

“แล้วถ้าผมไม่อยู่ในห้อง...พี่ก็คงจูบเธอใช่มั๊ย” จอนจินเอ่ยเสียงเบา

ฮเยซองส่ายหน้าช้า ๆ “ดูเหมือนนายจะยังไม่ค่อยเข้าใจชั้นเท่าไหร่เลยนะ แต่เอาเถอะ...ถือว่าชั้นไม่เคลียร์เรื่องนี้กับนายก่อน รู้มั๊ย...ถ้าไม่ใช่เพราะเฮบิน ชั้นคงไม่ได้ไปญี่ปุ่น แล้วชั้นก็..คงไม่ได้เจอนาย เราต้องขอบคุณเค้ามากกว่านะ”

“ก็พี่เคยบอกว่าไม่ได้หนีใครมาหนิ”

“ทีนายยังหลอกชั้นได้เลยว่ามีแข่ง เรื่องแค่นี้อย่าเอามาเป็นอารมณ์เลยได้มั๊ย เอางี้....ถือว่าเจ๊ากัน...โอเคป่ะ”

ดูท่าทางจอนจินจะยังไม่หายงอน ฮเยซองจึงต้องปลอบใจด้วยการหอมแก้มไปฟอดใหญ่

“หายโกรธรึยัง….”

โดนแฟนง้อขนาดนี้ จอนจินมีเหรอจะทนไหว แต่ยังไม่วายทำหน้าตาย “ยัง....ต้องอีกข้างนึงด้วย ไม่งั้นผมงอนจริง ๆ นะ”

ฮเยซองชักเริ่มหมั่นไส้ “ไม่....ครั้งเดียวพอแล้ว”

“ขี้งก.......” จอนจินชิงหอมแก้มใสๆของฮเยซองไปอีกฟอด


ก๊อกๆๆๆๆ !!! ฮเยซองเดินไปเปิดประตู แต่คราวนี้คนอยู่หลังประตูคือเอริคกับแอนดี้

“เฮ้ย.....ให้มันน้อยๆ หน่อยได้ป่ะ จะอยู่ด้วยกันจนมีลูกเลยรึไง เห็นใจคนหิวเหล้ามั่งดิ” เสียงเอริคดังขึ้นขัดจังหวะ เล่นเอาฮเยซองหน้าแดงรีบยัดของลงกระเป๋าก่อนเดินนำออกจากห้อง

“อ้าว...พี่มินอูไปไหนแล้วฮะ”

“เห็นว่าไปส่งจีเฮที่บ้านแล้วจะตามไป เฮ้ย....ฮเยซองเสื้อนายขาดอ่ะ” เอริคทำเสียงเอะอะ ก่อนมองหน้าเจ้าของเสื้อทีมองหน้าจอนจินทีแล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาชุดใหญ่

ฮเยซองเพิ่งนึกได้รีบยัดกระเป๋าในมือส่งให้จอนจินที่ยืนทำหน้ามึนอยู่ใกล้ๆ แล้วรีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้ออีกรอบ ร่างสูงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูฮเยซอง

“ขอแบบ...ถอดง่าย ๆ หน่อยนะฮะ”

“บ้า....” ฮเยซองทุบเข้าไปอั้กใหญ่ก่อนเดินไปเปลี่ยนเสื้อในห้อง

……………………
……………….
……………
……….
…….
….
..
.

ภายในห้องวีไอพีของผับใหญ่ใจกลางกรุงโซล ชายหนุ่ม 6 คนนั่งดื่มกันอย่างสนุกสนาน มีเสียงพูดคุยดังสลับกับเสียงหัวเราะดังลอดออกมาเป็นระยะ

เที่ยงคืนกว่า ๆ

มินอู : ดงวาน....นายไม่ไปเทคแคร์ว่าที่พี่ชายเหรอ เด๋วคะแนนตกนะเว๊ย...

ดงวาน : โอ๊ย...ระดับนี้แล้ว อัตสึชิเหรอ...เด็ก ๆ กลัวที่หนาย

จอนจิน : อ้าว...อัตสึชิซัง ตามมานี่ได้ไงครับ...เชิญนั่งก่อนดีกว่า....

หนุ่มร่างสูงทำฟอร์มก้มหัวคำนับไปตรงทางเข้า ดงวานชะงักกึก...ก่อนหันหลังไปมองช้า ๆ


~ ว่างเปล่า ~


ดงวาน : ไอ่จินนี่...แกนี่วอนจริง ๆ ว่ะ ฮเยซอง..อย่าหาว่าชั้นฟ้องเลยนะ..อือไอ่อินอันอางแอ๋นอ้า....[จอนจินเอื้อมมือปิดปากดงวานไว้ทันก่อนที่ความลับจะแตก]

ฮเยซอง : นายบอกมาเหอะ ไม่ต้องกลัวหรอก

จอนจินส่งสายตาอาฆาตไปยังดงวาน ก่อนยกนิ้วขึ้นปาดคอ ส่งสัญญาณว่าถ้าพี่พูดอะไรไป...โดนเชือดแน่...

ดงวาน : อ๋อ...ไม่มีอะไรหรอก จินนี่มันเป็นคนดีมากกกกก เลยนะ...คอนเฟิร์ม...

แอนดี้ : ตกลงนายจะไม่กลับไปญี่ปุ่นแล้วใช่มั๊ย

จอนจิน : อืมม...ตัวกับใจอยู่ห่างกันมากๆไม่ดีอ่ะ

เอริค : ตั้งแต่อินเลิฟนี่ทำไมแกน้ำเน่าจังวะ

แอนดี้ : ว่าแต่เค้า...พี่ก็ไม่ได้ดีกว่าจอนจินเท่าไหร่เลยนะฮะ

เอริค : ถึงจะน้ำเน่า...แต่ก็ยังมีเงาจันทร์นะ แล้วถ้านายมองดี ๆ บนพระจันทร์ก็มีกระต่าย
...กระต่ายจมูกโตๆ ตาปรือ ๆ หน้าตาคล้ายๆ นายไง

ฮเยซอง : แล้วก็อยู่กับเอเลี่ยนอย่างนายตลอดไปใช่ป่ะ

เอริคทำปากขมุบขมิบ ก่อนดึงมือแอนดี้ให้ลุกขึ้น “ชั้นง่วง...กลับกันเหอะ”

แอนดี้ : พี่ริค...ทำไมรีบกลับจังฮะ

ฮเยซอง : คบกับเจ้านี่ก็ทำใจหน่อยนะแอนดี้.. เอริคมันอาร์ทตัวพ่อของแท้เลยหล่ะ

จอนจิน : ช่าย ๆ ถ้าเข้าใจง่ายก็ไม่ใช่พี่ริคดิ

ร่างเล็กลุกขึ้นอย่างเสียไม่ได้ก่อนก้มหัวอำลาทุกคน เอริคอยากจะบอกนัก...ว่าเป็นเพราะแอนดี้นั่นแหละ...เห็นแก้มแดงๆ นั้นแล้ว...อดใจไม่ไหวทุกที

…….
…..
…
.

ยิ่งดึกอาการสวีทจนออกนอกหน้าของฮเยซองกับจอนจินเริ่มหนักข้อขึ้นตามปริมาณของแอลกอฮอล์ในร่างกายของทั้งคู่ มินอูที่นั่งสังเกตอยู่พักใหญ่ก็เริ่มรู้สึกว่าถ้านั่งอยู่ต่อไปคงไม่เหมาะ

มินอู : ฮเยซองอ่า~ ชั้นกลับก่อนนะ

ดงวาน : เฮ้ย...ไรวะ อุตส่าตามมาถึงเกาหลี...จะรีบชิ่งไปไหนเนี่ย

ฮเยซอง : นั่นดิ... แล้วนายก็ต้องไปส่งชั้นด้วย ห้ามกลับก่อนเว๊ย..

มินอู : ถ้าอยากอยู่ต่อนายก็กลับกะจอนจินไปดิ ดงวาน..คืนนี้แกไปนอนที่คอนโดฯชั้น..
โอเคป่ะ

ดงวานอ้าปากเตรียมจะโวย...แต่มินอูส่งสายตาปรามมาก่อน ดงวานจึงได้แต่เออออ

ดงวาน : กลับก็ได้วะ ..ไอ่จินนี่ ฮเยซอง ชั้นกลับก่อนนะ…..



เสียงเพลงสากลเบาๆ จากเครื่องเสียงชั้นดีช่วยให้บรรยากาศภายในห้องไม่เงียบเหงาจนเกินไปนัก

Close your eyes
Give me your hand
Darling, do you feel
My heart beating?
Do you understand?
Do you feel the same
Or am I only dreaming?
Is this burning?
An eternal flame

I believe it's meant to be darling
I watch you when you're sleeping
You belong with me
Do you feel the same
Or am I only dreaming?

But is this burning ?
An eternal flame
Say my name
Sun shines through the rain
Of all life so lonely
Then come and ease the pain


“ได้ยินเพลงนี้ทีไร...ชั้นนึกถึงนายทุกที”

“เหรอฮะ...แล้วมันหมายความว่าไงอ่ะ”

อารมณ์โรแมนติกของฮเยซองชะงักกึก... “ถามจริง...ไม่เคยฟังเหรอ”

“ก็คุ้นๆ แหละฮะ...แต่...ฟังไม่ออก ผมไม่ค่อยถูกกะภาษาอังกฤษเท่าไหร่” จอนจินบอกเขินๆ แต่ก็ทำให้อีกคนหัวเราะออกมาได้

“ถ้าอยากรู้ก็ไปหาคำตอบเอาเองนะ....”

เสียง message ดังขึ้นจากโทรศัพท์ของจอนจิน ชายหนุ่มก้มลงอ่านข้อความก่อนปรากฎรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า

[27 นี้วันเกิดฮเยซอง...อย่าลืมของขวัญหล่ะ >> มินอู]

“ใครเหรอ...”

“คือ...เอ้อ อ๋อ...พี่ดงวานฮะ เค้าบอกว่าถึงคอนโดฯพี่มินอูแล้ว ไม่ต้องห่วง” จอนจิน พยายามเก็บอาการตื่นเต้นไว้ให้มากที่สุด {....มะรืนนี้วันเกิดพี่เหรอ....}

“อืมม...งั้นเราก็กลับกันเลยมั๊ย ชั้นชักมึนๆ แล้วเหมือนกัน ”

……
……
……

แต่แล้ว...อาการมึน ๆ ของฮเยซองก็แปรสภาพเป็นยานอนหลับได้ในเวลาไม่นาน…พอร่างกายได้สัมผัสอากาศเย็นๆ ในรถ หนุ่มหน้าสวยก็หลับไปอย่างง่ายดาย


“พี่ฮะ...ถึงแล้ว....” จอนจินเขย่าตัวฮเยซองเบาๆ แต่ดูท่าทางอีกคนจะหลับสนิทไปแล้ว


จอนจินที่มึนไม่แพ้กัน พยายามจะปลุกอีกฝ่าย

“พี่ฮะ.....”

“อ่าว...ทำไงดีเนี่ย..จำรหัสเข้าห้องพี่ไม่ได้ด้วยอ่ะ” ชายหนุ่มบ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนตัดสินใจเคลื่อนรถออกจากคอนโดฯ ... เปลี่ยนจุดหมายเป็นบ้านของตัวเองแทน...

……
……
……
……

ดูท่าทางฮเยซองคงเหนื่อยมาก ชายหนุ่มมองใบหน้ายามหลับของอีกคนอย่างหลงไหล ก่อนจูบเบาๆ ที่หน้าผากแล้วค่อยๆ ช้อนร่างบางขึ้นอุ้มเข้าไปในบ้าน ..สัมผัสอันอบอุ่นจากแผงอกกว้างทำให้ฮเยซอง ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

“จอนจิน....”

“ฮะ....”

“ชั้นรักนายนะ.....”ฮเยซองเอ่ยเสียงเบา ถึงแม้จะรู้ว่านั่นอาจเป็นผลข้างเคียงจากความเมา แต่พอได้ยินออกจากปากของคนนี้ก็ทำให้หัวใจพองโตได้ จอนจินได้แต่ยิ้มตาหยี แต่ยังไม่วายหยอกเย้า

“เมื่อกี้ว่าไงนะฮะ...ไม่ค่อยได้ยิน”

“ชั้นบอกว่า...ชั้นรักนาย”

“ผมก็รักพี่ฮะ....” จอนจินค่อย ๆ วางร่างของอีกคนลงบนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขกอย่างทนุถนอมเหมือนกลัวจะระคายเคืองผิวบาง ผิดกับอีกคน... ที่เป็นฝ่ายเริ่มบทรักอันเร่าร้อนด้วยการโน้มคอของร่างสูงเข้ามาใกล้ ก่อนประกบริมฝีปากลงอย่างแนบชิด...เนิ่นนาน ราวกับจะชดเชยเวลาที่ห่างเหินกันไปนานให้คุ้มค่า มือของทั้งคู่ค่อยๆ ปลดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออก จอนจินเลื่อนริมฝีปากออกช้า ๆ แล้วลากไล่ไปตามเรือนร่างขาวเนียนอย่างคุ้นเคย ฮเยซองหายใจหอบถี่เมื่อร่างเปลือยเปล่าถูกสัมผัสไปทั่ว ..ราวกับว่าตอนนี้มันไม่ได้เป็นของเขาอีกต่อไป... แต่เจ้านายคนใหม่คือเจ้าของริมฝีปากที่กำลังลูบไล้ไปทั่วร่างบางนั่นเอง...

………………………………………………………

ณ อีกมุมนึงของโซล

เมื่อคืนเอริคไม่ได้ไปส่งแอนดี้ที่บ้าน ด้วยเหตุผลง่ายๆ ว่าเมาแล้วไม่อยากขับรถออกไปไกล เช้านี้เขาจึงเริ่มวันใหม่ด้วยการนอนมองเด็กน้อยที่หลับตาพริ้มอยู่ข้าง ๆ

{นายนี่มีอะไรน่าดึงดูดเนี่ย ดูสิ...จมูกก็โต ปากก็ห้อย แถมยังขี้น้อยใจอีก อะไรดลใจให้ชั้นรักนายกันนะ...}

ดูเหมือนแอนดี้จะสามารถจับกระแสจิตของอีกคนได้...เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น เอริคจึงรีบหลับตาลงทันที


ถึงจะเห็นใบหน้ายามหลับของร่างสูงนี้มากี่ครั้ง เมื่อมีโอกาสแอนดี้ก็อดมองไม่ได้ทุกที

เออ...เค้าบอกว่าถ้าอยากรู้ว่าคนนั้นเป็นเนื้อคู่ของเรารึเปล่า ให้นับ 1-10 ถ้าอีกคนลืมตาขึ้นมาแสดงว่าเป็นเนื้อคู่

แอนดี้จึงหลับตาลงอีกครั้งแล้วเริ่มต้นนับ

1….2….3….4….5….6….7….8….9….10

ร่างเล็กค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง...ไม่ใช่เพราะนับถึง 10….แต่เป็นเพราะสัมผัสบางเบาที่หน้าผากจากอีกคนนั่นเอง....

{อ๊า ~ พี่เป็นเนื้อคู่ของผมจริงๆ เหรอ….}

“ทำอะไรอยู่อ่ะ...นับซะดังเชียว”

“อ้าว...พี่ตื่นแล้วเหรอฮะ แล้วนอนทำอะไรอยู่เนี่ย” แอนดี้ยิ้มเขิน ๆ

“ก็...คนนอนข้างๆ มันน่ารักนี่นา ชั้นไม่รู้จะรีบลุกไปทำไม” เอริคขยับเข้ามาใกล้ ทีละนิด..ทีละนิด แอนดี้ได้แต่หลับตาปี๋เพราะความเขิน....


แล้วภารกิจบนเตียงของทั้งคู่ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง.....

……………………………………………………………..

14.

บ่ายโมงกว่า ๆ ฮเยซองตื่นขึ้นมาแต่ไม่พบจอนจินในห้อง มีเพียงกระดาษโน้ตเขียนด้วยลายมือหวัด ๆ แปะอยู่หน้าประตู

|| ผมออกไปทำธุระให้ป๊าก่อนนะ เห็นพี่กำลังหลับสบายเลยไม่อยากปลุก เสื้อผ้ากะของใช้อื่น ๆ อยู่บนโซฟาที่หน้าห้องน้ำนะฮะ ส่วนข้าวกลางวันวางอยู่ที่ห้องครัว ถ้ากลับมาทันผมจะมากินข้าวด้วยนะ

ปล.ช่วงนี้ป๊าหนีไปเที่ยวเมืองไทยกะเพื่อน ๆ กว่าจะกลับก็อีกหลายวัน….คิดว่าที่นี่เป็นเรือนหอของเราละกันนะฮะ

ที่รักของฮเยซอง... ||

คนอ่านส่ายหน้าช้า ๆ ด้วยความหมั่นไส้...รอยยิ้มผุดที่มุมปากอย่างไม่รู้ตัว ถึงแม้จะเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก แต่ฮเยซองกลับรู้สึกคุ้นเคยกับห้องนี้ได้อย่างรวดเร็ว อาจเป็นเพราะในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นอายจาง ๆ ของเจ้าของอยู่ด้วยก็เป็นได้ หนุ่มหน้าสวยเดินสำรวจรอบๆ ห้อง กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกวางอยู่ที่ชิดผนังด้านหนึ่ง เสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวหลายอย่างยังคงอยู่ด้านในบ่งบอกว่าเจ้าของกระเป๋าเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน ฮเยซองค่อยๆ ดึงข้าวของออกมาทีละชิ้น ๆ แล้วจัดวางไว้ให้อย่างเป็นระเบียบ เสื้อผ้าก็แขวนเก็บใส่ตู้ให้อย่างดี แต่ยังไม่ทันที่ของชิ้นสุดท้ายจะได้ออกจากกระเป๋าฮเยซองก็เจอผีอำ..

“จับตัวได้แล้ว...” จอนจินโถมเข้ากอดร่างบางเต็มแรงจนอีกคนเซไป

“จะบ้าเหรอ...ตกใจหมด” ฮเยซองหัวเราะเบาๆ ด้วยความเขิน

“ขวัญอ่อนจังน๊า....งี้ผมต้องปลอบใจซะหน่อย” ร่างสูงพยายามหอมแก้มอีกคน แต่โดนมือเรียวยาวขวางไว้

“พอแล้ว ชั้นยังไม่ได้อาบน้ำ” ฮเยซองหัวเราะลั่นแล้วพยายามเบี่ยงตัวออก

“งั้นก็พอดีเลยฮะ...ผมกำลังเหนียวตัวอยู่ด้วย อาบพร้อมกันเลยเนอะ” จอนจินไม่รอฟังคำตอบรีบอุ้มฮเยซองผลุบหายเข้าไปก่อนใช้เท้าเขี่ยประตูห้องน้ำปิดเสียงดังลั่น....

........
……..
……..
…….

หลังอาหารมื้อค่ำวันเดียวกัน

“นี่นาย...วันพรุ่งนี้วันอะไร รู้รึเปล่า”

“ก็วันจันทร์ไงฮะ”

“ไม่ใช่...เป็นวันอะไรนายไม่รู้เหรอ”

“ก็วันจันทร์ที่ 27 เดือนพฤศจิ.ไงฮะ แล้วเป็นไงเหรอ” จอนจินทำหน้าตาย

“เออ...งั้นช่างมันเหอะ ชั้นไปนอนละนะ...พรุ่งนี้เช้าอย่าลืมไปส่งชั้นที่คอนโดฯ ด้วย” ฮเยซองเริ่มเกิดอาการนอยเล็ก ๆ {นี่นายไม่รู้หรือไม่เคยจำกันแน่เนี่ย}

จอนจินชะโงกมองตามคอยาวยืดเพื่อความมั่นใจว่าฮเยซองคงไม่ลงมาแล้ว ชายหนุ่มก็เริ่มหยิบของที่ซ่อนไว้ออกมาวางในครัวก่อนเหลือบมองนาฬิกา….ได้เวลาทำตามแผนที่ 1 by พี่ดงวาน

<<>>

“ตอนนี้สี่ทุ่มกว่า ๆ เท่ากับมีเวลาทำไม่ถึงสองชั่วโมงดิเนี่ย อ๊าก...จะไหวมั๊ยกรูเอ๊ย ไม่เคยทำซะด้วยสิ” ชายหนุ่มบ่นกับตัวเองด้วยสีหน้าเป็นกังวล ก่อนหยิบอุปกรณ์ทำเค้กออกจากถุง

“เจ้าพระคู๊ณณ....ขอให้ทำออกมาแล้วพี่ฮเยซองกินได้ด้วยเถิ๊ดดด!!”

……
…
.

เที่ยงคืนกว่า ๆ ...เค้กฝีมือจอนจินก็สำเร็จทันเวลาพอดิบพอดี แม้หน้าตาออกจะขี้เหร่ต่างจากคนทำไปบ้าง แต่ถ้ามองในแง่ดีว่านี่เป็นผลงานชิ้นแรกก็พอจะให้อภัยได้....

ร่างสูงเดินเข้าไปปลุกอีกคนที่นอนอยู่ชั้นบน

“พี่ฮะ...”

“พี่ฮะ...ตื่นเถอะ......พี่ฮะ...”

“ฮืมมมม....จะไปไหน ...ขอนอนอีกหน่อยไม่ได้รึไง” ฮเยซองตอบอย่างงัวเงียพลางดึงผ้าห่มปิดหน้า

“ลุกมาเถอะฮะ...วันนี้วันเกิดพี่ไม่ใช่เหรอ ผมอยาก Happy Birthday เป็นคนแรกนี่นา”

จากที่ยังคงตาปรือ ปิดปากหาวหวอด ๆ ตอนนี้กลับตาโตเท่าไข่ห่าน มองหน้าอีกคนอย่างตกตะลึง (นายจำได้จริง ๆ ด้วย)

ฮเยซองลุกขึ้นนั่งอย่างงง ๆ...จอนจินจึงรีบดึงมือให้ลุกขึ้นก่อนจูงร่างบางให้เดินตามลงไปที่ห้องครัว

“แต๊น !!! เค้กนี่ผมทำสุดฝีมือเลยนะฮะ...แล้วพี่ก็เป็นคนแรกที่ได้กินด้วย...เป่าเทียนแล้วอธิษฐานได้เลยคร๊าบบบ”

หนุ่มหน้าหวานหลับตาแล้วพนมมือสักพักก่อนก้มลงเป่าเทียนเล่มเล็กๆ บนเค้ก...ถึงจะรู้ว่าคนทำตั้งใจขนาดไหน...แต่เห็นหน้าตาแล้วมัน....

“กินได้แน่นะ...” ฮเยซองถามย้ำเพื่อความมั่นใจ

“ได้สิฮะ....ถ้าไม่ชัวร์ให้ผมลองก่อนก็ได้” จอนจินคว้าช้อนที่วางอยู่ใกล้ๆ แต่ฮเยซองห้ามไว้

“เห็นแก่ความตั้งใจของนาย...ชั้นจะลองดูละกัน” ฮเยซองลองตักเค้กคำแรกเข้าปาก...รสชาติแปลกๆ วิ่งเข้าสู่ปลายลิ้น จริงๆ ก็อยากคายทิ้งซะตรงนั้น...แต่ด้วยความเกรงใจคนทำจึงพยายามกลืนลงคอให้เร็วที่สุด

“เป็นไงฮะ...อร่อยอย่างที่บอกรึเปล่า” ร่างสูงลุ้นสุดตัวยิ่งกว่าลุ้นหวย

“อร่อยมากกก...ไม่เชื่อลองสิ” ฮเยซองตัดเค้กคำใหญ่แล้วป้อนเข้าปากจอนจิน...ก่อนระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ชายหนุ่มทำหน้าเบ้...รสชาติไม่เอาไหนจริง ๆ ด้วย~

“ว๊า...ผมทำตามตำราเป๊ะเลยนะเนี่ย ทำไมมันออกมาห่วยหยั่งงี้นะ” จอนจินพูดหงอย ๆ ฮเยซองจึงพยายามหาคำพูดปลอบใจ

“ถึงจะตกด้านหน้าตาและรสชาติ แต่ความตั้งใจชั้นให้คะแนนเต็ม”

จอนจินค่อย ๆ ยิ้มออกมาได้...เอาวะ..แผนแรกไม่เวิร์ค...งั้นก็แผนสอง by พี่มินอู

<<<มีแฟนเป็นนักร้อง ก็ร้องเพลงของเค้าให้ฟังดิ มันแสดงถึงความใส่ใจ..รู้มั๊ย>>>

“อะแฮ่ม...รายการต่อไป เชิญพบกับนักร้องดาวรุ่งคนใหม่แห่งวงการบันเทิงเกาหลี...ปาร์ค จอนจิน กับ....Mirror

ซอ-แน-ชิ อัน-นา-โท แน มา-มึล โม-ทู ทา อิล-จโย
ชิ-คี-จี อาน-ฮา-โต แน นูน-อึน คือ-แท-รึล พวา-โย
นอ-มู คา-กา-วอ-ซอ นอ-มู แน-คา พยอน-แฮ-ซอ
ซึ-ซึ-รอม ออพ-ชิ จิ-แน-วาท-จโย

คึอ-รอ-ชาน-ฮา-โย นา-รึล เช-อิล ชาล ราล-มยอน-ซอ
โค-ชาก แน มา-อึม ฮา-นา นูน-ชิ-แช-จิ โม-แทท-จโย
โซน-มาน แน-มิ-รอ-โท ทา-ฮึล-มาน-แนน โค-เซ ซอ อิท-นึน-เด
แว ชา-โค พา-โบ-คา-ชี นูน-มูล-มาน นา-จโย

คือ-แทล ซา-ราง-ฮา-นึน-เท ชอน-พอน-นึน ทอ มาล-ฮาน กอท-โท กา-ทึน-เด
โกก คือ-แท อา-เพ-มาน ซอ-มยอน ซู-มอ-พอ-ริ-ชโย
ชาล-ฮา-โก อิท-นึน คอ-จโย นา-นึน จาล ชา-มา แน-นึน คอ-เคท-จโย
จอ-กอ-โท คือ-แทล โพล ซู นิ-ซึ-นี-กา ~

{เฮ๊ย....ท่อนต่อไปว่าไงหว่า...}จอนจินหันหลังแล้วกางเนื้อดูอีกรอบ {ทำไมความจำมันสั้นหยั่งงี้ฟระเนี่ย... -_-“}

“พอๆ แล้ว....เมื่อกี้มันเพลงของชั้นจริงเหรอ ทำไมคีย์มันต่ำแบบนี้หล่ะ ไม่ค่อยคุ้นเลยแฮะ” ฮเยซองหัวเราะคิก

“โห...พี่อ้ะ อย่าขำดิ ผมอุตส่าห์ซ้อมมาตั้งครึ่งวัน”จอนจินเริ่มหน้างอ

“เอาเป็นว่าชั้นขอบใจมาก ๆ เลยนะ ทั้งเค้กและเพลง ให้ชั้นไปนอนได้รึยัง”

จอนจินส่ายหน้าช้า ๆ {จะปล่อยไปได้ไง...เหลือแผนสุดท้าย by พี่เอริคกับแอนดี้}

<<<พาเค้าไปสถานที่โรแมนติกสักแห่ง แล้วมอบของขวัญชิ้นพิเศษให้ ถ้ายังไม่ประทับใจ ชั้นให้มาเก็บตังค์ที่แอนดี้>>>

“พี่ฮะ...ออกไปข้างนอกกันเหอะ”

“อะไรนะ..จะให้ชั้นใส่ชุดเนียะออกไปข้างนอกเหรอ นายไม่อายคนอื่นรึไง”

จอนจินมองร่างบางในชุดวอร์มสีเข้มแล้วยิ้มกว้าง“ทำไมผมต้องอายด้วยหล่ะ ก็ผมชอบที่พี่เป็นตัวเองแบบนี้นี่นา รู้ป่าว...คุณชินฮเยซองที่อยู่บนเวทีน่ารักไม่ได้ถึงครึ่งของพี่เลยนะฮะ”

“เวอร์แล้ว...”ฮเยซองยิ้มอาย ๆ {จริงสินะ...ผู้ชายคนนี้..มองเห็นตัวจริงของเรามาตลอด ชั้นคงคิดไม่ผิดสินะ...ที่เลือกนายมาเป็นคนยืนเคียงข้าง....}

…….
……
….

สายลมหอบกลิ่นอายของฤดูหนาวผ่านเข้ามาปะทะร่างของฮเยซองจนต้องยืนห่อไหล่ แต่ภาพทิวทัศน์ของสนามบินอินชอนที่อยู่เบื้องล่างสวยงามจนร่างบางแทบลืมความหนาวไปชั่วขณะ

“นายนี่ก็โรแมนติคเป็นเหมือนกันเหรอ”

“แหม...มันก็ต้องมีกันบ้างสิฮะ พี่รู้มั๊ย...ที่นี่มีความหมายกับครอบครัวผมมากเลยนะ”

“เหรอ...เล่าให้ชั้นฟังบ้างสิ”

“ตรงที่พี่ยืนอยู่เนี่ย...ป๊าเคยบอกว่า ป๊าขอแม่แต่งงานตรงนี้แหละ...หลังจากนั้นพอผมเริ่มจำความได้ ผมก็ได้มาเที่ยวที่นี่บ่อย ๆ แล้วผมก็ตั้งใจว่า...ถ้าผมได้เจอคนพิเศษแล้ว ผมก็จะพาเค้ามาที่นี่เหมือนกัน” จอนจินโอบร่างบางไว้ในอ้อมแขน...ถ้าดวงจันทร์ทอแสงแรงกว่านี้อีกสักหน่อย คงได้เห็นสีหน้าแดงจัดของฮเยซอง

“แล้วชั้นเป็นคนแรกที่นายพามาที่นี่รึเปล่า”

“อ่อ..พี่เป็นคนที่สาม หลังจาก ฮีจิน ซอนมี แล้วก็พี่นี่แหละ” จอนจินแกล้งหยอกเล่นเพื่อดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

ได้เรื่อง...ฮเยซองมองตาขวางก่อนดันร่างอีกคนออกห่าง “พอเลยนาย...ไม่อยากคุยด้วยแล้ว”

“โอ๋....ผมล้อเล่นตะหากหล่ะ พี่เป็นคนแรก..คนเดียว แล้วก็จะเป็นคนสุดท้ายที่ได้มายืนตรงนี้กับผมจริงๆ นะฮะ”

“ไม่เชื่อ...”

“อืมมม....แล้วจะทำไงให้เชื่อดีน๊า หอมแก้มผมคืนดีมะ” จอนจินเอียงแก้มให้ แต่ ฮเยซองกลับให้รางวัลด้วยการหยิกไปซะแรง

“ถือว่าชดใช้ที่นายแกล้งอำชั้นในวันเกิด”

“งั้น...ผมให้ของขวัญนี้ไถ่โทษแทนละกันนะฮะ” จอนจินหยิบกล่องกำมะหยี่ในกระเป๋าส่งให้อีกคน ฮเยซองค่อย ๆ เปิดกล่องขึ้น...เป็นสร้อยคอเส้นเล็กพร้อมจี้รูปตัว J

“ผมตั้งใจจะให้พี่เป็นที่ระลึกตั้งแต่ตอนที่อยู่ญี่ปุ่นแล้วหล่ะ แต่ดันมีเรื่องซะก่อน ให้วันนี้คงไม่ช้าไปหรอกนะฮะ”

“ขอบใจมากนะ...สำหรับทุก ๆ อย่าง วันนี้เป็นวันเกิดที่พิเศษที่สุดของชั้นเลยรู้มั๊ย” ฮเยซองหันมาสบตาอีกคนก่อนโน้มคอลงมาจุมพิตอย่างแผ่วเบา ก่อนผละออกมาช้า ๆ เพื่อมองหน้าอีกคนให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

อุณหภูมิรอบตัวค่อย ๆ ลดลงจนทั้งคู่ไม่ทันสังเกต แล้วหิมะแรกของฤดูหนาวก็ค่อยๆ โปรยปรายลงมาเงียบ ๆ ส่งสัญญาณให้ทั้งคู่รีบกลับเข้าไปในรถ

“พี่คงหนาวมากสินะฮะ...ดูสิแก้มแดงไปหมดเลย” จอนจินจ้องคนข้าง ๆ ที่นั่งกอดเข่าตัวกลมอย่างไม่วางตา

“ว่าแต่ชั้นแล้วนายไม่หนาวรึไง...ปากคอสั่นไปหมดแล้วหนิ”

“หนาวสิฮะ...หนาวมาก ๆ ด้วย สงสัยฮีทเตอร์ในรถคงอุ่นไม่พอแล้วหล่ะ...” จอนจินค่อย ๆ ปรับเบาะข้างคนขับให้เอนราบลง ยังไม่ทันที่ร่างบางจะทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากของอีกคนก็รุกล้ำเข้ามาตรงแก้มใสๆ..แล้วเรื่อยลงมาที่ริมฝีปากบาง…

อืมม~~ จูบแก้หนาวนี่ก็เข้าท่าเหมือนกันแฮะ.... ทั้งคู่ต่างยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

“ดึกมากละ...งั้นผมไปส่งพี่ที่คอนโดฯ เลยดีกว่านะฮะ”

“แล้วนายจะอยู่เป็นเพื่อนชั้นมั้ย”

…………………..
……………….
………….

ทั้งคู่มาหยุดยืนอยู่หน้าห้องฮเยซอง

“นายกดรหัสสิ”

จอนจินทำตามอย่างว่าง่าย * * * * มีเสียงดังคลิ๊ก แล้วประตูก็ค่อย ๆ เปิดออก

ทั้งคู่ก้าวตามกันเข้ามาในห้อง แล้วรีบปิดประตู

“ไหนนายบอกจำไม่ได้งัย” (แอบขว้างค้อน)............................

“ก็วันนั้นผมมึน ๆ เหมือนกับพี่นั่นแหล่ะ ก็เลยนึกไม่ออกอ่ะ”
(พูดพลางเดินมาสวมกอดอีกคนทางด้านหลัง พร้อมฝังจมูกโด่งลงที่ซอกคอขาว…)

นับแต่วินาทีนี้ไปจนชั่วชีวิต ผมจะจำทุก ๆ รายละเอียดของพี่ให้ขึ้นใจผมเลยฮะ

……………………………………………………………..


ขอบคุณทุกๆ ท่านที่ติดตามอ่านนะคะ โดยเฉพาะสาว ๆ ดงส้มทุกคน ที่ทำให้เกิดแรงบันดาลใจในการเขียนฟิคเรื่องนี้ และก็...รวมถึงสาวอื่นๆ ที่แวะมาเมนท์ให้บ้างเป็นครั้งคราว...ขอบคุณมากๆ น๊า

พบกันใหม่...เมื่อไอเดียบรรเจิดค่า




 

Create Date : 12 ธันวาคม 2551
12 comments
Last Update : 12 ธันวาคม 2551 16:12:56 น.
Counter : 1937 Pageviews.

 

กี๊ดดดดด.....แอบย่องมาจองเม้นท์ เหอ ๆ ยังมะด้ายอ่านเรยน้องจิ๋วเอ๋ย พี่ขออนุญาต print ไปอ่านบิ้วท์อารมณ์ที่บ้านนะจ๊ะ

แต่...แอบลากผ่าน ๆ มีซอกคงซอกคอกันด้วย อ๊ากกกก.....ชอบบ

ขอบคุณนะคะสำหรับฟิคดี ๆ มีคุณภาพอีกเรื่องนึงของสาวดงส้ม พี่จะติดตามผลงานลำดับต่อไปของน้องจิ๊วค่า

 

โดย: ekada IP: 203.146.146.130 12 ธันวาคม 2551 17:01:41 น.  

 

พี่เค เร็วชิงๆ เลยอ่ะ ^^

พี่จิ๋วคะ เหมือนของพี่เคค่ะ ยังไม่ได้อ่านเหมือนกัน ขอเซฟไปอ่านคืนนี้ที่บ้านนะคะ

ขอบคุณสำหรับฟิคเรื่องนี้ และจะรอเรื่องใหม่ๆ ด้วยนะคะ มาเร็วๆ หล่ะ ^^

 

โดย: KoYoJunG IP: 203.144.130.176 12 ธันวาคม 2551 17:22:59 น.  

 

กรี๊ดดดดดดดด จบแล้วเหรอเนี่ย

อ๊ากกกกหอยหื่นอ่ะ ฉีกซะเสื้อขาดเลย ชอบนะไม่ใช่ไม่ชอบ หอยแอบหึงด้วยนะเนี่ย เหอๆๆ

ดูท่าทางเค็กคงจะรสชาติเต็มกลืนป่ะนั่น แต่ก็อยากกินด้วยคนอ่ะ ช่วยโยนมาทางนี้หน่อยจิ เหอๆ

เม้นท์มากไปเด๋วพาออกอ่าว .. เอาเปนว่าจบลงแบบแฮปปี้คนอ่านมีความสุขฮะน้องจิ๋ว .. แต่งได้น่ารักดีอ่ะแถมแรกๆก็เหมือนได้ท่องเที่ยวตามนักแสดงไปด้วย ส่วนเนื้อหาก็จิ้นได้ง่าย ฉากอัศจรรย์ก็ชวนกิ๊วก๊าวได้ดีทีเดียว

ขอบคุณที่แบ่งปันจินตนาการให้คนอื่นๆได้อ่านกัน พี่ขอให้ไอเดียน้องจิ๋วบรรเจิดไวๆน๊า อยากอ่านเรื่องใหม่อีกอ่ะ ถ้าขอแม่ลุกอีกจะมากไปป่าวฮะ เหอๆ

 

โดย: Tom & Jinny 13 ธันวาคม 2551 19:28:43 น.  

 

กะรี๊ดดดดดดดดดดดด


มานจะหื่นกันไปหนายยยย ... อิอิ ชอบ ๆ

อุตส่าห์ฉีกซะขาด ทะมัยไม่จัดการต่อให้จบลงตรงนั้นเรยล่ะฮะ


ริคดี้ น่ารักเสมอ

ลุงและเพ่เอ็ม แม้ไม่ได้คู่กัน แต่ก็นอนคอนโดเดียวกันแล้ว


ขอบคุณพี่จิ๋วฮะ จบได้น่ารักมาก จะรอเรื่องถัดไป ปิ้งไอเดียไว ๆ นะฮะ

แต้งคิ้ววววววววว

 

โดย: พุดดิ้งของซอนโฮ 13 ธันวาคม 2551 21:23:03 น.  

 

อ้ากกกกก
กรี๊สสสสส
><"
ตอนจบนี้มีฉากเรียกเลือดเยอะดีจัง ชอบบ
แต่ชอบสุดก็ตอนกระฉากเสื้อซองหลังคอนเนี้ยแหละค่า 55 >w<

ขอบคุณพี่จิ๋วด้วยคะ ที่แต่งฟิคสนุกๆให้ได้อ่าน ^^

 

โดย: da friday child 15 ธันวาคม 2551 3:32:26 น.  

 

กรี๊ดดดด คู่จินซอง เด๊วหื่น เด๊วหื่น หื่นแล้วก็หื่นอีก หื่นได้ตลอดเวลา ถูกใจจริงๆ 555

ส่วนป๋าริคนี่เป็นไรมากป่าว แค่เห็นน้องดี้แก้มแดงก็อดใจไม่ไหวซะงั้น งี้ถ้าแก้มแดงทั้งวัน แกแย่แน่ดี้เอ๊ย หุหุ

ส่วนคู่อูด้ง นั่นแน่ๆ พี่อูมีชวนพี่ด้งไปนอนด้วยอีกตั่งหาก เด๊วก็จิ้นต่อเองซะนี่ เหอๆๆ

* ฟิกน้องจิ๋ว เป็นฟิกที่มีสีสันสดใส อ่านสนุก กุ๊กกิ๊ก สดชื่น ชอบมากจ้ะ ไอเดียบรรเจิดไวๆ น๊า จะรอติดตามเรื่องต่อไปจ้า

 

โดย: duckie IP: 124.122.192.4 17 ธันวาคม 2551 20:28:48 น.  

 



จบแว้วววววว

ขอบคุณฮะพี่จิ๋ว

รอเรื่องต่อไปน๊า อิอิ

 

โดย: จ๊อย.... IP: 222.123.124.75 19 ธันวาคม 2551 15:58:41 น.  

 

ตามมาอ่านฟิคน้องจิ๋วด้วยคนค่ะ เพิ่งอ่านตอนแรกไปยังไม่จบ เห็นเฮซองมีแฟน นึกว่าฟิคน้องจิ๋วไม่วายซะอีก (หึ่นจิงๆ) เลยแอบมาสปอยตอนจบ (อ่านข้ามๆนะ ให้รุว่าวายป่าว) อิอิ อ่ะนะ...วัยรุ่นใจร้อน...


ค่อยยังชั่วแม่ลูกคู่กัน งั้นพี่รสมีกะลังใจอ่านแล้วแหละ


ไว้อ่านจบจะมาเม้นท์นะคร๊าาาาา

 

โดย: ไอ้หนูลูกพ่อ IP: 58.8.39.105 21 ธันวาคม 2551 19:44:32 น.  

 

ไม่ได้เข้าดงนานขนาดที่ว่าฟิกน้องจิ๋วจบโดยไม่รู้เรื่องกะเค้าเลยนะเนี่ย

สนุกดีจ้ะ น่ารักด้วย ไม่ค่อยมีคนง๊องแง๊งเท่าไหร่ งอนไม่นาน ง้อง่ายอีกต่างหาก
คนอ่านชอบ...

ไว้พี่รอแรงบันดาลใจใหม่ เรื่องใหม่ด้วยคนนะ

 

โดย: พี่อัน IP: 118.172.36.23 21 ธันวาคม 2551 22:27:36 น.  

 

อ่านจบแว้ววววว


จ๊ากกกกก....ออมม่าใส่ซีทรู.....


พี่ชอบตอนลูกนกร้องเพลงแม่นก (แต่คีย์ต่ำจนแม่ยังจำไม่ได้ หุหุ) ซึ้งดีนิ

แบคกราวด์สวยถูกใจเจงๆ...ดูตาอิลูกนกสิ...หุหุ


จะรออ่านผลงานต่อๆไปนะคะ

 

โดย: ไอ้หนูลูกพ่อ IP: 58.8.39.105 21 ธันวาคม 2551 23:03:52 น.  

 

เดี๋ยวคราวหน้ามาอ่านต่อนะ
ตอนนี้หมดเวลาแล้วน่ะ ง่วง

 

โดย: JM IP: 116.58.231.242 20 กุมภาพันธ์ 2552 5:26:18 น.  

 

บทน่ารักดี ชอบทั้ง 2 คู่เลย เสียดายที่ลุง
กะมินนี่ไม่ได้คู่กัน ...
คู่จินนี่กะซองกี้นี่ไม่มีปัญหาเลยเหรอ ตอน
แรกนึกว่าจะต้องมีเรื่องกีดกันของทางบริษัท
หรือไม่มีเวลาให้กันซะอีก ดูแบบนี้แล้วหนทางความรักโล่งสบายดี ผิดคาดไปนิด....
แต่ก็ดีแล้วหละ อุปสรรคมากก็ยิ่งช่ำใจมาก
ส่วนป๋าก็หวาน(ปนหื่น)ได้ตลอดไม่เปลี่ยน
และน้องดี้ก็ทำใจเรื่องของจินนี่ได้ง่ายดี...
ป๋าเลยไม่มีอุปสรรคด้านความรัก............
แฮปปี้เอนดิ้งกันไป ...แล้วจะรอผลงาน
เรื่องต่อไปนะ..................................

 

โดย: JM IP: 116.58.231.242 20 กุมภาพันธ์ 2552 15:37:03 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


แม่ยกชินฮวา
Location :
พิษณุโลก Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 9 คน [?]




Friends' blogs
[Add แม่ยกชินฮวา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.