All Blog
--- วิ่ ง วั น ร พี มิ นิ ม า ร า ธ อ น ค รั้ ง ที่ ๑ ๖ ---









✽ ชีวิตก็เหมือนการวิ่งมาราธอน... แต่ละช่วงตอนอะไรก็เกิดขึ้นได้
ตั้งใจจะทำอะไรทำไมไม่ทำเสีย
ยิ่งเราลังเล...(ก็ยิ่งไม่ต้องสงสัย)
ระยะทางยิ่งห่างไกลไปทุกที ๆ




✽ ทุกเส้นทางของนักวิ่งเต็มไปด้วยแรงบันดาลใจ ถามดูสิ ... ลุงผอม ๆ คนนั้นเคยหนักตั้งร้อยกว่า(ก.ก) ป้าคนนั้นเป็นเบาหวานมาก่อน ปู่นักวิ่งที่ใคร ๆ รู้จักอายุ 80(ปี) ยังสบายกับการวิ่งทุกงาน เอ๊ะ.. นั่นนักวิ่งตาบอดนี่ อุ๊ย.. คนนี้ก็แขนพิการข้างหนึ่ง(เขาวิ่งมาราธอนเวลาดีกว่าเราครึ่งชั่วโมงแน่ะ) ฯลฯ
และอย่าสงสัยเลย หากมาราธอนแรก(และแม้แต่ครั้งต่อไป) ของใครบางคนจะกลายเป็นสิ่งบันดาลใจให้เขาบรรลุเป้าหมายยากลำบากเรื่องอื่นในชีวิตด้วย




✽ ชัยชนะหาได้เกี่ยวกับการแข่งขันไม่ ทั้งนี้ทั้งนั้น คืนวันส่วนใหญ่ในชีวิตเรามิได้ลงสนามแข่ง ชัยชนะคือการต่อสู้ คือความพยายาม คือความพึงพอใจ ที่สุดคือวิญญาณแห่งการไม่ยอมแพ้






✽ เจฟฟ์ แกลโลเวย์ อดีตนักวิ่งแนวหน้าของอเมริกา เชื่อหนักแน่นว่าเราอาจวิ่งระยะทางไกลได้ดีขึ้นด้วยการตัดทอนเส้นทางเป็นช่วงสั้น ๆ เพียงพอจะไม่รู้สึกเป็นภาระหนักไป หากแต่น่าท้าทายกำลังดี การหยุดดื่มและเดินเป็นการปลุกขวัญให้รางวัลตัวเอง ทั้งสอดคล้องกับการให้กล้ามเนื้อผ่อนคลายบ้าง สุดท้ายปลายทางเขายืนยันว่านักวิ่งจะไม่บอบช้ำ ทั้งหมดรวมแล้วคือการวิ่งที่ดี





✽ หลักการของการยืดเหยียดคือ การเสริมสร้างการยืดหยุ่น สร้างความแข็งแกร่งและขยายกล้ามเนื้อเพื่อให้สามารถทำงานได้ดีที่สุด กระตุ้นการไหลเวียนของเลือด บรรเทาอาการระบมและป้องกันการบาดเจ็บได้ชะงัดนัก
ผมชอบการยืดเหยียดเพราะมันฟังดูเป็นมิตร เช่นเดียวกับคำว่ายืดหยุ่น มันทำให้ผมรู้สึกว่า ร่างกายตัวเองไม่ใช่เครื่องคอมพิวเตอร์





✽ มีคำขวัญของบริษัทรองเท้าวิ่ง New Balance
สิ่งเดียวที่ยากกว่าการวิ่ง คือการไม่วิ่ง





✽ ผมรักนักวิ่งเท้าเปลือยเหล่านี้ อยากให้พวกเขาเรียนดีเท่าฝีเท้าวิ่งแข่ง ภาวนาให้เขาเติบโตมาเป็นคนฉลาด รู้เท่าทันจิตวิทยานักโฆษณาสินค้า อยากให้คนรุ่นผมเป็นรุ่นสุดท้ายที่เชื่อว่ารองเท้าแบบใหม่ทำให้วิ่งไวขึ้น คอมพิวเตอร์โมเดลใหม่ทำให้เราฉลาดขึ้น รังนกซุปไก่สูตรใหม่ทำให้เราสุขภาพแข็งแรงเป็นเลิศ ฯลฯ
และสำหรับคนรุ่นต่อไปอาจจำเป็นต้องปลูกฝังกันเสียใหม่ว่าคำตอบอยู่ที่ภายใน ไม่ใช่ภายนอก




✽ อย่ายอมเป็นเหยื่อความพ่ายแพ้
จนไม่กล้าพยายามอีกครั้ง






✽ รองเท้าไม่ได้ทำให้ใครเป็นนักวิ่งขึ้นมา





✽ ในชีวิต
กี่ครั้งที่เราลังเล รีรอ
บางทีพานย่อท้อก่อนจะทันได้เริ่มต้น





✽ โลกวัตถุก้าวหน้าพาชีวิตเราสบาย เราอาจมีช่องทางพูดและสื่อสารกันได้มากขึ้น ทว่าจริงหรือไม่... เรารับฟังกันน้อยลง ๆ ...
ร่างกายและจิตใจเราเอง จะสัมพันธ์และสนิทกันเพียงใด หากเราไม่มีเวลารับฟังเสียงภายในของตน





✽ หากทบทวนชีวิตหนึ่งขวบปีที่ผ่านไป ภายใต้นามนักวิ่งทาง
มากมายเหลือเกินที่ได้เรียนรู้
(หลายอย่างต้องเรียนซ้ำ ๆ ก็ยังไม่เคยซึ้ง)
ยังมีอีกมากมายรอให้เรียนรู้

เย็นวันเสาร์-เช้าวันอาทิตย์
คามิน คมนีย์












✿ ฉันอ่านเล่มนี้ซ้ำอีกครั้ง
ยังเป็นหนังสือที่ให้แรงบันดาลใจไม่รู้จบ ✿


เช้าวันเสาร์ที่ 6 สิงหาคม เรามีนัดกันที่หน้าศาลจังหวัดเชียงใหม่ ไม่ได้มาขึ้นศาลแต่อย่างใด แต่มาร่วมงานเดิน-วิ่งการกุศลวันรพี เป็นวันรำลึกพระบิดาแห่งกฎหมายไทย (พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารพีพัฒนศักดิ์ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์) และจุดสตาร์ทและฟินิชอยู่ที่นี่

ปีก่อน ๆ นั้น งานวิ่งวันรพีจะติดกับงานวิ่งที่แม่เมาะ ทำให้นักวิ่งต้องเลือกวิ่งหรือถ้าเป็นไปได้ก็วิ่งทั้งสองงานติดกันเลย แต่ปีนี้ ผู้จัดงานบอกว่ามีเหรียญสำหรับนักวิ่งถึง 800 เหรียญ ถือว่าไม่น้อยเลยสำหรับงานนี้

ปรากฎว่า อะไรไม่ได้เหมือนที่เราคิดไว้ งานที่ไม่คิดว่าจะมีนักวิ่งมากนัก คะเนจากสายตากลับกลายเป็นนักวิ่งล้นหลาม อากาศครึ้ม ๆ หน่อย มีฝนปรอย ๆ ภาวนาว่าอย่าตกหนักเลย จะวิ่งไม่สนุก แล้วคำภาวนาก็เป็นจริง

กว่าจะปล่อยตัวก็เลยเวลาไปสิบกว่านาที แต่เราไม่คิดอะไรมากหรอก ค่อย ๆ ไปเหมือนเดิม แต่วันนี้ตั้งแถวยาวเหยียด เราอยู่แถวหลัง ๆ ได้ยินเสียงแตรปล่อยตัวดังแล้ว เรายังค่อย ๆ ไหลไปตามนักวิ่งข้างหน้า ต้องดูเท้าดี ๆ เดี๋ยวจะเหยียบกันล้มแต่เริ่ม

ความที่คนเยอะ เขากรูกันออกไป เราก็วิ่งตามเขาไปจนครบหนึ่งกิโลแรก ดูนาฬิกาโชว์ว่าวิ่งเพซ 6 อยู่ ตกใจมาก นี่แหละความตกใจและวิ่งไปตามความคึกคักและฝีเท้าคนอื่น พอรู้ตัวก็เริ่มวิ่งช้าลงให้อยู่ราว ๆ เพซ 7 แบบที่เคยซ้อมไว้ ต้องไปช้า ๆ ก่อนแล้วค่อยเร่ง ถ้าฉันเร่งแต่แรก จะหมดแรงช่วงกิโลที่ 7 เป็นต้นไป อาจไม่ค่อยสนุก

เราวิ่งออกจากศาลากลางจังหวัดไปทางห้วยตึงเฒ่า เส้นทางนี้เมื่อปลายปีที่แล้วเคยมาซ้อมวิ่งครั้งหนึ่ง ตอนนั้นวิ่งตอนตีสี่ อากาศหนาวมาก มองทางไม่ค่อยเห็น ได้ยินเสียงหมาคำรามตามเส้นทางพร้อมเสียงรำคาญของคู่วิ่ง ประหนึ่งว่าเราจะไปกลัวอะไรมันนักหนา

แต่ความกลัวหมามันน่ากลัวพอ ๆ กับกลัวผี หมาไม่ได้คิดว่าเห็นผีหรอกแต่มันรับรู้กระแสความกลัวจากเรา ฉันทั้งโกรธคน ทั้งกลัวหมา ทำไมไม่เข้าใจความกลัวแบบนี้นะ คนไม่เคยโดนหมากัดนั้นไม่รู้รสหรอกว่าความกลัวบางอย่างมันฝังลึกและหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่เคยคิดกล้าสู้กับมันซึ่ง ๆ หน้าให้หายกลัว

แต่เช้านี้ หมากลัวนักวิ่งหรือเลือกไม่ถูกว่าจะงับน่องไหนดี หรือไม่ก็เสียขวัญที่เสียงขู่คำรามไม่สามารถเขย่าขวัญใครได้ ฉันแอบสะใจเล็กน้อย (ฮา -- กับหมาก็ไม่เว้นนะ)

ฉันกับคู่หูวิ่งคนละเพซ เขาทิ้งฉันตั้งแต่จุดสตาร์ทแล้ว เป็นอันรู้กันว่า วิ่งระยะสั้น (มินิและฮาล์ฟ) ตัวใครตัวมันแม้จะซ้อมด้วยกันก็ตาม เป็นข้อดีมากเพราะไม่ควรเป็นตัวถ่วง กำลังใครกำลังมัน ฉันก็พยายามวิ่งให้ได้เหมือนซ้อมหรือควรวิ่งดีกว่านี้นิดหน่อยก็ได้

บรรยากาศการวิ่งดีมาก เจอหน้าเก่าที่คุ้นหน้าคุ้นตาหลากหลาย และได้เห็นนักวิ่งฝีเท้าดีตอนกลับตัว เจอนักวิ่งใส่กางเกงนอน ความจริงใครใส่ชุดอะไรก็ไม่ผิดกติกาหรอก ขอให้สะดวกสบายสำหรับเขา แต่ถ้าวิ่งยาว ๆ กางเกงจะเปียก ระบายความชื้นจากเหงื่อยาก อันนี้เป็นเรื่องส่วนตัว ใครออกมาวิ่งได้ก็ดีที่สุดแล้ว

เช้านี้ ฉันวิ่งคุมเพซไปได้สบาย ๆ จบที่เพซ 7 เป๊ะ (เพซนี้ช้ามากสำหรับแนวหน้า แต่แนวหลังอย่างฉันถือว่าปกติ) หากต้องการให้อยู่ในหนึ่งชั่วโมงต้องวิ่งเพซ 6 ซึ่งยังอยู่ในความฝันและความตั้งใจจะทำให้ได้ในสักวัน

เหรียญ 800 เหรียญไม่พอแจกสำหรับนักวิ่งทุกคน มีนักวิ่งเกือบ 1,500 คน มากกว่าเดิมเกือบเท่าตัว น้ำไม่พอตั้งแต่กิโลที่ 7 โชคดีเป็นวิ่งระยะสั้นแต่เห็นใจคนที่วิ่งตามมาข้างหลัง ฉันเริ่มฝึกจิบน้ำทุกกิโลที่ 2 หรือ 3 เพื่อรักษาความชุ่มชื้นของร่างกาย ไม่รับน้ำเวลาที่กระหายเพราะมันเอาไปใช้ไหลเวียนไม่ทัน ได้แต่หวังว่า เขาคงเอาน้ำมาเติมให้อีกนะ

หลยคนไม่ซีเรียสอะไร ออกมาวิ่งสนุก ๆ เจอะเจอเพื่อนนักวิ่งกัน บางคนมีความสุขที่มีรูปวิ่งมากกว่าเหรียญหรือถ้วยรางวัล ฉันสนุกกับการได้ตื่นมาวิ่งตอนเช้า มีสมาธิอยู่กับตัวเอง พยายามจะวิ่งให้ดีขึ้นกว่าเดิม ระยะมินิมาราธอนนั้นยังไม่ทันได้สำเหนียกถึงการใช้ชีวิตมากนักนอกจากระมัดระวังก้าววิ่งไม่ให้สะดุดล้ม ดูทางข้างหน้าที่ไม่ยาวไกลนัก ไม่ทดท้อเพราะเป้าหมายไม่ไกลจนเลือนรางและจับต้องได้ แต่หากวิ่งยังไม่จบก็ยังพูดอะไรไม่ได้ เพราะเกิดเหตุอะไรก็ได้ระหว่างนั้น

การวิ่งระยะสั้นเหมือนเพิ่มความมั่นใจให้ตัวเองระดับหนึ่ง สิ่งที่เคยทำได้ เราสามารถทำให้ดีขึ้นกว่านี้อีกได้และให้เวลาชื่นชม ดื่มด่ำความสำเร็จของเราแม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ตาม

ฉันกำลังหลงใหลการวิ่งระยะฮาล์ฟมาราธอน เหมือนโลกกว้างไกลขึ้นอีกนิด เป็นระยะที่ท้าทายความแข็งแกร่งของร่างกายและจิตใจมากพอสมควร ชีวิตจริงฉันยังอยู่ในระยะนี้แหละ กำลังแกร่งและกลมกล่อม มีความหวังที่ไม่ไกลนัก รับได้กับทุกสถานการณ์ชีวิต สุขใจง่าย ๆ กับสิ่งรอบตัว ความทะเยอทะยานลดน้อยลง มีความสุขกับสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบตัวง่ายขึ้น



ขอบคุณสุขภาพที่ดีสมวัย
ขอบคุณค่ะ
ภูพเยีย
6 สิงหาคม 2559















Create Date : 08 สิงหาคม 2559
Last Update : 8 สิงหาคม 2559 9:50:10 น.
Counter : 302 Pageviews.

3 comments
  
แวะมาอ่านค่ะ
โดย: อุ้มสี วันที่: 8 สิงหาคม 2559 เวลา:22:32:59 น.
  
หนังสือ ขอเวลาให้หัวใจเต้นแรง น่าสนใจครับ
ต้องรีบไปอุดหนุนก่อนครับ
โดย: เศษเสี้ยว วันที่: 14 สิงหาคม 2559 เวลา:23:27:51 น.
  
สวัสดีนะจ้ะ เราแวะมาเยี่ยมนะจ้ะ ^____^ สักคิ้ว 6 มิติ ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้วลายเส้น เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ
โดย: peepoobakub วันที่: 8 มีนาคม 2560 เวลา:17:56:51 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

ภูเพยีย
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 23 คน [?]