การจากไปของเพื่อนใหม่

เราเพิ่งจะได้เขียนความน่ารักของคุณไปไม่นาน
วันนี้ตอนเที่ยงเราคิดถึงเจ้าคุณมากจัดการชาจ
แบตเตอรี่กล้องถ่ายรูปอยากไปถ่ายรูปความน่ารักของมันมาก
เราโทรหาเพื่อนว่าอยู่ห้องรึป่าวจะไปเยี่ยมไอ้คุณ
เพื่อนเราบอกมาเลยๆมันอยู่ห้อง
เราไปถึงเห็นมันอยู่บนเตียงกับเพื่อน
เราก็ถามเพื่อนว่าไอ้คุณเป็นไงบ้าง เพื่อนไม่ตอบที่เราถาม
มันบอกว่าวันนี้ต้องเอาไอ้คุณไปคืนที่ร้าน
เพราะแม่มันไม่ให้เลี้ยง ความจริงเพื่อนเราอยู่หอพักไม่ได้อยู่กับที่บ้าน
แต่มันโทรไปเล่าแม่ว่าเลี้ยงกระต่าย
แม่มันก็ห่วงว่ากระต่ายจะตายแล้วก็ห่วงสุขภาพเพื่อนเราด้วย
เราไอ้ยินเสียใจมากเราบอกว่าให้เราเลี้ยงให้ก็ได้นะ แต่เราก็ไม่รู้ว่าทำไมเพื่อนเราไม่ยอม ไม่รู้จริงๆเราเสียใจมาก กล้องทีเตรียมมาจะถ่ายรูปรามกับคุณเราก็ปล่อยให้มันอยู่ในกระเป๋าเหมือนเดิม ไม่อยากเอาออกมาถ่ายอีกแล้ว
ไม่อยาก ไม่รู้ดิ ความรู้สึกมันบอกไม่ถูก ตอนเย็นพาเจ้ารามไปถ่ายพยาธิรอบสองแล้วก็ฉีดวัคซีนอะไรก็ไม่รู้อีกเข็มจำไม่ได้แล้ว หลังจากนั้นก็พาไอ้คุณไปคืนที่ร้าน ไปถึงร้านเราเห็นคนขายนั่งอยู่ เราก็บอกไปว่าเอากระต่ายมาคืนเพราะแม่ไม่ให้เลี้ยง พี่คนที่ขายกระต่ายเค้าก็หยิบกระเป๋าตังค์มาเหมือนจะคืนเงิน เรารีบบอกว่าไม่เอาเงินคะพี่ แค่เอากระต่ายมาคืน พวกหนูคงจะเอาเงินคืนไม่ได้หรอกคะ มันไม่ใช่ความผิดที่ร้าน เรากับเพื่อนคืนกระต่าย พร้อมให้ตะกร้าแล้วก็อาหาร เราสงสารมันมาก คิดถึงมันสุดๆ แค่อยู่กับมันมาสองวันทำไมเรารู้สึกรักมันมากก็ไม่รู้ เราแทบอยากจะซื้อต่อจากร้านตอนนั้นเลย แต่เราก็ทำไม่ได้เพราะค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงกระต่ายสูงมาก อีกอย่างเรายังต้องพารามไปฉีดวัคซีนอีกหลายเข็มแล้วก็ยังต้องทำหมันอีก
เราขับรถออกมาจากร้านด้วยความรู้สึกแบบจุกอกมาก เราไม่เคยทำแบบนี้กับสัตว์ตัวไหน เราไม่เคยต้องทำแบบนี้สักครั้งและไม่เคยคิดว่าต้องเกิดเหตุการณ์เอาสัตว์ที่เรารู้สึกว่ามันเป็นเพื่อนเราไปคืนร้าน ถึงแม้มันจะเป็นกระต่ายของเพื่อนเราแต่เรารักมันอย่างบอกไม่ถูก ต่อไปนี้เราจะไม่ได้เจอไอ้กระต่ายตีนหนามอีก เราจะไม่ได้กอดแล้วก็ลูบขนนุ่มๆมันอีก จะไม่ได้ยิ้มเวลาเห็นไอ้รามเล่นกับไอ้คุณอีก ลาก่อนเพื่อนใหม่ ขอให้เจอกับครอบครัวใหม่ที่อบอุ่นนะ


สมุดประวัติฉีดวัคซีนราม ความจริงเราว่ารามมันฉีดไป
หลายเข็มแล้วนะ
แต่ทำไมคุณหมอเพิ่งให้สมุดมาก็ไม่รู้>,<
สงสัยลืมฮ่าๆ



นัดครั้งถัดไปฉีด ลิวคิเมียแมว (หยั่งกะคนดูดิ๊)




ลาก่อน ลาก่อน