|
|
Location :
เชียงใหม่ Thailand
[Profile ทั้งหมด]
|
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]

|
ขอบคุณแสงดาวที่เตือนกาลเวลา ขอบคุณฝนที่หล่นมา ให้รู้สึกร้อน-หนาว ขอบคุณชีวิตนั้นแม้อาจสั้นไม่ยืนยาว ขอบคุณที่ให้เรารู้จักคำว่า "รัก"
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
อำลา
ความเงียบอันเชื่องช้าน่ารังเกียจ กำลังก้าวผ่านหน้าเราไป และอีกครั้ง ที่ฉันได้พบกับตัวเองในอีกมุมหนึ่ง เมื่อบางครั้ง สิ่งที่อยากพูดที่สุด กลับเป็นสิ่งที่ไม่ควรพูดอย่างที่สุด
............................................
เธอจ้องมองหน้าฉัน วูบหนึ่งในนั้นอาจมีคำถาม เรานั่งห่างกันเพียงไม่ถึงก้าว เธอสวมเสื้อสีขาวสะอาดตา ผมยาวขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของคนเดิมที่ไม่แต้มยิ้ม แต่ยังบอกถึงผิวสุขภาพดี กลิ่นหอมจางๆ จากเส้นผม เป็นกลิ่นที่คุ้นเคย เมื่อถอนมือจากการแตะเบาๆ ที่ขาของเธอ ฉันก็หันกลับมาพินิจตัวเอง ทรงผมที่ยุ่งเหยิงพัลวัน ห้องเล็กๆ ที่รกไปด้วยกองกระดาษ ปากกา สมุด หนังสือ เสื้อผ้าที่ไม่ได้ซัก กระเป๋าหลายใบจากการเดินทางที่ยังไม่ได้รื้อ บางครั้ง นี่เป็นภาวะที่น่าอาย หากใครจะโผล่พรวดเข้ามาหาที่บ้าน แต่ถึงที่สุดแล้ว ฉันก็ปล่อยมันเอาไว้อย่างที่เป็น ใครเลยจะรู้ว่าช่วงหนึ่งในรอบสิบปี คนเราจะมีเวลาที่ยุ่งที่สุดเมื่อไหร่
"มีหนังสือเล่มไหนอีกนะ...นึกออกไหม" ฉันถามเบาๆ เธอตอบว่าเล่มไหนที่ไม่ใช่ของฉันก็น่าจะเป็นของเธอ ฉันรื้อตู้หนังสือหน้าห้องและชั้นวางบนหัวนอน จากนั้นหาถุงพลาสติกใบที่พอดีเอามาใส่เอาไว้ทีละเล่ม
วันเวลาหมุนไปอย่างช้าๆ คล้ายว่าจะช้าที่สุดเมื่อเทียบกับการหายใจของตัวเอง แทบได้ยินทุกอย่างที่กระวนกระวายอยู่ภายใน ฉันเห็นตัวเองกับการเดินไปเดินมา และหาของไม่ถูก จากชั้นหนึ่งไปสองและสาม คล้ายกับว่ามีอะไรบางอย่างที่มันมากกว่านั้น หรือบางครั้ง การงอกเงยของว่านเครือสักต้น ก็ปะปนเอากิ่งไม้ใบหญ้าเกี่ยวพันกันเสียจนเราไม่อาจมองเห็นรั้วบ้านที่เคยสร้างเอาไว้
"หนังสือเล่มนี้ เล่มนั้น..สิ่งนี้..สิ่งนั้น.." ฉันท่องในใจ ข้าวของของเธอทยอยมากองเอาไว้รวมกัน ก่อนถูกบรรจุลงในถุงพลาสติกธรรมดา วูบนั้นรู้สึกถึงอากาศอบอ้าว ฉันใคร่อยากเห็นฝนตก นึกถึงฝนเดือนพฤษภาคมปีที่แล้ว ที่ทิ้งช่วงหลงฤดูไว้ถัดจากตาเบบูญ่าผลัดใบ
ขณะนั้นนึกถึงต้นไม้ต้นหนึ่งที่เคยปลูกเอาไว้ในหน้าต่างของห้องเช่าเล็กๆ หลายปีก่อน
ฉันซื้อดาวกระจายสีเหลืองมาจากท่าเรือเทเวศร์ หลายคนบอกว่ามันไม่ทนในฤดูหนาว นอกจากจะชอบน้ำชุ่มๆ ยังต้องการแสงแดดเสมอ ดาวกระจายอายุสั้นสำหรับการมีดอก และโดยเฉพาะเมื่ออยู่ในกระถาง มันจะงอแงเพื่ออยากอยู่ในพื้นที่กว้าง นี่เป็นเรื่องจริงเสมอ ผืนดินที่ดี และคนดูแลที่ดี ทำให้ดอกไม้เติบโตและแข็งแรง
คุณจะเศร้าเหมือนฉันไหม ถ้าทำต้นไม้ตายไปสักต้น?
"ของครบแล้วล่ะ จริงๆ ตั้งใจว่าจะเอาไปคืนด้วยตัวเอง แต่ก็..." ฉันหยุดไปนิดหนึ่ง นึกละอายแก่เหตุผลที่ฟังดูไม่เข้าท่า แต่ในที่สุดก็พูดออกมา "ถ้ามีเวลามากกว่านี้จะเอาไปคืนด้วยตัวเอง ไม่คิดว่าจะรีบมาเอา" "ไม่เป็นไรหรอก ก็รู้ว่าไม่มีเวลาไง"
ฉันคงจะบ้าไปแล้ว ที่ยังเผลอค้นหารอยอาวรณ์ จากสายตาเธอ กลิ่นเส้นผมบางเบาเหมือนเวลาเราใกล้ชิดกับดอกไม้ ฉันละมันเอาไว้และกลับมานั่งบนเก้าอี้ มองไปยังนอกหน้าต่างเห็นเงาของแสงแดดทาบไปยังใบไม้แห้งที่หล่นเกลื่อนพื้น
"การมาเอาของคืนไปหมดแล้ว มันคือการจบโดยสมบูรณ์ของเราหรือเปล่า" "ใช่.." "เหรอ อืม..อืม.." ฉันรำพึงเบาๆ กับคำตอบของเธอ พยักหน้าช้าๆ หลายๆ ที คล้ายท่าทีในห้องประชุมใหญ่ ก่อนจะเดินตามเธอช้าๆ มายังหน้าบ้าน รถของเธอแล่นออกไปแล้ว เสียงล็อกกุญแจดังเบาๆ เหมือนทุกครั้งที่กำลังหันหลังให้รั้วและเดินสู่ประตู
ฉันมองไปยังต้นไม้หลายต้น ทั้งที่ปลูกเองและไม่ได้ปลูก หลายต้นกำลังจะทยอยเอาไปไว้ที่เชียงใหม่ พร้อมกับการย้ายชีวิตตัวเองไปที่นั่น นึกถึงดาวกระจายและต้นไม้บางต้นที่เคยตายจากไปในชีวิต และอยู่ๆ สายลมก็วูบบางประโยคเข้ามาสู่นึกคิด "เมื่อรู้ว่าดูแลต้นไม้ได้ไม่ดี ก็อย่าคิดจะปลูกเอาไว้"
..........................................................
ขณะนั้น ความเงียบอันเชื่องช้าน่ารังเกียจ ก็กำลังก้าวผ่านหน้าไปอีกครั้ง และผู้หญิงคนเดิมก็ค่อยๆ ทำความรู้จักกับตัวเอง เมื่อบางครั้ง สิ่งที่อยากพูดที่สุด กลับเป็นสิ่งที่ไม่ควรพูดอย่างที่สุด และบางสิ่งบางอย่างนั้น ก็ได้ผ่านเราไปแล้ว
.
| Create Date : 05 กันยายน 2551 | | |
| Last Update : 5 กันยายน 2551 19:52:14 น. |
| Counter : 179 Pageviews. |
| |
|
|
|
|
|
น้ำตาในแสงแดด
1. สายลมพัดใบไม้ เงาไหวจากแดดเคลื่อนอยู่บนพื้นดิน แมวพเนจรร่อนเร่ไปตามทางคับแคบ ยามค่ำคืนนี้ ดวงตะวันจะฝันถึงใครยามลับลงดิน
2. ปลาว่ายอยู่ในอ่างน้ำ ไม่มีความทรงจำสำหรับการชิงชัง ความเหงาซ่อนตัวอยู่ในแดดบ่าย ความคิดถึงไหลเอื่อยในลมหนาว
อย่างช้า-ช้า ฤดูกาลตั้งคำถามอยู่เงียบๆ ว่าการการรอคอย มีอยู่จริงไหม
3. ต้นไม้ต้นเดิมยังยืนอยู่ตรงนั้น บนผืนดินสาธารณะอันรกร้าง ฉันก็ยังคงอยู่ตรงนี้ ฝันเห็นเธอบ้าง - ในอ้อมกอดของจินตนาการ คิดถึงการมาเยือนของความรัก ที่เธอเป็นคนนำมา
4. และเราก็จากกันอีกครั้ง ไม่ต่างอะไรกับสายลม และแดดยามบ่าย
| Create Date : 04 กันยายน 2551 | | |
| Last Update : 4 กันยายน 2551 22:03:56 น. |
| Counter : 119 Pageviews. |
| |
|
| |
|
|
| |
|