ตอนที่ 6 : คุณคือสายลมที่พยุงปีกของฉันไว้

You are the wind beneath my wings

ตอนที่ 6 : คุณคือสายลมที่พยุงปีกของฉันไว้

ในการมาฝึกอบรมที่ญี่ปุ่น
ทุกคนได้รับมอบหมายให้ทำรายงานเดี่ยวและรายงานกลุ่ม
โดยแต่ละกลุ่มต้องส่งตัวแทน 2 - 3 คน ออกไป Present case โดยเชิญกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในแต่ละสายอาชีพ
ที่เกี่ยวข้อง มาเป็นผู้ให้คะแนนแต่ละกลุ่ม

ฉันได้รับมอบหมายให้ Persent แผนงานทางด้านการตลาดและส่งเสริมการขาย

ส่วน ดร.ลีฮุน ทำหน้าที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม
และตัวเขาเองต้อง Present แผนการเงินและการลงทุน
เพื่อนชาวต่างประเทศแต่ละคนในกลุ่มก็ได้รับมอบหมายให้ไปศึกษาวิเคราะห์และรับผิดชอบตามสิ่งที่ตนถนัด

ลีและฉัน ช่วยกันเตรียมรายงานและวิเคราะห์ในห้องสมุด
ฉันชอบดูเวลาที่ ลีฮุน ดูซีเรียสและเอาจริงเอาจังกับ
การทำงาน...เขาดูเป็นผู้ใหญ่เคร่งขรึม รับผิดชอบ
และตั้งใจทำงาน......ฉันเพียงแต่เป็นผู้ตามเท่านั้น

ลีเก่งทั้งการวิเคราะห์และด้านคอมพิวเตอร์
เขาเตรียม Present ในรูปของ กราฟ สถิติ ที่ง่ายต่อการเข้าใจ
ลีฮุน เตรียมทุกอย่างให้ฉัน เราช่วยกันซักซ้อมความเข้าใจ
ฉันพยายามศึกษารายละเอียดในทุกด้านทุกประเด็น
ที่คิดว่าผู้ฟังอาจสงสัย...(ก็ฉันไม่อยากไปตกม้าตาย
แล้วตอบอะไรไม่ได้ เมื่ออยู่บนหน้าเวทีนี่นา)

และแล้ววันนั้นก็มาถึง…..
วันที่ฉันต้องออกไป Present
ฉันแต่งตัวให้เป็นทางการมาก
ด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว สวมทับด้วยเสื้อสูทกางเกงสีดำ
ติดเข็มกลัด คริสตัล รูปดอกกุหลาบที่หน้าอกเสื้อ
รวบผมมวยไว้ท้ายทอยอย่างเรียบร้อย


ฉันรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
เนื้อหาที่เตรียมมาพูด คงไม่มีปัญหา......
แต่สิ่งที่ฉันกังวลคือ ภาษาอังกฤษที่ไม่แข็งแรงของตัวฉันนี่เอง

ฉันเดินออกไปอย่างมั่นใจมาก
ทั้งๆ ที่ในใจรู้สึกตรงกันข้าม...
จะให้ใครเห็นว่าฉันประหม่า ฉันตื่นเต้น
และฉันสั่นไม่ได้ ..ฉันบอกในใจว่า
เราต้องทำได้ และทำให้ได้ดี ต้องมั่นใจ
สู้ สู้ !!!! fighting !!

ฉัน Present ทุกอย่างไปตามแผนงาน
ที่ได้วางไว้ โดยพยายามที่จะถ่ายทอดหรือพูดทุกอย่าง
ให้ทุกคนได้เข้าใจได้ดีที่สุด...

ฉันยืนตลอดการ Present
เดินไปเดินมาและสบตากับ
ผู้ฟังตลอดเวลา.........

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
10 นาทีที่ดูเหมือนยาวนานในตอนแรก
แต่ทำไมสำหรับฉันมันถึงดูเหมือนแค่ 5 นาทีเท่านั้นเอง
จบแล้ว ฉันทำหน้าที่ของฉันเสร็จแล้ว....

ทุกคนในห้องเงียบไป ..เกิดอะไรขึ้น
ฉันต้องพูดย้ำอีกครั้งว่า…….
“การวิเคราะห์แผนการตลาดได้จบลงแล้วนะคะ
ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีมีใครสงสัย
ประเด็นไหนอยากซักถามอะไรเพิ่มเติมบ้างไหมคะ
ดิฉันก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งค่ะ…….”



แล้วฉันเดินเข้ามานั่งในที่เดิม
พร้อมกับเสียงตบมือดังกึกก้อง....
(ฉันถอนหายใจยาว..เสร็จเสียที..รอดตาย!!)

ลีฮุน หันมายิ้มให้ฉัน พร้อมกับยกนิ้วหัวแม่โป้งให้
ปรากฎว่า กลุ่มของฉันได้คะแนนสูงทีสุดในวันนั้น
และฉันยังได้รับคำชมเป็นพิเศษ จากคณะกรรมการอีกด้วยว่า
Present ได้น่าสนใจ และ attractive เป็นอย่างมาก

หลังจบการ Present
เพื่อนๆ ในกลุ่ม พากันมาแสดงความยินดีกับฉัน
บางคนไม่เคยได้พูดกับฉันเลย
ก็มาจับไม้จับมือฉันแสดงความยินดีกับฉันด้วย
เขาบอกว่า ฉันทำได้เยียมมาก..Excellent !!!

ฉันรู้สึก ประหลาดใจกับตัวเอง
ว่าอะไรกัน ...ฉันทำได้ดีขนาดนั้นเชียวหรือ...

ฉันยังไม่เคยคิดว่าตัวเอง
สมควรจะได้รับการชื่นชม
อะไรมากมายขนาดนี้เลย

……………………………………………

เย็นวันนั้น..ฉันไปวิ่ง จ๊อกกิ้งกับลีฮุนในสนามใกล้ๆ
เขาถามฉันว่า....
“ พิมรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง ?”

“ ก็เหนื่อยอะสิ พาคนแก่ออกมาวิ่ง
นานๆ จะวิ่งสักที ฮอบแฮ๊กๆๆ แล้วเห็นไหม “
ฉันตอบออกไป

เขามองฉันยิ้มๆ แล้วก็พูดขึ้นว่า
“ผมหมายถึง การ Present ในวันนี้ คุณทำได้ดีมากเลยนะ
ใครๆ ก็ชื่นชมคุณ ผมดีใจด้วยนะ
ตอนแรกคุณดูเป็นกังวลมาก
จนผมอดเป็นห่วงไม่ได้”

“ อืมม... ความจริงฉันตื่นเต้นมากนะลี
โดยเฉพาะ การที่ต้องพูดเป็นภาษาอังกฤษ
มันทำให้ฉันไม่มั่นใจเอาเลย” ฉันบอกเขาตามตรง

“พิม” เขาเรียกชื่อฉันเหมือนกับจะพูดว่าอะไร
“ มีอะไรหรือ ลี”

“วันนี้ตอนคุณออกไป Present คุณดูไม่เหมือนตัวคุณเลย” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ ไม่เหมือนอย่างไรหรือ” ฉันสงสัย

“ อืมม. ตามปกติ ตอนเรียนอยู่ในห้อง คุณจะดูเงียบๆ
ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยถามอะไร แต่วันนั้น ที่คุณออกไปยืนพูดหน้าชั้นคุณดูฉะฉาน มีความมั่นใจมาก
เหมือน.. เหมือน Professional เลยนะพิม”
เขาพยายามอธิบาย

“ ฉันไม่รู้หรอกนะลีฮุน
ว่าตัวเองทำได้ดีแค่ไหนในตอนนั้น
ฉันเพียงแต่พยายามทำให้ดีที่สุด ก็แค่นั้น….

แต่ลี รู้ไหม มีคนที่เก่งกว่าฉันอีกนะ รู้ไหมว่าเป็นใคร ? “ ฉันถามเขาด้วยเสียงเรียบๆ และยิ้มกริ่ม

อืมม.. ลีฮุน พยายามทายว่า เป็นคนโน้น..คนนี้..
แต่ก็ผิดหมด....ฉันยิ้มที่เขาตอบไมได้
เดาไม่ถูกว่าเป็นใคร..

“ คนเก่งกว่าฉันก็คือ ดร. ลีฮุน คนนี้ไง
(ฉันเอานิ้วชี้จิ้มที่หน้าอกเขา)
คนเนี๊ยะ เป็นคนที่ วิเคราะห์ข้อมูลตัวจริง
วางแผนในการ Present
กำกับบท เขียนบท ซักซ้อมให้กับนักแสดง
..ฉันก็เป็นเพียงแสดงไปตามบทของผู้กำกับลี เท่านั้นเอง.ฉันไม่ได้เก่งอะไรเลย คุณก็รู้”

ลีฮุนไม่ได้ตอบอะไร เขาได้แต่ยิ้มเขินๆ
ฉันชอบเวลาที่เห็นเขายิ้ม..จึงชวนเขาคุยต่อว่า

“ลีเคยได้ยินเพลงนี้ไหม
You are the wind beneath my wings”
แล้วฉันก็ร้องเพลงนี้ให้เขาฟัง
เฉพาะท่อนสร้อยที่พอจะจำได้....

Did you ever know that you're my hero, and everything I would like to be? I can fly higher than an eagle, for you are the wind beneath my wings. ...

Fly Fly High ..High ..
กางปีกบิน บิน สูงขึ้น สูงขึ้นไป ....”



ฉันกางแขนออก 2 ข้าง ทำท่านก
กำลังโผบินร่อนไปร่อนมา
วิ่งไปวิ่งมา ตรงหน้าเขา ปากก็ร้องเพลงไปด้วย
ใส่อารมณ์เต็มที่ พยายามเลียนเสียงให้เหมือนนักร้อง
ทีสุด..แล้วก็มาจบลงตรงท่อนที่ว่า..

You are the wind beneath my wing .......g



ลีฮุน หัวเราะชอบใจ
ในท่าทางทั้งร้องทั้งเต้น
ในชุดรีวิว You are the wind beneath my wings
ฉันก็พลอยหัวเราะตัวเองไปด้วย
ที่เห็นเขาขำกับท่าเต้นตลกๆ ของฉัน



เขาหัวเราะไปพร้อมกับพูดว่า
“ พิมรู้ไหม คุณน่ะเหมือน little baby เลย”

“ก็ ..อืมม ใช่ ! นี่หล่ะตัวจริงฉัน..
ก็ฉันเป็นพี่สาวปัญญาอ่อนของเธอไงล่ะ..แม่เฒ่าทารกน่ะ
จำไม่ได้แล้วหรือ” ฉันพูดยิ้มๆ และทำหน้าเอ๋อ เอ๋อ !!!

“ เธออยากให้ฉันเป็นพี่สาวปัญญาอ่อน
หรือเป็น คุณพิม Presenter ผู้เยี่ยมยุทธ
และมาดเนี๊ยบเฉียบขาดล่ะ” ฉันแกล้งพูดเล่น

ลีฮุน จับไหล่ 2 ข้างของฉัน ให้หยุดอยู่นิ่งๆ
และหันมาเผชิญหน้ากับเขา
เขามองฉันอย่างเป็นการเป็นงาน
จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฉัน และ
พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า..

“เป็นอย่างที่คุณเป็นนั้นหล่ะ
ทั้งหมดที่เป็นคุณ เป็นตัวคุณ
คือทุกสิ่งที่ผมชอบ”

หัวใจฉันเริ่มเต้นแรง
โดยไม่ทราบสาเหตุ

ฉันเบือนสายตาไปจากเขา
พร้อมทั้งวิ่งหนีไป ..จากที่ตรงนั้น
ปากก็ตระโกนว่า...

“เร็ว ลี ...ตามจับฉันให้ทันนะ...”
กระต่ายป่าตัวนี้จะวิ่งหนีไปแล้วนะ”
เย้!! เย้!! เย้!!

.......................................................

You are the wind beneath my wings

It must have been cold there in my shadow
To never have sunlight on your face
You were content to let me shine, that's your way
You always walked a step behind.

So I was the one with all the glory
While you were the one with all the strain
A beautiful face without a name for so long
A beautiful smile to hide the pain.

Did you ever know that you're my hero?
And everything I would like to be
I can fly higher than an eagle
For you are the wind beneath my wings.

It might have appeared to go unnoticed
But I've got it all here in my heart
I want you to know I know the truth,
Of course I know it
I would be nothing without you.

Did you ever know that you're my hero?
You're everything I wish I could be
I could fly higher than an eagle
For you are the wind beneath my wings.

Did I ever tell you you're my hero?
You're everything, everything I wish I could be
Oh, and I, I could fly higher than an eagle
For you are the wind beneath my wings
Cause you are the wind beneath my wings.

Oh, the wind beneath my wings.
You, you, you, you are the wind beneath my wings
Fly, fly, fly away, you let me fly so high
Oh, you, you, you, the wind beneath my wings
Oh, you, you, you, the wind beneath my wings.

Fly, fly, fly high against the sky
So high I almost touch the sky
Thank you, thank you
Thank God for you, the wind beneath my wings.