Group Blog All Blog
|
เตียงที่ สี่ ในห้องไอซียูแห่งหนึ่ง มีเตียงอยู่สี่เตียง แสงไฟสีขาวเปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เสียงเครื่องมือแพทย์ดังสม่ำเสมอราวกับจังหวะหัวใจของห้องทั้งห้อง ทุกอย่างดูเป็นวิทยาศาสตร์ เป็นเหตุเป็นผล เป็นระบบระเบียบ อย่างน้อย ก็ในเวลากลางวัน เช้าวันหนึ่ง หมอหนุ่มประจำวอร์ดเดินราวด์ตามปกติ ชายวัยสี่สิบต้น ๆ ที่นอนอยู่เตียงหนึ่งในนั้นเริ่มรู้สึกตัวดีแล้ว เช้านี้เป็นยังไงบ้างครับ ก็ดีครับหมอ แต่ผมขอย้ายเตียงได้ไหม หมอหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย มีอะไรหรือครับ คนไข้ลดเสียงลง เมื่อคืนมีผู้หญิงท้องมายืนมองผม แล้วก็มีเด็กสามสี่คนวิ่งเล่นอยู่ปลายเตียง ผมแทบไม่ได้นอนเลยครับ หมอหนุ่มไม่หัวเราะ แต่ก็ไม่แสดงท่าทีเชื่อ ตอนนี้เตียงเต็มครับ เดี๋ยวผมให้พยาบาลช่วยดูให้นะครับ สองวันต่อมา ชายคนนั้นอาการดีขึ้นและย้ายออกไป ไม่นาน เตียงเดิมรับผู้ป่วยรายใหม่ คราวนี้เป็นพระภิกษุอาพาธหลังผ่าตัด เช้าวันต่อมา พระเอ่ยกับหมอหนุ่มอย่างเรียบสงบ คุณหมอ อาตมาขอย้ายเตียงได้ไหม เหตุผลเหมือนเดิมทุกคำ หญิงท้อง เด็กสามสี่คน เสียงฝีเท้าเบา ๆ ยามดึก หมอหนุ่มเริ่มจำรายละเอียดได้แม่นกว่าประวัติคนไข้ แต่เตียงก็ยังเต็ม คำตอบจึงเหมือนเดิม ต่อมา อาจารย์แพทย์ที่เกษียณแล้วเข้ามาพักดูอาการ และในเช้าวันรุ่งขึ้น ท่านก็พูดประโยคเดียวกันนั้น ถ้าเปลี่ยนเตียงได้ ช่วยเปลี่ยนให้ทีนะหมอ เรื่องถูกเล่าต่อในวอร์ดอย่างเงียบ ๆ ไม่มีบันทึกในแฟ้ม ไม่มีรายงานการประชุม มีเพียงความเข้าใจร่วมกันว่า ถ้าเลี่ยงได้ ก็มักจะเลี่ยงเตียงนั้นสำหรับผู้ป่วยที่รู้สึกตัวดี หมอหนุ่มเองไม่เคยเห็นอะไร เพราะตารางเวรต้องสลับกันไป และทุกครั้งที่มีคนเล่าเรื่อง มักตรงกับคืนที่เขาไม่ได้เข้าเวร เพื่อนร่วมงานเคยแซว ลองขอเวรดึกติดกันสักอาทิตย์ไหม จะได้รู้เรื่อง หมอหนุ่มยิ้มบาง ๆ ผมเชื่อในหลักฐานเชิงประจักษ์ครับ แต่บางอย่าง ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร ทุกวันนี้ ในห้องไอซียูนั้นก็ยังมีเตียงอยู่สี่เตียงเหมือนเดิม ไม่มีป้ายเตือน ไม่มีพิธีใด ๆ ไม่มีคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ มีเพียงเรื่องเล่าที่ส่งต่อกันจากรุ่นสู่รุ่น และทุกครั้งที่หมอหนุ่มเดินผ่านเตียงนั้นในตอนเช้า เขามักจะชะลอฝีเท้าเพียงเสี้ยววินาที ไม่ใช่เพราะกลัว แค่เผื่อว่า ถ้ามีเด็กวิ่งเล่นอยู่จริง อย่างน้อยจะได้ไม่เหยียบเท้าใครเข้า 😊
|
แมวเหมียวลายสีชมพู
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?] Link |
||||||||||||||
