หลังจากปล่อยผ่านเวลาจนเนิ่นนานมาหลายปี

ในที่สุดก็ได้เวลาสัมผัสกับอารมณ์นี้เสียที

..ยิ่งเกลียด (เธอ) ยิ่งเจอรัก ...

อ่ะแน่... อย่าคิดไปไกล มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย

ที่จะพูดถึงอ่ะ ไม่ได้พูดถึงตัวเอง แต่เค้าพูดถึง...

คุณน้องปาย กะ คุณพี่พิรัน ตัวละครของคุณคีตภาต่างหากล่ะ หุหุ

ที่ว่าผ่านมานานมากๆ ก็เพราะว่าหลังจากอ่านหนังสือเรื่องนี้มาก๊ะตั้งแต่ฝึกงาน ฝนก็เพิ่งได้ฤกษ์ดูละครเรื่องนี้ที่โหลดมาดองไว้นานนับปีเสียที (วันนี้มาเล่าเรื่องไร้สาระจริงๆ ^^)

หลังจากได้ดูแล้วก็บอกได้คำเดียวว่า "ปลื้มค่ะ"

จากที่ไม่เคยรู้สึกชอบต๊ะ วริษฐ์ เป็นพิเศษอะไร ก็ยังชอบผู้ชายคนนี้ขึ้นมาเลย งิงิ (บทส่งจริง 5555+ ... เค้าไม่ได้มาโชว์ความบ้าดารา & ละครนะจะบอกให้)

เรื่องนี้มีแง่คิดดีดีบางอย่างที่ชวนให้บอกต่อ (อันนี้ฝนก็เป็นแค่แนวคิดของฝน ซึ่งมันอาจไม่ถูกต้องแม้แต่น้อยก็เป็นได้ อ่านไปขำขำก็พอน้า^^) อาทิ เช่น

1. เกลียดยังไงได้ยังงั้น .... นั่นเป็นเพราะว่า เวลาเราเกลียดใครหรืออะไร สิ่งที่เราเห็นในตอนแรกย่อมมีแต่ความเกลียดๆๆๆๆๆ แต่เมื่อมองลงไปลึกๆ สัมผัสกันบ่อยๆ สิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นความดีหรือข้อดีเล็กๆน้อยๆที่ค่อยๆผุดขึ้นมา ซึ่งมันต่างกับความรักหรือความหลง ที่ยามแรกเมื่อเรารักหรือหลง เราจะเห็นแต่ข้อดีของเค้าเท่านั้น เค้าดียังงั้น เค้าดียังงี้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกต่างๆก็เริ่มจืดจางลง ข้อเสียที่เราไม่เคยเห็นก็จะค่อยๆโผล่ออกมา และมันทำให้บางคนคิดขึ้นมาว่า เค้าไม่ดีอีกต่อไป ดังนั้น เวลาจะมองใครหรืออะไรก็ให้มองไว้แบบกลางๆนะคะ อย่าทุ่มใจไปทางใดทางหนึ่งให้มากจนเกินไป (อันนี้ฝนไม่ได้บอกให้ไปหาเรื่องเกลียดชาวบ้านเพื่อจะได้หาข้อดีทีหลังน้า เดี๋ยวชีวิตจะไม่มีความสุขเอาเปล่าๆ)

2. ความรักอาจทำให้อะไรๆเปลี่ยนแปลงไป (แต่ไม่ใช่สำหรับทุกคนเสมอไปนะ - -") ... คนๆหนึ่งอาจยอมทิ้งวิถีชีวิตอันไม่ดีที่เคยมีมา เพื่อความสุขของคนที่เค้ารักก็เป็นได้ ดังเช่นที่ คุณพี่พิรันยอมทิ้งชีวิตแบบเพลย์บอยเพื่อน้องปาย (อันนี้อาจมีแค่ในนิยาย โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน อิอิ) หรือ คุณพ่อคุณแม่ของทั้งพี่พิรัน และน้องปาย ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกทั้งสองได้ครองรักกันตลอดรอดฝั่ง (อันนี้จริง เพราะพ่อแม่ย่อมสามารถทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อความสุขของลูกได้เสมอ ดังนั้นรักพ่อรักแม่ให้มากๆนะคะ) เพราะฉะนั้นฝนอยากให้ทุกคนมองคนอื่นด้วยสายตาและหัวใจที่เป็นธรรม อย่าตัดสินเค้าไปก่อนเพียงเพราะสิ่งที่เราเห็นหรือได้ยินมาอย่างฉาบฉวยเพียงเท่านั้น ... คนเราอาจเดินทางมาถึงจุดๆหนึ่ง และ ณ จุดๆนั้นอาจมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เค้าตัดสินใจเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้นก็เป็นได้ แต่ถ้าหากมันไม่เป็นอย่างนั้น เราค่อยตีแสกหน้า แปะกลางหน้าผากเค้าไปเลยว่า "คนไม่ดี" ทีหลังก็ไม่เสียหลายนะคะ

3. ป้องกันอย่าให้ความรักหรือแม้กระทั่งความหลงครอบงำจิตใจ ... เพราะความรักนั้นมีอานุภาพยิ่งใหญ่เหนือการควบคุม เมื่อรักแล้วคนเรามักจะหักห้ามใจไว้ไม่อยู่อีกต่อไป เพราะฉะนั้นเราควรป้องกันไว้แต่เนินๆจะดีกว่า อย่างในละครเรื่องนี้ น้องข้าวปุ้น-น้องสาวของปาย ปล่อยให้จิตใจตกอยู่ใต้เงื้อมมือของความหลงใหล ในท้ายที่สุดแล้ว ความเคียดแค้นชิงชิงที่เกิดขึ้นก็นำความเดือดร้อนมาสู่ทั้งคนในครอบครัวและชีวิตตนเอง ดังนั้น ถ้าจะรักก็ขอให้รักอย่างมีสตินะคะ ข้อนี้น่ะทำยาก ขนาดคนมาเขียนเล่า ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองจะทำได้หรือเปล่าเลย ยังไงซะเราก็มาตั้งสติด้วยกันนะคะ เพราะถ้าหากเราทำได้สักคน ก็จะลดการเกิดวิวาทะ หรือ เรื่องอะไรๆที่ไม่ดีจากความสัมพันธ์แนชู้สาวลงได้อีกหน่อย ถ้าทำได้กันหลายๆคนเข้า โลกของเราก็จะสงบและเป็นสุขขึ้นไปอีก เพราะพิษรักแรงหึงน่ะมันน่ากลัวอยู่ไม่น้อยเลยนะคะ...บรื๊อออออออ

4. คู่กันแล้วก็คงไม่แคล้วกันไปได้ (อันนี้ไม่ใช่คำปลอบใจ แต่อยากให้ยึดไว้เป็นสรณะ) ... ของที่ไม่ใช่ของเราก็ย่อมไม่ใช่ของเรา แต่ถ้าหากสิ่งนั้นถูกกำหนดไว้ให้เป็นของเรา ไม่ว่าจะผลักไสยังไงหรือเท่าไหร่ สิ่งนั้นก็จะยังคงเป็นของเราอยู่วันยังค่ำ เหมือนดังเช่น พี่พิรันที่หลีกเลี่ยงการดูตัวที่พ่อแม่จัดหาให้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง สุดท้ายแล้วก็หนีไม่พ้นคนที่พ่อแม่เลือกไว้ให้อยู่ดี (ก็น้องปายน่ะแหละ) แถมยังจับพลัดจับพลูมีอันต้องตกลงแต่งงานกันโดยที่พ่อแม่ไม่ต้องยุ่งยากลำบากจับมาคลุมถุงชนกันอีกต่อไป (อันนี้บาปพ่อบาปแม่หรืออย่างไรไม่ทราบได้ 5555+... ว่าไปก็คล้ายๆใน my sassy girl นะเนี่ย) ดังนั้นแล้ว จงอย่ายึดติดกับอะไรให้มากนัก เมื่อรู้ว่าไม่ใช่ก็ปล่อยเค้าไป ปล่อยมือปล่อยใจที่เรารัดไว้เสียจนเจ็บปวดนั้นซะ แล้วชีวิตจะมีสุขขึ้นอีกมากโข และถ้าหากเค้าและเราคู่กันจริง สักวันเค้าและเราก็ต้องได้กลับมาคู่กันเอง แต่ถ้าหากว่าไม่ใช่ วันข้างหน้าจะต้องมีสักคนที่พร้อมเดินเข้ามากุมมือและกุมหัวใจของเราเอาไว้โดยที่ไม่มีใครต้องชอกช้ำ (ซึ้งมั้ยล่ะ อุอุ) ... อันนี้พูดจริงๆนะ และอยากให้ทุกคนพยายามคิดอย่างนี้ด้วยเหมือนกัน เพราะฝนเองก็พยายามเรียนรู้ที่จะคิดและสร้างจิตสำนึกแบบนี้อยู่^^

5. ถ้ารักกันแล้ว...ก็อย่าทิ้งกันนะ ... อันนี้แหละ สำ-มะ-คัล ที่ซู๊ดดดดดดดดด
คนบางคนทิ้งคนที่รักเอาไว้ข้างหลังพร้อมก้าวเดินไปข้างหน้าเพียงลำพัง เพราะคิดเอาเองว่า ถ้าเดินไปด้วยกันแล้วอาจจะทำให้อีกฝ่ายต้องเหนื่อยล้าหรือทุกข์ทรมาน แต่เคยคิดสักหนมั้ยว่า คนที่ถูกทอดทิ้งไว้จะอยู่ต่อไปยังไง เพราะคนที่เดินไปข้างหน้าย่อมมักจะมีจุดมุ่งหมายไว้แล้วล่ะว่าจะไปหนหรือทำอะไร ถึงแม้ว่าตัวเค้าเองก็อาจไม่แน่ใจก็ตามที แต่สำหรับคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังล่ะ... เคยคิดมั้ยว่าคนที่ไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจ หรือเตรียมการใดๆไว้ล่วงหน้า ชีวิตของเขาเมื่อขาดคุณไป เค้าจะเป็นยังไง ... อย่าอ้างว่าทำไป "เพราะรัก" เพราะว่าไม่มีใครที่ทิ้งคนที่เรารักจริงๆจากหัวใจให้เผชิญกับความโหดร้ายเพียงลำพังได้หรอกนะ ดูอย่างคุณพ่อคุณแม่ของพวกเราสิ ... รักที่แท้จริงเป็นยังไง ลองคิดดูนะคะ ... ไม่ว่าปัญหาจะเล็กหรือใหญ่แค่ไหน หากร่วมมือร่วมใจกันแล้วย่อมสามารถผ่านพ้นมันไปได้ เพราะถึงแม้เค้าคนนั้นจะช่วยเหลืออะไรคุณไม่ได้เลย แต่อย่างน้อยสิ่งหนึ่งที่คนๆนึงที่รักคุณจะให้คุณได้อย่างแน่นอน ก็คือรอยยิ้มและกำลังใจ ฝนไม่รู้เหมือนกันว่าคนอื่นจะคิดกันยังไง แต่สำหรับฝนแล้ว แค่นี้ก็เพียงพอ

เล่ามาก็ตั้งยืดตั้งยาว แต่ก็ดันไม่ได้สปอยล์เรื่องราวสักเท่าไหร่ อันนี้ก็ไปหามาอ่านหรือหามาดูเอาเองเน้อ บางทีอาจได้รับรู้ความรู้สึกดีดีแบบนี้บ้างก็เป็นได้

think positive เข้าไว้... แล้วชีวิตจะมีความสุขได้ไม่ยากค่ะ