สายน้ำ ในแคว้นแห่งหนึ่ง ได้เกิดความกันดารแห้งแล้งไปทั่ว เริ่มจากหญ้ากลายเป็นสีเหลืองแล้วเหี่ยวแห้งไป... พุ่มไม้และต้นไม้ที่แคระแกร็นก็ล้มตายไป ไม่มีฝนตกลงมาจากฟ้าแม้แต่เม็ดเดียว และตอนเช้าก็ไม่มีความสดชื่นจากหยาดน้ำค้างสู่ผืนแผ่นดินเลย... สัตว์ต่างๆทั้งใหญ่น้อยนับพัน ก็แทบจะสิ้นลมหายใจไป มีสัตว์จำนวนน้อยมากที่พอจะมีกำลังหนีทะเลทรายที่กลืนทุกกสิ่งทุกอย่างนี้ไปได้ ความกันดารแห้งแล้งยิ่งวันก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น จนในที่สุด ..... แม้แต่ต้นไม้อายุยืนที่แแข็งแรงที่สุดและ มีรากหยั่งลึกลงในพื้นดินก็ยังสูญเสียใบไปหมด น้ำพุและแหล่งน้ำทุกแห่งแห้งขอด ลำธารและแม่น้ำก็เหือดแห้ง มีแต่ดอกไม้เล็กๆดอกหนึ่งที่รอดชีวิตอยู่ได้ เพราะว่ามีสายน้ำน้อยๆ ที่คอยให้น้ำสองสามหยด แต่สายน้ำเองก็รู้สึกหมดหวัง "ทุกอย่างแห้งแล้ง กันดาร และตายกันหมด แล้วฉันล่ะ ฉันจะทำอะไรได้ หยดน้ำแค่สองสามหยดของฉัน...... .........ยังจะมีประโยชน์อยู่อีกเหรอ" ข้างๆสายน้ำนี้ มีต้นไม้แก่แข็งแรงอยู่ต้นหนึ่ง มันได้ยินคำพร่ำบ่นนี้... และก่อนจะตาย มันได้พูดกับสายน้ำว่า "ไม่มีใครคาดหวังว่าเธอจะทำให้ทะเลทรายเขียวชอุ่มขึ้นอีกครั้งหรอก เธอมีงานอยู่อย่างเดียวคือ ประทังชีวิตของดอกไม้เล็กๆนี้ไว้ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น" เราทุกคนเป็นผู้รับผิดชอบดอกไม้เล็กๆดอกหนึ่ง แต่เราลืมสิ่งนี้อยู่บ่อยๆ และเรามักที่จะพร่ำรำพันถึงสิ่งที่เราทำไม่ได้ _____________________ จาก เมล็ดพันธุ์แห่งปรีชาญาณ คณะภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร   Create Date : 21 กุมภาพันธ์ 2552 3 comments Last Update : 19 มีนาคม 2552 11:17:35 น. Counter : 970 Pageviews. Share to Facebook Tweet

มาทักทายคนชื่อคล้ายๆ กันค่ะ...   โดย: นัทธ์ 21 กุมภาพันธ์ 2552 21:18:27 น.

ถูกต้อง ที่สำคัญไม่ได้อยู่ที่ว่ามีอะไร แต่อยู่ที่ว่าสร้างอะไรจากสิ่งที่มีอยู่ เสียงเค้าว่ากันพรรณนั้น จ๊ะ   โดย: บ้าได้ถ้วย 21 กุมภาพันธ์ 2552 21:57:29 น.

เข้ามาเพราะชื่อ"นที"เหมือนกัน เคยคิดมาตลอด..ว่านทีแปลว่าสายลม พอเปิดดิก..ถึงได้รู้..ว่ามันเป็นว่าสายน้ำต่างหาก ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ...   โดย: nikanda 25 พฤษภาคม 2552 20:26:40 น.