Jiangsu exertion day Part1

วันนี้ไม่มี presentation ใดๆครับ แต่เป็นวัน exertion day เราจะไปเยี่ยมชมโรงงานและไปเที่ยวกัน

ผมทานอาหารเช้าอย่างสบายๆเพราะตื่นเช้าและได้นอนอย่างเต็มที่ และเช้านี้ภูมิแพ้ก็ไม่ได้รบกวนผมอีก ในบรรดาพวกเราต่างก็มีเสื้อแดง เสื้อเหลือง และพวกมุบมิบไม่แสดงออกว่าสีอะไรโดยเฉพาะอาจารย์ รวมทั้งมีพวกฉันไม่สนว่าจะสีอะไร อย่ามาวุ่นวายกับฉันก็พอ กองเชียร์เสื้อแดงก็นัดกันใส่เสื้อแดงเพื่อข่มเสื้อเหลืองที่ไม่ได้เตรียมรับมือให้ครึกครื้น เราไม่ทุ่มเถียงกันเอาเป็นเอาตายหรอกครับ จะเน้นไปทางฮาเสียมากกว่า ก่อนจะเบนไปราชดำเนินมากกว่านี้ก็ขอวกไปเมืองจีนต่อครับ



หลังจากอาหารเช้าแล้ว เรามักจะมารวมกลุ่มกันที่ lobby เพื่อรอเวลารถออก ซึ่งก็ประมาณ5-10นาที ประตูโรงแรมจะเป็นแบบ2ชั้นกลมๆ ดูแปลกตาที่ไม่เป็นสี่เหลี่ยมนี่ล่ะครับ วันนี้เจ้าภาพจัดรถบัสมาสองคันแต่คนเยอะกว่าเดิม อะไรกันล่ะนี่ คันที่ผมนั่งออกจะน่าเบื่อครับ ตอนแรกในรถก็โล่งๆ ผมก็กะนั่งคนเดียวและตั้งใจจะถ่ายรูปจริงๆจังๆสักที เพราะตั้งแต่มายังไม่มีโอกาสหยิบกล้องตัวเองมาถ่ายเต็มที่เลยครับ แต่ความตั้งใจของผมก็พังลงในชั่วอึดใจเพราะอาจารย์เฮโลกันมาขึ้นคันนี้จึงทำให้น้องผู้หญิงคนหนึ่งมานั่งกับผมแล้วขอนั่งริมหน้าต่างอีก น้องคนนี้ก็คือคนที่นั่งกับผมบนเครื่อง tg น่ะครับ ฮ่ะๆๆ เก็บกล้องเลยผม ความครื้นเครงไปอยู่อีกคันหนึ่งเพราะนักศึกษาส่วนใหญ่รวมถึง staff อยู่คันนั้นกัน แบ่งหนุ่มสาวจีนมาคู่หนึ่งให้เราสงสัยกันว่าใครหว่าเนื่องจากไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แล้วพี่แกก็ไปนั่งกอดจู๋จี๋อี๋อ๋อกันข้างหลังเหมือนติดรถมาเที่ยวกันซะอย่างนั้นเอง



ผมชอบถนนหน้าโรงแรมครับ มันดูธรรมดาแต่มันดูน่าเดินไปกับคนที่เรารู้สึกดีด้วยจังเลยครับ รถเลี้ยวออกไปทางไหนผมก็จำไม่ได้เนื่องจากผมได้ยินเสียงแซวและหัวเราะคิกคักเรื่องที่ผมนั่งกับน้องครับ ผมชวนน้องคุยเพื่อจะไม่ได้ยินครับแต่ต้านไม่ไหว มีทั้งกล้องมาถ่าย ทั้งแซวข้ามเบาะมา เห็นน้องไม่คิดอะไรก็สบายใจ อ้าว..วกไปห้องสยามอีกแล้ว ... ผมมารู้ตัวอีกทีก็ตอนเราผ่านข้างทางมาเรื่อยๆ ตอนแรกที่เป็นชุมชนก็มี ต่อมาน่าจะเข้าทางด่วนแล้วผมก็เห็นแต่ป่าครับ ทางด่วนมันก็อารมณ์ motor way บ้านเราจริงๆเลยครับ น่าจะเรียกทางพิเศษมากกว่าไหม เพราะว่าสักพักผมเริ่มเห็นรถบรรทุกเยอะขึ้นเรื่อยๆ และโรงงานต่างๆก็รายล้อม และจุดหมายของเราเช้านี้ก็คือโรงงานและศูนย์วิจัยผลิตกังหันลมในนิคมอุตสาหกรรม ... จำชื่อไม่ได้ครับ ถ้าได้ไปอีกครั้งค่อยเอามาเล่าต่อ เป็นครั้งแรกที่ผมจะได้เห็นใบกังหันล่ะว่ามันใหญ่สักแค่ไหน และหลังจากที่เราลงจากทางด่วนและเลี้ยวเข้าแถบโรงงานแล้ว ผมก็ตื่นตาตื่นใจไปกับโรงไฟฟ้านิวเคลียครับ เห็นเป็นปล่องอย่างนั้น จะเรียกให้คนอื่นดูก็กลัวหน้าแตกเพราะผมก็เคยเห็นแต่ในรูป จนอาจารย์พูดถึงมันครับ ผมเลยค่อยตามน้ำออกมาได้ ผมหารูปจากกล้องคนอื่นไม่เจอเหมือนกัน คาดว่าคงมัวแต่ดูไม่ก็หลับกัน ผมว่ามันตั้งใกล้แหล่งชุมชนเหมือนกันแฮะ จะเรียกว่ามั่นใจเรื่องความปลอดภัยเสียอย่างได้ไหมนะ











เราเข้าห้องประชุมของโรงงานเพื่อฟังบรรยายกันสักพักก่อนที่จะไปชมโรงงาน เค้าแจก receiver ให้แต่ละคนเพื่อเอาใว้ฟังวิทยากรบรรยาย ดีเหมือนกันนะครับ เพราะเวลาเราไปเยี่ยมชมไม่ว่าในเมืองไทยเองหรือที่ไหน คนที่อยู่ใกล้วิทยากรเท่านั้นที่จะรู้เรื่อง ชิ้นส่วนของกังหันลมจะถูกผลิตขึ้นที่นี่ แต่จะถูกประกอบที่จุดติดตั้งนะครับ และท่าทางที่โรงงานลมจะไม่แรงแฮะ น่าจะใช้กระแสไฟจากโรงไฟฟ้านิวเคลียใกล้ๆนี่แหล่ะ มีครั้งหนึ่งที่ผมเดินคุยกับน้องหมวยสุดน่ารัก แล้วผมหันไปคุยกับเพื่อนแค่แวบเดียว ผมว่าไม่เกินสองวินาทีครับ หันไปหาน้องหมวยอีกทีไอ้คุณนินจาสุกี้คุงมาจากไหนไม่รู้กำลังคั่วใหญ่เลยครับ ผมถึงกับฮาก๊ากกับเพื่อนเลย แล้วเราก็ขึ้นรถเพื่อไปทานอาหารกลางวันกันในเมือง... ขึ้นทางด่วนอีกแล้วครับ