ราชินีซอนด๊อก......รักคือรัก ไม่ว่าจะแน่นหนักหรือบอบบาง ซีรีย์ยาวเกาหลีเรื่องนี้ พามีนเดินผ่านเวลาตั้งแต่ นางเอกเป็นเด็ก ต้องผจญกับความยากลำบากนานา แทบเอาชีวิตไม่รอด มีเค้าโครงของเรื่องจริงแบบอิงประวัติศาสตร์อยู่บ้าง มีนพบว่าความยากลำบาก ของการหนีหัวซุกหัวซุน หรือเพื่อเดินทางกลับมา ค้นหาชาติกำเนิดของนางเอกนั้น มันลำบากน้อยกว่า การพาบ่าของตัวเองเข้ามารองรับแผ่นดิน ด้วยการเป็นกษัตริย์ ในวันที่พระองค์ฝ่าฟัน มีมิตรแท้มากมายรายล้อม รวบรวมสมัครพรรคพวก ล้วนแล้วแต่เป็นคนดี และคนที่รักพระองค์ทั้งสิ้น แต่เมื่อเป็นกษัตริย์แล้ว แม้คนที่ทั้งรักและวางใจ ก็ยังเป็นหมากตัวหนึ่งในกระดาน เพื่อให้ประเทศชาติมั่นคง (ข้อความระหว่างนี้อาจเปิดเผยเนื้อหาสำคัญของราชินีซอนด๊อก) ถ้าไม่อยากอ่านหรือถูกสปอย์คล้ายถูกสาดน้ำกรด กรุณาข้ามไป ฮ่า พีดามกับยูชิน สำหรับ มีนแล้วเหมือนมารขาวกับมารดำ ยูชินเป็นตัวแทนแห่ง คำมั่นสัญญา ความซื่อตรง และจริงใจ พอพอกับพี่สารินของน้องดา หรือ อโณทัย ของเจ้าหญิงทิพยดารากุมารี ในเลือดขัตติยานิยายของป้าทม ซึ่งยืนอยู่บนความจริงอันเจ็บปวด ที่แม้ถ่ายทอดไม่ได้ลึกซึ้งเท่าทั้งจากเพราะมันเป็นซีรีย์ยาว ไม่ใช่ตัวหนังสือละมุนละไมที่บรรยายได้บาดใจคนไหวอ่อน แต่มันมีพลังแห่งความจงรักภักดี ในสายตารวมถึงการกระทำของยูชิน ส่งไปให้จักรพรรดินี เสมอๆ ความรักที่จริงแท้........ แท้ที่สุดอาจเป็นการเฝ้ามอง และช่วยเหลือในทุกวิถีทาง เหมือนยูชินถวายทุกสิ่งในชีวิตได้ ยกเว้นการเป็นคนกอด ปลอบประโลมใจ ในวันที่จักรพรรดินีมองหาใครไม่เจอ ยูชินไม่เกี่ยงแม้กระทั่้งชีวิตตนเอง ไม่เกี่ยงแม้ต้องไปแต่งงานกับคนอื่นเพื่อประเทศชาติ คงมีเพียงครั้งเดียวที่ยูชินชัดเจนที่จะพาจักรพรรดินี ที่ยังคงเป็นองค์หญิงที่ไม่เปิดเผยตน หนีไปเพื่ออยู่กันอย่างสงบในวัยหนุ่มสาว แต่ก็เป็นเพียงครั้งเดียวแล้วไม่เคยแสดงออก ถึงความรู้สึกนั้นอีกเลย เมื่อองค์หญิงสำแดงเจตนาว่า เส้นทางต่อไปนั้น คือเส้นทางแห่ง "จักรพรรดินี" ถูกหละ เส้นทางแห่งจักรพรรดินีที่ยูชินเคยประกาศว่า พระองค์ต้องเดินทางคนเดียว โดย มียูชินทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยเหลือและคอยติดตาม แล้วมันก็จริง!!! แม้แต่ยูชินในวันสั่งลา ก็ทำได้เพียงแค่ยืนส่ง และมองตามจักรพรรดินีขึ้นสวรรค์เท่านั้น ในขณะที่พีดาม เป็นตัวแทนแห่งความอ้างว้างและถูกทอดทิ้ง เป็นสัญลักษณ์ของความเจ้าเล่ห์ ฉลาด น่ารัก เก่งกาจ และเห็นแก่ตัว พีดามโหย หาความรัก โหยหาความอบอุ่น โหยหาอ้อมกอดของ ความผูกพัน อยากได้อยากมีใครสักคนอันเป็นของตัวเองอย่างแท้จริง แต่ด้วยชาติกำเนิดจาก หญิงอันชาญฉลาด ฉลาดจนถูกมองว่า เป็นภัยต่อแผ่นดิน แม่ผู้ถูกกำหนดหมายหัวตั้งแต่ สมัยกษัตริย์รุ่นก่อนว่า ต้องตายตามกษัตริย์ไปเนื่องจาก ต้องการเป็นใหญ่ในแผ่นดิน แม้ไม่มีสายเลือดแห่งกษัตริย์ แต่นางก็เคยดันตัวเองขึ้นมาเป็นคนควบคุมแผ่นดิน ได้อย่างยาวนาน แม้ไม่ได้ขึ้นนั่งบัลลังก์มังกรเป็นการถาวร แต่นางก็เคยเดินเฉียด และยังเป็นคล้ายเงามัจจุราช ผงาดอยู่เหนือบัลลังก์ศักดิ์สิทธิ์นั้น นางยังเป็นทั้งมือที่มองไม่เห็น และเงาใหญ่ที่กุมชะตาผู้นั่งบนบัลลังก์ ชี้ซ้ายแลขวาผลักดันให้บุคคลที่นั่งในบัลลังค์นั้น ทำตามได้อย่างไม่กล้าเกี่ยงงอน พีดามจึงเป็นลูกชายที่ถูกทอดทิ้งแม้มีชาติกำเนิดสูงส่งครึ่งนึง เพียงเพราะไม่สามารถใช้เป็นข้ออ้างของแม่ในการขึ้นเป็นใหญ่ได้ พีดามนั้นยังมีความโชคดีท่ามกลาง โชคร้าย เพราะได้อาจารย์ดีแบบดี ที่สุดแห่งแผ่นดิน แต่โชคร้ายคืออาจารย์ผู้รู้เกือบทั้งหล้า กับไม่รู้จักวิธีหยิบยื่นความอบอุ่น หรือวิธีการสอนให้เหมาะกับเด็กที่อ้างว้าง และไม่รู้..ไม่รู้แม้กระทั่ง ฆ่าคนมันผิดไหม --" ฆ่าคนที่มันแย่งสิ่งที่เราอยากได้ไป..มันผิดตรง ไหน? การถูกทิ้งแบบปล่อยมือหลายครั้งหลายคราว ทำให้พีดาม เป็นเด็กชายเล็กๆ ในร่างผู้ใหญ่ เติบโตมาเองท่ามกลางหัวใจที่บิดเบี้ยวและเจ็บปวด และไม่ใช่ผู้ใหญ่ธรรมดา แต่อาจเป็นผู้เป็นใหญ่ที่ในที่สุด ใหญ่รองลงมาจากจักรพรรดินีใน ณ นาทีหนึ่ง เป็นใหญ่อย่างที่สุด ในเวลาหนึ่งที่เข้านอกออกในห้องนอน ของพระองค์จนถึงห่มผ้าให้พระองค์ได้ :') มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกมั่นคง กับความรักที่พยายามคว้าไขว่แล้วสำเร็จ ยามพีดามรัก จึงเป็นรักที่รุนแรง พร้อมส่งเสริม พร้อมยืนเคียงข้าง ในวันที่นึกว่า "อีกคนจะอยู่ข้างเคียง" ยามพีดามระแวง มันจึงเป็นความหวาดหวั่นที่พร้อมจะ แสดงออกด้วยการยืนเป็นฝ่ายตรงข้ามเพียงแค่ เรียกร้องความสนใจ แต่ด้วยพีดามไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา การยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของพีดาม จึงออกมาในรูปแบบรวดเร็ว พินาศ หายนะ และยับเยิน ไปตามตามกันไม่ว่าจะหัวใจหรือสถานการณ์รอบตัว จุดอ่อนของพีดามเป็นปมที่ถูกสร้างมาในใจตั้งแต่ยังเล็ก คนที่เข้าใจพีดามที่สุด กลับเป็นคนสนิท ที่เฝ้าทรยศแล้ว ทรยศอีกกับพีดาม ที่เฝ้าใช้พีดามเป็นเครื่องมือ แม้ปากจะบอกว่า ต้องการให้พีดามเป็นกษัตรย์ ทั้งที่พีดามขอแค่อยู่ใกล้คนที่เขารัก แต่คนสนิทที่ทรยศนั้นกลับเป็นคนสนิทที่รู้และบอกพีดามว่า ถึงที่สุดแล้วไม่มีใครเลย แม้สักคนเดียวที่ทำร้ายพีดาม ไม่ใช่แม้แต่จักรพรรดินี ที่พี่ดามเฝ้ารักเฝ้าทนุถนอม ไม่ใช่แม้แต่อาจารย์ที่พีดามอยากได้มืออุ่นปลอบโยนในยามนอน ไม่ใช่แม้แต่แม่ที่ทิ้งร้างไปแล้วกลับมาทำให้พีดามรู้สึกอบอุ่น ก่อนทิ้งไปอย่างชั่วนิรันดร์ แม้กอด.....แม่ก็ไม่อนุญาตให้ทำ ไม่ใช่แม้แต่ลูกน้องที่หลอกใช้พีดามเพื่อตัวเองเดินหน้า ไปสู่เกรียติยศ ชื่อเสียงและเงินทอง ไม่ใช่ใครทั้งนั้นนอกจากตัวพีดามเอง จุดจบของพีดาม ทำเอาน้ำตาซึม จักรพรรดินีที่ไม่มีใครกล้าจับมือ แต่พีดามเคยทำได้ จักรพรรดินีที่ไม่มีใครกล้าเรียกชื่อ พีดามก็ทำได้ จักรพรรดินีที่ไม่เคยมีใครส่งดอกไม้ให้ในฐานะหญิงสาวธรรมดา พีดามก็ทำมาแล้ว ในวันจากกัน พีดามยืนห่างในระยะสามร้อยก้าว แต่ ไม่สามารถไปถึงหญิงสูงศักดิ์ที่ตนรัก เขาฝ่าฟันผ่านธนูหอกดาบเป็นร้อยเป็นพัน จนสุดท้ายเหลือสิบก้าว กับดาบในมือของยูชินผู้จงรักภักดี พีดามทำให้หัวใจของจักรพรรดินี เต้นอ่อนลงจนเกือบหยุดเต้น และ ลงนอนอยู่ในระยะระนาบเดียวกัน "ในชั่วนาทีหนึ่งนั้นเช่นกัน" บางความรัก หนักหนาแน่นหนักเท่าแผ่นดินวางบนบ่าชั่วนิรันดร์ เพราะมันกินระยะเวลาแห่งรักนานเท่าชีวิต...ตั้งแต่ ลืมตาเกิด และบางความรัก ได้แค่แสงสว่างที่วาบเพียงนิด แม้เท่าหัวไม้ขีดสว่างวาบขึ้นมาเพียงชั่วยาม แต่ในหัวใจของทั้งคู่คงคล้ายความสุขนั้นนิรันดร :') * ไม่ค่อยมีรูปยูชิน เพราะส่งคืนแผ่นให้อต.ไปหมดแล้ว * แต่..อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน (ฮ่า) กร๊ากๆ หมายเหตุ...เขียนไว้เมื่อวันที่ 10 เมษายน 2553   Create Date : 28 มิถุนายน 2553 Last Update : 17 กรกฎาคม 2553 10:48:28 น. 5 comments Counter : Pageviews.

ทักทายยามบ่ายค่า.. ขอให้สนุกกับการทำงานนะคะ ^^   โดย: หาแฟนตัวเป็นเกลียว 28 มิถุนายน 2553 13:36:35 น.

ชอบเรื่องนี่มาก ๆ เลยนะคะ ตั้งแต่ดูมาได้ข้อคิดเยอะเลย โดยเฉพาะจากมีซิล แต่ทำไมน๊า ซีรี่ส์เกาหลีย้อนยุค กี่เรื่อง ๆ จบแบบไม่ Happy เลย น้ำตาร่วงตลอดTT เรื่องนี้ก็เศร้าอีกตามเคย   โดย: Pegasuszy 28 มิถุนายน 2553 15:17:53 น.

แว่นก็ชอบเรื่องนี้มาก กกก กกก ไม่เคยดูเรื่องไหนได้ยาวนานเท่าเรื่องนี้เลย ที่เป็นเรื่องเกาหลีย้อยยุคแบบนี้อะนะ สนุกมากจริงๆ แต่ว่า...จบเศร้าอีกแล้ว ไม่ชอบเลย   โดย: ป้าแว่น (crystalblink ) 4 กรกฎาคม 2553 10:42:27 น.

ขอบคุณค่ะ เขียนได้เห็นภาพมากๆ และก็ไม่ได้ทำให้เสียอรรถรสในการที่จะติดตามเรื่องนี้ต่อไปค่ะ ยิ่งอ่านแล้วก็ยิ่งอยากติดตาม ^^   โดย: Mydarin (Mydarin ) 10 กรกฎาคม 2553 21:23:12 น.

สวัสดีจ๊ะ มุดมาจากหน้าเก่าของย่า คิดถึงจึงแวะมา บทวิจารณ์ของหนูเขียนได้ดีมากจ๊ะ อ่านแล้วทำให้ยิ่งเข้าใจตัวละครแต่ละตัวมากยิ่งขึ้น   โดย: ดา ดา 8 กันยายน 2553 11:00:06 น.