ตอนที่2....ช่วยไปไกลๆ.....ได้ไหมคะคุณ?

พลอยนั่งเหม่ออยู่ตรงนั้นนานแล้ว..........

พี่วียังคงนั่งบ้าอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เช่นเคย เหมือนกับว่าโลกนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจไปกว่าจอสี่เหลี่ยมซึ่งมีเปลือกสีเมทัลลิคนั่น.....

พลอยนึกถึงเสื้อยืดสกรีนล้อเลียนวิวัฒนาการของมนุษย์ที่พลอยเคยเห็นแถวมาบุญครอง....มันพิมพ์เป็นรูปลิงตัวเล็กๆ...ถัดมาก็เป็นรูปพวกมนุษย์โบราณที่พลอยเรียกไม่ถูก...อาจจะเป็นพวกโครมันยอง....แล้วก็อาจจะเป็นพันธุ์ปักกิ่ง....แล้วก็พันธุ์อะไรอีกก็ไม่รู้...แต่ตัวสุดท้ายมันไปจบที่อีตาผู้ชายที่นั่งจมอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์....

"จริงแฮะ...ฮ่ะๆๆ" พลอยนึกแล้วขำเบาๆ

"หืมห์....อะไรนะจ๊ะพลอย...รอเดี๋ยวนะพี่ใกล้เสร็จแล้ว.."พี่วีหันมาตอบ

"ไม่เป็นไรค่ะ....พลอยชินซะแล้ว.."

"จ๊ะๆๆ...ดีจ๊ะ....." พี่วีตอบมาเสียงลอยๆ....ตายังคงจ้องอยู่ที่เดิม

3ปีที่คบกับพี่วีมา พี่วีเป็นสุภาพบุรุษที่ดีคนหนึ่ง ตามใจและให้เกียร์ติ ทำงานหนักเพื่อสร้างครอบครัว และไม่เคยโกหกพลอย มีแต่คนบอกว่าพลอยโชคดีที่มีแฟนดีแบบนี้ พ่อแม่เองก็ดูจะพอใจว่าที่ลูกเขย แต่แปลกตรงที่พลอยไม่ได้รู้สึกเหมือนคบอยู่กับเขาเลย พี่วีเป็นพี่ชายของเพื่อนคนหนึ่งในคณะเดียวกันกับพลอย มาพบกันครั้งแรกก็เมื่องานรับปริญญาของพลอย รู้จักกันครั้งแรกเพราะเข้ามาอาสาถ่ายรูปให้ บวกกับเพือนเป็นกองเชียร์ก็เลยได้มีโอกาสติดต่อกันเรื่อยมา........

*คบกันแบบงงๆ* พลอยนึก

*ไปกินข้าว ดูหนัง เที่ยวด้วยกัน พาไปให้เพื่อนรู้จัก พาไปให้พ่อแม่ดู...........เอ....ตกลงเป็นแฟนกันตอนไหนหว่า????*

พลอยนึกอะไรไปเรื่อยเปื่อย....

ตั้งแต่พลอยเกิดมาแม่บอกว่าพลอยเป็นเด็กเลี้ยงง่าย....เอาไปวางไว้ตรงไหนก็นั่งอยู่ตรงนั้น...จะมีสิ่งเดียวที่เคลื่อนไหวอยู่ก็คือดวงตาที่สังเกตุสิ่งรอบตัวอย่างสงสัย จนโตมาพลอยก็ไม่เคยมีปากเสียงกับใคร ป๊ากับแม่ไปรับไปส่งที่โรงเรียนตลอดจนเข้ามหาวิทยาลัย เพื่อนๆมักล้อว่าพลอยจำเป็นต้องมีผู้ปกครองพกติดตัวตลอดเวลา ไม่งั้นจะหลง.....คนอื่นเค้าไปเที่ยวกันประสาวัยรุ่นพลอยก็ไม่ค่อยได้มีโอกาสไป อ้อ!รู้สึกจะมีอยู่หนเดียวที่เพื่อนพาไปเที่ยวบ้านริมน้ำที่ปากเกร็ด....ระหว่างทางกลับบ้าน แต่ก็ไมใช่ว่าป๊ากับแม่จะไม่เคยพาพลอยไปเที่ยวไหนนะ ครอบครัวที่มีฐานะดีอย่างพลอยปิดเทอมทีถ้าไม่ได้ขึ้นเชียงใหม่ก็ต้องไปภูเก็ต...ทะเลที่นั่นสวยจะตายไป...

พอเรียนจบมาแล้วป๊าก็บอกว่าถ้าพลอยยังไม่รีบก็ยังไม่จำเป็นต้องหางานทำ....

จนพี่วีเข้ามาแทรกกลางในช่วงนั้นแหละ...พลอยถึงได้รู้จักออกไปไหนมาไหน...อย่างอิสระ(นิดนึงน่า....ถึงจะอยู่ในสายตาพี่วีตลอดก็เถอะ)

ตอนแรกป๊าดูจะเข้มงวดมากเมื่อมีหนุ่มเข้ามายุ่งย่ามกับลูกสาว แต่พี่วีสุภาพเรียบร้อยและประกาศตัวอย่างชัดเจนในการเข้ามาขอคบกับพลอย พอได้รู้หัวนอนปลายเท้าแล้วป๊าก็คลายความเข้มงวดลง....แต่ก็ยังคงไม่ให้คลาดสายตาเพราะเกรงว่าลูกสาวจะเสื่อมเสีย....

อะไรบางอย่างขาดหายไป....เอ....อะไรน๊า?....... พลอยนึก

.........................................
.............................
................

อืมห์.....แล้วเราล่ะ?

มีใครเคยถามบ้างไม๊ว่าเราต้องการอะไร?

พลอยเคยมองพี่วีอย่าง....เอ่อ....อย่างคนที่จะมาพาพลอยออกไปสู่ชีวิตอิสระ.....ใช่แล้ว!...ชีวิตที่ไม่ใช่นักเรียนประจำที่ไม่เคยออกนอกกรอบ ชีวิตที่ไม่มีคนคอยบอกให้ทำอะไรหรือไม่ทำอะไร ทำนั่นสิพลอย...อย่าทำอันนั้นนะ!...อย่าไปไหนนะพลอย...นั่งอยู่ตรงนี้แหละ แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อยเอง....

แล้วสุดท้ายเราได้อะไรล่ะ?มนุษย์พันธุ์คอมพิวเตอร์เหรอ?มนุษย์ที่ฝันอยากจะมีลูกกับพลอยสักสามคน(เคยถามชั้นรึเปล่าเนี่ย?) มีบ้านมีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนอย่างที่ป๊ากับแม่เป็น......

นี่ตกลงเราเป็นคนหรือเป็นนก....หลุดจากกรงหนึ่งก็ทำท่าจะเข้าไปอยู่อีกกรงหนึ่งเสียแล้ว....

เอาล่ะ.....ถึงเวลาของชั้นซะที!!....แผนต่างๆวางไว้หมดแล้ว...เหลือแต่ขั้นตอนสุดท้าย.........

...........................................

.................................

.........................

"พี่วีคะ....พลอยไปแล้วนะคะ...."

"แป๊บนึงนะจ๊ะพลอย...เดี๋ยวพี่โหลดงานตัวนี้เสร็จก็เรียบร้อย..."พี่วีตอบ สายตายังคงจ้องอยู่ที่หน้าจอ...

"พลอยหมายความว่า"ไป".....ไปจริงๆค่ะ...."....แหม...ขนาดนี้แล้วยัง....

"ก็เดี๋ยวไปด้วยกันไงจ๊ะ....แป๊บบบเดียว...."

โอเค....พอเถอะ.....หมดเวลาแล้ว....พลอยลุกขึ้นหยิบกระเป๋าถือ...

..................................................

................................

................

รีสอร์ทริมทะเลแห่งหนึ่งในจังหวัดภูเก็ต.....

เสียงโทรศัพท์ของพลอยดังขึ้น....

"พลอย....อยู่ไหนน่ะ...พี่เป็นห่วงแทบแย่ ผลุนผลันออกมาจากบ้านพี่แล้วก็ปิดโทรศัพท์ตั้งหลายชั่วโมง อยู่ไหน อยู่กับใครน่ะ พี่โทรไปถามแม่แล้วแม่ก็ไม่บอกอะไร ให้คอยถามพลอยเอาเอง..." โอ้โห....มาเป็นชุดเลยนะยะ

"พลอยอยู่ภูเก็ตค่ะ..."....พลอยอยากตอบคำถามแค่สั้นๆ

"ห๊า!ไปทำอะไรที่ภูเก็ต...ไปกับใครแล้วใครพาไป"พี่วีร้องลั่น

"พลอยมาทำงานคนเดียวค่ะ.."

"หมายความว่ายังไง?...ทำงาน...ทำอะไร?กับใคร?"...แหม...พ่อนักตั้งคำถาม....

"พลอยมาดูแลรีสอร์ทให้เพื่อนค่ะ"

"เพื่อน....เพื่อนที่ไหน?...ทำไมพี่ไม่เคยรู้...แล้วป๊ากับแม่พลอยจะว่ายังไง"

"พลอยแอบคุยกับแม่ให้ไปจัดการป๊าเรียบร้อยแล้วค่ะ"

"อ้าว???.....แล้วพี่ล่ะ..."

"พี่วีก็เป็นพี่วีสิคะ....."

"หมายความว่าไง?...ก็เป็นพี่?...แล้วเรื่องของเราล่ะ...แผนการอนาคตที่วางไว้ทั้งหมด......"พี่วีพูดระรัว....

"พี่วีคะ.....พลอยพยายามบอกพี่เมื่อเช้าแล้วนะคะ...พี่วีไม่ได้สังเกตุด้วยซ้ำว่าพลอยแต่งตัวแปลกไป...ต่อไปนี้พีวีคงต้องวางแผนกับคนอื่นแล้วล่ะค่ะ...เพราะพลอยเบื่อแผนเต็มที...พลอยอยากได้อะไรที่มันไม่ต้องวางแผนไว้น่ะค่ะ...."

"พี่ผิดอะไร...ที่เราเคยมีกันมันไม่มีความหมายอะไรเลยเหรอ?...ทำไมพลอยต้องทำกับพี่แบบนี้..."

"เป็นผู้ใหญ่หน่อยสิคะพี่วี...ทุกอย่างที่เคยเป็นมาก็ดีแล้วล่ะค่ะ เพียงแต่พลอยเพิ่งรู้ว่าพลอยไม่ได้รู้สึก"รัก"พี่.....และพลอยก็อยากทำอะไรเองบ้างน่ะค่ะ....พลอยขอให้พี่ทำใจให้สบาย...และ...อย่าเพิ่งตามพลอยมาเลยนะคะ..."

แล้วพลอยก็วางสาย....ปิดเครื่อง

ต่อไปนี้คงจะไม่ต้องวางแผนอะไรแล้วนะ......

นึกถึงเมื่อ3คืนก่อนแล้วอดยิ้มไม่ได้....

ขอบคุณนะคะแม่......

แล้วพลอยก็หลับไปโดยที่ไม่ได้ฝันอะไรเลยตลอดทั้งคืน........


(อ่านต่อบล็อกหน้า.....เช่นกัน....นะจ๊ะ)