เพื่อนของฉันหลายคนถ้ามีmsnของฉัน มักจะเห็นชื่อฉันบ่อยๆว่า
หมาปั๊กจะครองโลก....!!!!!
บางคนก็งง ตัวเชี่ยไรของมึง
หรือไม่ก็ ถ้าเป็นเพื่อนสนิทๆกัน ก็จะเหน็บแนม
ไอ้ปั๊กบ้านมึงครองได้แค่ตู้เย็นเท่านั้นแหละ.... -*-
หมาปั๊กบ้านฉัน เป็นหมา(เคย)เล็ก
มันมาอยู่กับฉันได้แบบที่เข้าข้างตัวเองว่า ชะตาลิขิต
วันหนึ่งเมื่อ5ปีที่แล้ว อยู่แม่ก็โทรมาว่า ให้รีบมาที่หลังเสรี(ถนนศรีนครินทร์)ด่วน เจอหมาน่ารักมาก
ซึ่งปกติแม่ฉันแทบจะไม่สนใจพวกร้านที่ขายหมาเลย เพราะที่บ้านมีอยู่แล้ว2ตัว
(จริงๆวันนั้นเค้ามาบอกทีหลังว่า แค่ไปเดินซื้อปุ๋ย ซื้อปุ๋ยได้ปั๊ก เอิ้ก)
ฉันรีบไปที่นั้นทันที ทั้งๆที่ทุกทีจะอิดออดขี้เกียจ
แล้วฉันก็ได้เจอ ตัวเล็กๆ กลมๆ หูตูบ หน้าแบน หางม้วนเป็นโดนัท
มัน..
มัน...
มันตัวนี้แหละที่มาแย่งครองครอบทุกอย่างรอบตัวฉัน
ทั้งความรักจากพ่อแม่ของฉัน
ที่นอนของฉัน
ขนมของฉัน
และ หัวใจของฉันด้วย
เรา2แม่ลูก ปิ๊งมันทันที เจ้าหมาปั๊กตัวเล็ก มันเหลือตัวเดียวอยู่ในคอกและเป็นน้องคนสุดท้อง
ฉันมองมันตลอดเวลา ที่เจ้าของร้านอุ้มมันไปpresentกับลูกค้าคนอื่น
แทบไม่สนใจเรา2แม่ลูกเลย คงคิดว่าวัยรุ่น2คนนั้นน่าจะขายง่ายกว่ามั้ง
จนลูกค้าคนอื่นเดินไป ฉันจึงได้สัมผัสมัน เราตกลงใจ รับมันเข้ามาอยู่ในบ้านทันที
และให้ชื่อมันว่า เคนโด้ (แต่เราในบ้านเรียกมันว่า เค๊ง เพราะแม่งนอนทั้งวันเลย บ้าจริง-*-)
จากหมาตัวเล็กๆ.....
มันก็อ้วนเอา.....อ้วนเอา.....อ้วนเอา.....อ้วนเอา.....
จนหมอต้องชมทุกครั้งที่ไปหา ว่า ลดน้ำหนักได้แล้วนะครับ ^^"
ฉันรักและทะนุถนอมมันโดยการ แกล้งมันทุกครั้งที่มีโอกาส
จนแม่กะพ่อจะตัดฉันจากกองมรดก
เพราะพ่อแม่ฉันทั้งรัก ทั้งห่วง ทั้งหวง เจ้าปั๊กมาก
ถ้าฉันเด็กกว่านี้ คงเป็นประมาณพวกเด็กมีปัญหาอิจฉาน้องไปแล้วแน่ๆ
ฉันทำให้มันรำคาญใจ ด้วยการถ่ายรูปทุกวัน แชะๆๆๆๆๆๆ
แชะ....!!!
จนมันเบื่อ(หรือชิน!!?)เริ่มไม่สนใจ ประมาณว่า มึงอยากถ่ายก็เชิญครับ
ทุกวันนี้มันยังแข็งแรง
เป็นที่รักของทุกคนในบ้าน
และไม่ลืมที่จะ เพิ่มน้ำหนักตัวเองทุกวัน
หมาปั๊ก ปะทะ คุณ กิโรโระ แห่งกองทัพดาวเคโรน

แม่งอยู่ที่ตีนมันแท้ๆเสือกหาไม่เจอ กูจะบ้า.....

ปิดงานหาวโชว์ซะ
การันตีว่า นิ่งเป็นหลับ ขยับเป็นแดก จริงๆฮ่ะ