|
|
 |
 |
 |
 |
| |
|
วันที่ความรักหวานก็ซาบซ่านหัวใจ ... วันที่ความรักขมก็จงอย่าไปโทษใคร ชั้นคงจะไม่โทษเธอ
อยู่มาวันนึง ก็เพิ่งรู้ว่า สี่ปีที่ผ่านมา เค้าไม่รักเราเลย ...
เสียใจมากมาย ร้องไห้อย่างที่ไม่เคยร้อง
แล้ววันนี้ ก็เป็นอิสระซักที อิสระจากความรู้สึกของตัวเอง
มันก็แค่คำง่ายๆ สั้นๆ คำว่า "ปล่อยวาง"
บันทึกนี้ คงเป็นจดหมายรักฉบับสุดท้าย ที่ชั้นจะส่งถึงเธอ ...
ชั้นคงต้องไปแล้วล่ะ ชั้นรักเธอนะ แต่ไม่ว่าจะยืนตรงไหนในโลกใบนี้ ชั้นก็รักเธอได้ เหมือนเดิม เพียงแค่ที่ตรงนี้มีไว้ให้คนที่ใช่ของเธอ เท่านั้นเอง
อย่าคิดมาก รู้มั้ย มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย หลายอย่างที่เคยรู้สึกไม่ดี หลายอย่างที่เคยต่อว่าเธอ ชั้นลืมมันไปหมดแล้ว เพราะชั้นคิดได้แล้ว ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย ชั้นเห็นความพยายามของเธอ ชั้นเห็นความตั้งใจของเธอ ในขณะเดียวกัน ชั้นก็เห็นเธอเหนื่อยใจ กับข้อเรียกร้องมากมายจากชั้น ข้อเรียกร้องที่ชั้นคิดว่า คนที่รักกัน คงอยากทำให้กัน มันคงทำให้เธอรู้สึกอึดอัด และผลักให้เราห่างกัน
อย่าคิดมาก รู้มั้ย มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย ... มันก็แค่เธอไม่ได้รักชั้น เท่านั้นเอง ... แค่ชั้นไม่ใช่คนนั้นของเธอ เท่านั้นเอง
ชั้นรู้ดี ว่าความรัก มันบังคับกันไม่ได้ ชั้นรู้ดีว่าเธอพยายามแล้ว และชั้นไม่เคยโกรธเธอเลย
ซักวันนึง เมื่อเธอเจอใครคนนั้น เธอคงจะเข้าใจเอง เธอคงจะเข้าใจเองว่า ชั้นรู้สึกยังไงกับเธอ ว่าแต่ละอย่างที่ชั้นทำ ชั้นพูดกับเธอ ... ชั้นรู้สึกยังไง ขอบอกใบ้ล่วงหน้า ว่ามันเป็นความรู้สึกที่ดีมาก
เป็นความรู้สึกแบบที่ เธออยากทำอะไรให้ใครซักคน ออกมาจากใจ ไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่ามันคุ้มค่ามั้ย เหนื่อยมั้ย ต้องเสียอะไรไปบ้าง ชั้นรู้ ... ชั้นรู้ดี ... เพราะชั้นรักเธอ ชั้นรู้ดี ว่ามันคือความรัก เพราะสิ่งทั้งหมดที่ชั้นเคยทำให้เธอ มันไม่เคยต้องใช้ความพยายามเลย เป็นแค่สิ่งที่หัวใจชั้น อยากทำให้เธอ เท่านั้นเอง
ขอบคุณนะ สำหรับเรื่องดีดีสี่ปีที่ผ่านมา เธอเป็นคนดีและเป็นคนที่น่ารักในสายตาของชั้นเสมอ สี่ปีที่ผ่านมา ชั้นภูมิใจมาตลอดรู้มั้ย ที่ได้เป็นแฟนของเธอ ชั้นไม่เคยเสียใจเลยซักนิดเดียว ที่วันนั้นชั้นตกลงกับเธอ
เธอดูแลชั้นอย่างดีมาตลอด เธอช่วยสอนชั้นตั้งหลายอย่าง ทั้งเรื่องการรักใครซักคนอย่างจริงใจที่สุด หรือแม้แต่การหันกลับมารักตัวเราเอง
ซักวัน ถ้าชั้นเจอใครซักคน คนที่ชั้นเป็นคนที่ใช่ของเค้า แล้วเค้าก็เป็นคนที่ใช่ของชั้น ชั้นก็ไม่แน่ใจนักหรอก ว่าชั้นจะรักเค้าได้เท่ากับเธอมั้ย หรือบางที ชั้นอาจจะรักเค้ามากกว่าเธอก็ได้ แต่ที่แน่ๆ เค้าจะต้องใจกว้างพอ ที่จะปล่อยให้ชั้นมีพื้นที่เล็กๆในหัวใจ ... ไว้สำหรับเธอ
ก็อย่างที่บอกแหละนะ ชั้นเองก็ไม่รู้ว่า ชีวิตนี้ ชั้นจะเจอใครที่ชั้นจะรักได้มากเท่ารักเธอรึป่าว แต่ที่แน่ๆ ชั้นเองก็คงไม่ได้เสียอะไรไปเลยจากการบอกเลิกกับเธอ ชั้นเองก็ยังมีเธอให้รักเหมือนเดิม และเรายังเป็นเพื่อนที่รู้สึกดีดีต่อกัน เธอก็คงดูแลชั้นดีเท่าๆเดิมอยู่แล้ว เพราะเธอก็ดูแลเพื่อนๆเธออย่างดีมาตลอดนี่นา ส่วนความรู้สึกที่เธอมีต่อชั้น มันคงไม่ได้ลดลงหรือเปลี่ยนไปมากมายอะไร เพราะชั้นไม่ใช่คนนั้นอยู่แล้ว
ชั้นคงต้องไปจริงๆแล้วล่ะ เธอเองก็ไม่ต้องเสียใจนะ เพราะเธอก็ไม่ได้เสียอะไรไปเลยแม้แต่อย่างเดียว เพราะทุกๆครั้งที่เธอหันมามองทางนี้ เธอยังคงมีเพื่อนคนนี้ .. คนที่เธอสามารถพูดคุย ไปกินข้าว ไปเที่ยวเล่นกัน คนอยู่ข้างเธอ และเป็นกำลังใจให้เธอ ... ตลอดไป
| Create Date : 27 สิงหาคม 2550 |
| Last Update : 28 สิงหาคม 2550 18:38:48 น. |
| |
|
|
|
|
ราวกับคนทั้งโลก รับปริญญากันหมด
วันนี้เลิกเรียนตัวเหม็นฉึ่งจากห้องนิติเวช ก็ได้เวลาเที่ยงกว่าๆ ที่พี่ป๊อป พี่เจี๊ยบ พี่รหัสคนดีนัดว่าจะมาถ่ายรูปที่ศิริราช
ไอเราก็รีบวิ่งไปทักทายพี่ๆ ก่อนที่จะวิ่งแจ้นไปเอากล้องที่หอ แล้วค่อยวิ่งกลับมาอีกที เหนื่อยมาก แฮกๆๆๆๆๆ
จากนั้นก็เม้าท์ๆๆๆ กะสายรหัส (คุณตากล้องของพี่ป๊อปขำๆดี) บวกกับโพสท่า ถ่ายรูป ท้าสายลม แสงแดด อันร้อนระอุกันใหญ่

| Create Date : 05 กรกฎาคม 2549 |
| Last Update : 6 กรกฎาคม 2549 19:53:07 น. |
| |
|
|
|
|
หัดใส่ ICD ที่นิติเวช ... blog นี้ไม่กล้ามีรูป
วันนี้เป็นวันที่ยุ่งเหยิงที่สุดในโลก
ตั้งแต่เช้า ไปเรียน ICD : intercostal drainage (มันเกี่ยวกะการใส่สายเข้าไปในช่องปอด เพื่อdrain น้ำ เลือด หนอง ลม ออกจากช่องปอด)
ซึ่งการหัดทำเนี่ย มันก็คงจะทำเป็นยากถ้าไม่ได้ลองทำกะคนจิงๆ แต่ทว่า คนไข้ที่ไหนจะให้หัดล่ะฟร่ะ ... อาจารย์ก็เลยพาเราไปหัดทำที่นิติเวช
ไม่เล่ารายละเอียดขั้นตอนละกันนะ (ไปหาดูได้จากเลกเชอร์ทั่วไป) แต่จะขอเล่าความรู้สึก บรรยากาศ โดยเฉพาะ ...กลิ่น ...
แว๊บแรก อาจารย์บอกว่า ไป เราไปหัดทำกัน ไปรอครูที่นิติเวชนะจ้ะ ... ถึงกับอึ้งไป แง้ นู๋ยังไม่ได้เตรียมใจมาเลยอ่า
แต่จะบ่นมากไม่ได้ ต้องเก๊ก smart เข้าไว้ เป็นนศพ.น้อยๆต้องอดทน -_-!
เดินเข้าไปยังไม่ทันถึงปรากฏว่า ... กลิ่นมาก่อนเลยอ่ะ ไอเราต่อมกลัวก็เริ่ม Activate ทันที พอเข้าไปก้อปวดฉี่ก่อนเลย ... เอาล่ะสิ ทำไงดี แง้ นู๋ไม่กล้าเข้าห้องน้ำค่ะ
เลยต้องเรียกเพื่อน แกสุดสวย ไปยืนหน้าห้องน้ำเป็นเพื่อนเราหน่อยน้า ...คุณเพื่อนก้อใจดี ----> ก้อได้ เร็วๆล่ะ -_-!
เข้าห้องน้ำ กะอีแค่ไฟตกหนึ่งที นู๋กล้วยบดคนดี สะดุ้งเฮือกเลย ... ดีนะเนี่ย ไม่วิ่งจู๊ดออกจากห้องน้ำ
เสร็จสรรพ เดินเข้าห้องชันสูตร (อันที่จิงก็เคยมาแล้วล่ะ ตอนปีสองปีสาม แต่ก็ไม่บ่อย ยังทำใจให้ชินไม่ได้ซะที)
อาจารย์ใจดี เอา mask กะหมวกคลุมผมมาแจก พร้อมกับ ยาหม่องน้ำ เซียงเพียงอิ้ว ... สงสัยกลัวเราจะโดนdisturb จนไม่เป็นอันเรียน ... โดยที่อาจารย์ไม่ใส่แม้แต่ mask ... "ไม่เป็นไร ผมชินแล้วล่ะ" <---- เก่งจังค่ะจารย์
อาจารย์ก้อยกมือไหว้หนึ่งที แล้วก็เริ่มสอนพวกเรา ใส่ถุงมือ ปูผ้า ทำความสะอาดผิวหนัง ฉีดยาชา คลำซี่โครงหาตำแหน่ง และ ... แทงเข็ม ไม่ลงรายละเอียดละนะ แต่สังเกตว่าอาจารย์ทำได้อย่างคล่องแคล่วมากๆๆๆๆ ... อืมม มืออาชีพจิงๆ
(อาจารย์เป็นศัลย์แพทย์ ผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยศาสตร์ทรวงอกน่ะ(CVT:CardioVascularThorax) หมายถึงหัวใจปอดนะจ้ะ ไม่ใช่เต้านม)
อาจารย์ทำเสร็จ ก็ถึงตาเราทำบ้าง นู๋กล้วยบด ยกมือไหว้เนิ่นนาน แล้วจับมีด ตาก็มองไปทั่วๆร่าง
จับดู ตัวเริ่มเย็น ขยับดู ตัวแข็งโป๊ก ผ้าปิดตาขยับไปมา ทำให้เราเห็นตาเบิกโพลง แว๊บๆ โอ้ววว มือสั่นเลย
ไม่พูดพร่ำทำเพลง เราก็เริ่มลงมือตามวิธีที่ได้เรียนมาเลย ตอนแทงเข็มจิ้มเข้าไป จึ๊ก จึ๊ก จึ๊ก ในใจก็คิดแต่ว่า ขอโทษนะคะ เจ็บมั้ย ขอโทษนะคะ
กว่าจะทำเสร็จ เสียเหงื่อไปเป็นลิตรๆ ทั้งๆที่ห้องชันสูตร แอร์หนาวมากๆๆ
ไม่เอาดีกว่า รีบจบ ดีกว่า ...
บุญกุศลใดๆอันจะเกิดจากการใส่ ICD ช่วยชีวิตให้กับคนไข้ในภายภาคหน้า ขออุทิศให้กับอาจารย์ใหญ่ในว้นนี้นะคะ ขอบพระคุณค่ะ 
ปล. แง้ น้ำจากเตียงชันสูตรหยดใส่รองเท้านู๋ ...ฮือๆๆ รองเท้ากำมะหยี่คู่โปรด ...เซ็งจิงๆกะความซุ่มของตัวเอง

| Create Date : 05 กรกฎาคม 2549 |
| Last Update : 5 กรกฎาคม 2549 18:45:20 น. |
| |
|
|
|
|
|
| |
|
 |
 |
 |
 |
|
|