ความตาย

วันนี้เริ่มต้นอาทิตย์ด้วยข่าวไม่ดีเลย

คุณแม่ของเพื่อนรุ่นน้องที่เราสนิทมากเสียชีวิตเมื่อคืนนี้ จริงๆคุณแม่น้องเค้าป่วยเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคธรรมดาๆ ที่ไม่น่าจะอันตรายถึงชีวิต(มั้ง เพราะเราก็ไม่มีความรู้ด้านการแพทย์) คือ โรคนิ่ว พอเข้าไปได้ไม่กี่วัน ก็ติดเชื้อในกระแสเลือดแล้วอาการก็ทรุดจนเข้าห้องไอซียูเมื่อวันพฤหัสแล้วอาการก็แย่ลงอีกช่วงเสาร์อาทิตย์จนสิ้นลมเมื่อคืนนี้

ตอนที่คุยกะน้องเค้าวันพฤหัสว่าคุณแม่เค้าติดเชื้อในกระแสเลือด พอเรารู้เราก็ตกใจเลยล่ะ เพราะการติดเชื้อนี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆแถมคนไข้ที่ร่างการอ่อนแออยู่แล้ว ฟังแล้วแอบเก็บความตกใจไว้เงียบๆ เพราะคุณพ่อเราก็ติดเชื้อจนเสียชีวิตเหมือนกัน

โรคที่พ่อเราเป็นจริงๆคือมะเร็งเม็ดเลือดขาว หรือลูคิเมีย และเราเลือกรับการรักษาด้วยการให้เคมีบำบัดด้วยคิดว่าพ่อที่ร่างกายแข็งแรงมาตลอดจะกับสู้คีโมไหว แต่พ่อเราก็ไม่ไหว หลังให้คีโมแค่ไม่กี่วัน พ่อก็ติดเชื้อแล้วเข้าไปอยู่ในห้องไอซียูเกือบสามอาทิตย์ ก่อนจะจากพวกเราไปเมื่อวันที่ 22 มค. 50
ช่วงปีสองปีที่ผ่านมา เราเจอกับเรื่องป่วยๆตายๆนี่หลายครั้ง ทั้งกับคนใกล้ชิด และคนใกล้ชิดของคนรู้จัก แต่ละครั้งที่ได้ฟังก็ใจวูบเหลือนิดเดียว และทุกครั้งเราก็ต้องคิดต่อว่าคนเราเกิดมาทำไมหนอ เกิดมา แย่งกันทุกอย่างกระทั่งหายใจ สักวันก็แก่ บางคนก็จากไปก่อนจะได้แก่ แล้วทุกคนก็ตาย ไม่มีการยกเว้นเลย
อารมณ์นั้นเรายังจำได้ดี พอเรารู้ว่าพ่อของเรากำลังไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว กลับบ้านไป ก็จะไม่เจอพ่อทำสวนอยู่หน้าบ้าน หรือที่นอนตรงมุมของพ่อก็จะว่างเปล่าตลอดไป เวลาโทรกลับบ้าน ปรกติพ่อจะเป็นคนคอยรับโทรศัพท์ แล้วต่อไปถ้าเราอยากคุยกับพ่อ เราจะโทรไปที่ไหน ความรู้สึกนี้นั้นหนาวเยือกไปในอก เราก็เหมือนกับชาวพุทธทุกคนแหละว่าเกิดแก่เก็บตายนั้นเป็นธรรมดาโลก แต่มันยากที่จะทำใจเหลือเกินและเรารู้อีกอย่างว่าโลกของเราจะไม่เหมือนเดิมแน่นอนถ้าไม่มีพ่อ
ช่วงที่พ่อเรานอนป่วยอยู่นั้น เวลาเราเห็นข่าวว่ามีคนฆ่าตัวตาย ความรู้สึกแรกที่เรามีคือ โกรธ โกรธมากเสียด้วย แล้วเราคิดของเราเองว่า ทำไมเค้าถึงไม่รักชีวิตเลยนะ คนตั้งเยอะที่อยากจะมีชีวิตอยู่ เช่นคนในห้องไอซียูนั่นไง เค้าสู้กับความตาย ด้วยความหวังที่ว่าเค้ายังอยากอยู่กับคนที่เค้ารัก และคนหน้าห้องไอซียูตั้งมากมายที่มาคอยเฝ้า รอให้ญาติเค้าหายป่วย ทุกวัน คำที่ได้ยินเสมอคือ “สู้ๆนะ เดี๋ยวก็หาย”
ตอนพ่อเราป่วย เราไม่เคยยอมรับเลยว่าพ่อเราจะไม่หาย วันๆที่เราวิ่งไปหาพ่อที่โรงพยาบาล เราไม่เคยมีความคิดในหัวว่า พ่อเราจะจากเราไปเร็วเช่นนี้