ส่วนใหญ่ก็คงไม่พ้นที่พระเอกต้องหล่อเริ่ด(แต่ต้องทำหน้าเบลอไว้เพราะ ดันหล่อกว่าเรา) นางเอกก็สวยซะน้ำลายหก (แน่นอนหน้าใสกิ๊ง ผิวสวยใส ผมยาว ขาวชะลูดผอมเพรียว)
แล้วถ้าฉากไหนบู๊ดุเดือดก็จะตื่นเต้น หรือฉากเศร้าก็จะเศร้าไปกับเค้าด้วย แต่ไม่เคบร้องไห้กับฉากเศร้าซะที

ก็ฉากที่พระเอก หรือนางเอกต้องต่อสู้กับอะไรซักอย่างชนิดที่ว่าไม่ว่าจะดูยังไงก็ตายชัวร์ แต่ก็ยังฝืนสู้ ประมาณว่า ถึงตายช้านก็ไม่ยอมแกหรอกอะไรแบบนั้น อ่านฉากนี้ทีไรน้ำตาไหลทุกที

แล้วคนสวยก็สู้ผียิบตา จนที่สุดแล้วผียอมแพ้ (หรือขี้เกียจตอแยก็ไม่รู้) นางเอกเลยรอดมาได้
ในขณะที่คนอื่นดูไปพร้อมกับอ้าปากหวอ คงสงสัยว่าคนบ้าอะไรฟ่ะ สู้ยิบตาแบบนั้น ขนาดขาโดนอะไรไม่รู้บาดเจ็บจนเดินกระโพรกกระเพรกแล้วยังไม่ยอมแพ้
แม่เรายังบอกเลยว่า ชอบนางเอกเพราะสู้ยิบตาเลย
แต่เราสิ ตอนที่นางเอกสู้ ทั้งที่รู้ว่าแพ้แน่ๆ แต่ยังสู้แบบไม่ยอมหมดหวัง เอาน่ะแอบร้องไห้ไปตั้งหลายรอบ (ถ้าใครมาเห็นหน้าเราตอนนั้นอาจคิดว่าเรามาดูหนังรักโรแมนติคมากกว่าหนังสยองแหง๋เลย)

พออ่านมากๆ เข้าวันนึงก็เลยนึกครึ้มอกครึ้มใจ ลองเขียนเรื่องสั้นกะเค้าดูบ้าง แน่นอนต้นฉบับน่ะ คงละลายไปอยู่ที่ไหนซักแห่งบนโลกใบนี้ และเนื้อหาใจความไม่ต้องพูดถึง
เน่าสนิท!!!

สุดท้าย ฝ่ายหญิงเกิดมารู้ว่าตัวเองเป็นโรคที่ไม่สามารถรักษาให้หายได้ ตายสถานเดียว

ด้วยความที่นางเอกไม่อยากให้พระเอกเสียใจเลยไม่ยอมบอกพระเอกของเรื่อง จนกระทั่งวาระสุดท้ายนางเอก ซึ่งคงเป็นคนดันทุรังพอสมควร เพราะดันเดินตากฝนมาหาพระเอกที่บ้าน (โอ้! ทำไมเรื่องเศร้ามันต้องมีฝนด้วย) แล้วก็มาตายในอ้อมกอดพระเอก (จะตายแล้วยังหาคุกมาให้อีก เวรจริงๆ)
สุดท้ายเรื่องก็จบลง โดยไม่มีตำรวจ ไม่มีกองพิสูจน์หลักฐาน ไม่มีคุณหญิงหมอฯ (เพราะสมัยนั้นแกยังไม่ดัง)

“แกไปลอกใครมาให้ชั้นอ่านเนี่ยะ เนื้อหาแบบมีให้อ่านแทบทุกเดือน”