|
|
| | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
ดีใจ ที่ได้รู้จัก
วันแรกที่เขียนบล๊อกนี้ขึ้นมาแค่อยากจะบ่นถึงความเหงาของตัวเองในการใช้ชีวิตต่างแดน ไม่คิดว่าการบ่นเล่นๆ จะเลยเถิดมาถึงการเขียนถึงความชอบและเรื่องราวส่วนตัวในมุมอื่นๆ
เขียนไปเล่นมา ล่วงเลยมาสี่ปีกว่าแล้ว อาจจะไม่ได้เข้ามาสม่ำเสมอตลอด มีบางบล๊อกที่เขียนไปแล้วกลับมาอ่านใหม่ก็คิดว่าไม่น่าเขียนเลย แต่ส่วนมาก มีความสุขที่ได้กลับไปอ่าน มันเหมือนบันทึกส่วนตัวย่อมๆ มีแรงบันดาลใจหลายอย่าง และหลายมุมที่เขียนไป แม้แต่คนใกล้ตัวยังไม่รู้จักกันในแง่มุมเหล่านั้นเลย (ก็กลับกันด้วย ว่าคนอ่านบล๊อกก็คงไม่ได้อ่านมุมที่ในชีวิตจริง ที่เราเป็นคนขี้บ่น บ้าบอหรือนิสัยไม่ดียังไง) แต่เชื่อได้เลยว่าที่เขียนมาทั้งหมดตลอด ออกมาจากความเป็นตัวตนข้างใน และเขียนโดยไม่ได้สนใจความดีงามหรือคุณค่าในการเขียน เขียนเพราะอยากจะสื่อสาร และมันก็เป็นสาเหตุที่ทำให้รักที่จะเข้ามาเล่นอะไรในนี้ เพราะชีวิตจริง มันไม่สามารถพูดอะไรแบบนี้กับคนอื่นได้
การเขียนบล๊อกสำหรับเรา ไม่ใช่แค่การเล่าเรื่องราวหรือระบายออกเพียงอย่างเดียว แต่มันทำให้เรามองเห็นตนเองในอีกมุมด้วย เหมือนการสำรวจตัวเองแบบนึง บางครั้งก็ตกใจว่าตัวเองเขียนอะไรจริงจังได้ด้วย เขียนหยึยๆเยิ่นเย้อน่ารำคาญก็เป็นบ่อยๆ ที่ไม่คาดคิดกว่าคือที่เขียนไปเล่นๆไม่ได้จริงจัง จะมีคนคิดว่าเราพอเขียนหนังสือได้ จนกลายเป็นคอลัมนิสต์(มือสมัครเล่น)ไปพักใหญ่ๆ แล้วก็ยังเป็นเชื้อมาถึงตอนนี้ว่าอยากมีหนังสือเป็นของตัวเองบ้าง (ซึ่งอยากมาสักพักแล้ว แต่เริ่มเขียนทีไรมันก็จะคิดว่ามันยังไม่ดีพอตลอด รื้อมาเป็นล้านรอบ)
เขียนบล๊อกอย่างเดียวมันก็ไม่สนุก ถ้าไม่ได้เข้าไปอ่านหรือพูดคุยกับบล๊อกเพื่อนบ้าน มิตรภาพที่ได้มาจากเพื่อนๆในนี้ เป็นสิ่งที่ดีที่สุดในการเขียนบล๊อก มีความสุขที่ได้แบ่งปันเรื่องราวความชอบกับเพื่อนๆ มีความสุขที่บางคน แม้จะไม่ได้พูดคุยกันมาก่อน เข้ามาบอกว่าชอบสิ่งที่เราเขียน ดีใจที่สิ่งที่เขียนไปมีค่ากับคนอื่นบ้าง ถึงมันจะเล็กๆน้อยๆ ก็ปลื้ม
ช่วงนี้ภาระเยอะ ชีวิตวุ่นวายไม่ลงตัว คงไม่ได้เข้ามาเขียนหรือเยี่ยมเยือนเพื่อนๆเหมือนเคย ถ้าบล๊อกนี้มันไม่มีการเขียนอีกต่อไป ก็แค่อยากจะบอกว่า ดีใจที่ได้รู้จักทุกคนค่ะ
ระลึกถึงมิตรภาพดีๆในโลกเสมือนแห่งนี้เสมอ
ปล. คลิปข้างบนคือเพลง Going Home - Sophie Zelmani เป็นเพลงแรกที่เขียนไว้ในบล๊อกแรก ฟังทีไร คิดถึงตอนที่ฟังครั้งแรก นั่งอยู่ในรถ หิมะโปรยปราย มองออกไปขาวสุดลูกหูลูกตา เหงา หนาว และคิดถึงพ่อกับแม่
| Create Date : 02 กันยายน 2552 |
| Last Update : 2 กันยายน 2552 1:57:29 น. |
| |
17 comments
|
|
|
|
| | |
| โดย: gettertu IP: 124.120.185.215 2 กันยายน 2552 6:19:45 น. |
|
|
|
| | |
| โดย: pick IP: 61.90.167.124 2 กันยายน 2552 7:43:31 น. |
|
|
|
| | |
| โดย: Tony Koon IP: 58.10.65.146 2 กันยายน 2552 13:25:17 น. |
|
|
|
| | |
| โดย: Mesia_82 IP: 10.9.0.140, 58.137.99.202 3 กันยายน 2552 10:10:00 น. |
|
|
|
| | |
| โดย: grappa IP: 58.9.196.81 3 กันยายน 2552 19:52:41 น. |
|
|
|
| | |
| โดย: little_fuku (บ่ได้ล๊อกอิน) IP: 99.132.77.28 4 กันยายน 2552 1:37:12 น. |
|
|
|
| | |
โดย: ล๊อกอินมายิ้ม (sanonoi ) 17 กันยายน 2552 1:12:51 น. |
|
|
|
|
|
|
|