เรื่องขำๆ หมาๆ แมวๆ กับหมอสัตว์มือใหม่ไฟแรงสูง (ตอนที่ 1) สวัสดีครับ .... หลังจากที่ผมได้เรียนจบสัตวแพทย์ หลังจากที่ได้ร่ำเรียนมานานถึง 6 ปี มาหมาดๆ เมื่อต้นเดือนมีนาคม 2550 ที่ผ่านมา ก็ได้เริ่มงานที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในเชียงใหม่ ตอนนี้ก็ได้เดือนกว่าแล้วหล่ะครับ ก็ยังคงเป็นหมอน้องใหม่ที่เพิ่งจบประสบการณ์ยังไม่มากมายเมื่อเทียบกับพี่หมอที่จบมานานกว่า ซึ่งก็เป็นเวลาที่ผมจะต้องสั่งสมประสบการณ์ต่างๆ มากขึ้น และการทำงานก็จะคล่องแคล่วขึ้นนั่นเองครับ ในแต่ละสัปดาห์ก็มีเรื่องต่างๆ เกิดขึ้นมากมายทีเดียว ผมเองก็เลยอยากจะเล่า แล้วก็อยากจะบันทึกเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นในแต่ละสัปดาห์ เก็บมาเล่าในวันหยุด(อันมีค่า) ของผม นั่นก็คือ วันศุกร์ ซึ่งเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์ของผมนั่นเอง (ผมทำงานอาทิตย์ละ 6 วันได้หยุดทุกวันศุกร์ครับ) แล้วผมก็จะพยายามมาเล่าประสบการณ์ทุกๆ วันศุกร์แล้วกันนะครับ  ความเดิมจากตอนที่แล้ว ++ 1 เดือนแรกกับหมอสัตว์คนใหม่ ++  คลิ๊กไปเลยครับ  จากตอนที่แล้ว ผมได้เล่าเรื่องน้องจาจา คุณแม่ไซบีเรียนที่มามาฝากคลอดที่นี่ แล้วผมก็เลยได้นอนค้างเฝ้าแม่เฝ้าคุณลูกที่น่ารัก 5 ตัวด้วยกัน .... เริ่มต้นสัปดาห์ใหม่ คุณแม่คุณลูกก็กลับไปแล้วหล่ะครับ แต่ผมก็ต้องข้องเกี่ยวกับน้องหมาไซบีเรียนอีกแล้วหล่ะครับ....  เริ่มต้นสัปดาห์ด้วยวันฉัตรมงคล เป็นวันที่เชียงใหม่ฝนตกพรำๆ สัปดาห์นี้เคสที่เข้ามาไม่ค่อยเยอะมากเท่าไหร่ เพราะว่าฝนตก ใครอยากจะพาน้องหมาน้องแมวฝ่าฝนมารักษาหล่ะเนอะ (เห็นว่าเป็นอย่างนี้ทุกที่)  เจ้าไซบีเรียนโหดดด ตัวแรก เป็นน้องไซบีเรียนโหด ตัวใหญ่แล้วหล่ะครับ แต่เป็นขี้เรื้อน แล้วเคยได้รับการรักษาจากที่อื่นด้วยการได้ยาทาน แต่ด้วยความที่คนเลี้ยงที่บ้านมีกัน 2 คนก็เลยผลัดกันป้อนยา ไปๆ มาๆ เจ้าไซบีเรียนตัวนี้ก็เลได้รับยาที่เกินขนาด .... ก็เลยได้มานอนให้น้ำเกลือ และรักษาที่นี่ ..... ส่วนตัวผมเองไม่ได้เป็นคนรับเคสนี้ จึงได้ดูแลอยู่ห่างๆ ดูเรื่องการไหลของน้ำเกลือ การให้ยา และอาหาร ... น้องจ๋า ทำไมโหดกับพี่หมออย่างนี้หล่ะจ๊ะ แค่น้ำเกลือไม่ไหล พี่จะไปทำให้ไหล ก็จะแง่มพี่ซะแว๊ววว  ดังนั้นเวลาไปดำเนินการอะไรกับน้องหมาตัวนี้ ก็ต้องพาผู้ช่วยไปจัดการกัน เป็นน้องหมาที่ทานอาหารเก่งมาก ...แต่ที่แย่ก็คือ ถ้าให้อาหารมากไป ก็จะใช้เท้าเตะชามข้าวกระเด็น อาหารหกเรี่ยราดเต็มพื้นเลยหล่ะครับ  แต่สุดท้าย เริ่มมีฤทธิ์มากขึ้น จนน่าจะกลับบ้านได้แล้วก็ส่งกลับบ้านไปพร้อมกับจ่ายยาไปให้ทานที่บ้าน เรียบร้อย  เจ้าไซบีเรียนน้อย ยังไม่จบเรื่องของไซบีเรียนครับ ..... ยังมีไซบีเรียนอีกตัวหนึ่ง .... ตัวนี้น่าสงสารมากๆ ยังเป็นลูกไซบีเรียนตัวยังไม่โตมากนัก ... แต่ถูกรถชนที่ศีรษะมา ... ผมขอเรียกว่าเจ้าไซบีเรียนน้อย ก็แล้วกันครับ  อาการแลดูย่ำแย่มาก ในวันที่มาถึง โดยเจ้าของได้นำไปรักษาที่อื่น แล้วพามารักษาและ admit ต่อที่นี่ พี่หมอที่รับเคสนี้ประเมินว่าอาการย่ำแย่มาก อาจจะไม่รอดในคืนแรกด้วยซ้ำไป เพราะน้องนอนหลับแบบไม่ได้สติ หายใจหอบถี่ๆ ก็ได้ให้ยาแล้วก็ให้น้ำเกลือไป แต่ตอนเช้าวันรุ่งขึ้น น้องก็ยังอยู่ ท่าเดิม ที่สำคัญยังคงหายใจแต่หายใจดีขึ้น ที่สำคัญ ตอนบ่ายๆ เริ่มที่จะดิ้นไปดิ้นมา แต่เนื่องด้วยเจ้าไซบีเรียนน้อย ถูกชนที่ศีรษะ จึงทำให้มีปัญหาด้านระบบประสาท ไม่สามารถวางเท้าได้ สองขาหน้เหยียดเกร็ง ส่วนสองขาหลังไม่มีเรื่ยวแรง (ถ้านึกถึงคน ให้นึกถึงคนที่ได้รับการกระทบกระเทือนที่สมอง แล้วเป็นอัมพฤต-อัมพาต นะครับ) เจ้าไซบีเรียนน้อยตอบสนองต่อยาดีมากๆ อาการจึงดูดีขึ้นทุกวัน จากเดิมที่นอนอยู่เฉยๆ ก็เริ่มรู้สึกตัวมากขึ้น เริ่มหมุนตัว พลิกตัวได้ .... แต่ก็ยังคงนอนให้น้ำเกลืออยู่ แล้วทีนี้ พลิกไปพลิกมา สายน้ำเกลือก็พันตัวเอง ร้องจ๊ากกกลั่นโรงพยาบาล ....  แววตาของน้องเริ่มสดใส แม้ตาข้างขวาจะดูเล็กกว่าตาข้างซ้าย และมีอาการทางประสาทเล็กน้อย น้องเริ่มพยายามนั่งครับ ใช้ขาหน้าที่มีเรี่ยวแรงยันพื้นกรง แต่นั่งไม่ได้ ก็ล้มลงทุกที ด้วยความที่ผมเห็นว่าขาหน้าเหยียดเกร็ง และขาหลังไม่มีแรงเอาซะเลย .... วิธีการกายภาพบำบัดจึงถูกนำเข้ามาช่วยครับ (เหมือนแบบของคน) โดยการช่วยเหยียด-หดขา เป็นการกระตุ้นประสาท และไม่ทำให้กล้ามเนื้อเหยียดเกร็งอยู่ตลอดเวลา ในที่สุด น้องก็นั่งแบบเอาตัวพิงผนังกรงได้ และที่สำคัญ เมื่อลองให้อาหารก็เริ่มทานข้าวได้ กินเก่ง กินเยอะ อย่างกับจะปล้นกันเลยทีเดียว เวลาป้อนก็ต้องจับหัวยกขึ้นแล้วก็ต้องพยุงหัว ส่วนมืออีกข้างจับถ้วยอาหาร เพราะน้องจะทำท่าแบบฉกกินอาหารในถ้วย (เลยยังแซวว่าเป็นงูพันธุ์ไซบีเรียนหรือเปล่าเนี่ยะ) .... ไซบีเรียนน้อยมีแววตาสดใสมากขึ้น เจ้าของก็ดูแฮปปี้มากขึ้น ที่เริ่มเห็นเจ้าไซบีเรียนน้อย รู้สึกตัวและพยายามที่จะช่วยเหลือตนเอง แม้อาจจะไม่เหมือนเดิม ซึ่งการรักษาด้านระบบประสาทจะใช้เวลานานพอสมควร จะค่อยๆ ดีขึ้นแบบค่อยเป็นค่อยไป .... อ้อ ผมเกือบลืมบอกไปว่า .... ที่หูเจ้าไซบีเรียนน้อยทั้ง 2 ข้างมีขี้หูเยอะมากๆ ครับ จึงน่าสงสัยได้ว่าอาจจะมีไรในหู ก็เลยจัดการเช็ดทำความสะอาดหู เมื่อนำขี้หูไปส่องตรวจในกล่องจุลทรรศน์ ก็พบว่า มีไรในหูจริงๆ ด้วย กระดื๊บๆๆ  ก็เลยได้มีการหยอดยาฆ่าเชื้อในหู ทุกวัน จนกระทั่งหูสะอาดดี น้องหมามีความสุข แล้วก็เจ้าของน้องหมาก็มีความสุข รับเจ้าไซบีเรียนน้อยกลับไปทานยาต่อที่บ้านเมื่อวานนี้เองหล่ะครับ พาไปดูภาพน้องหมาน้องแมวตัวอื่นๆ ในสัปดาห์นี้กันบ้างดีกว่าเนอะ ..... ภาพแรกก็เป็นน้องแมวที่มาทำหมันกันเป็นแก๊งค์ 3 ช่า ช่วงเวลาที่ฟื้นจากยาสลบอาจจะมีอาการงัวเงียแล้วก็มีพฤติกรรมแปลกๆ ไปบ้าง .... ช่วยเอาช้านนออกไปที......  อีกตัวหนึ่ง ก็เป็นน้องแมว.... มาผ่าคลอดครับ แต่ว่ามีน้องแมวแค่ตัวเดียวเองนะครับ .... ก็เลยพาคุณลูกมาถ่ายรูปคู่กับคุณแม่ซักกะหน่อย เสร็จแล้วก็พาไปนอนกกไฟต่อ เสร็จแล้วพาไปดูแมวเปอร์เซียพันธุ์โหดกันบ้าง .... เป็นน้องแมวที่มีปัญหาเรื่องทางเดินปัสสาวะ น้องเขาเป็นนิ่วหน่ะครับ .... แต่การที่จะจับขึ้นมาดำเนินการรักษาอะไรซักอย่างหนึ่งก็ ยากเย็นเหลือเกิน ครั้นจะทำอะไรที่รุนแรงกับน้องแมวมากก็ไม่ได้ เพราะแมวเป็นสัตว์ที่ ถ้าถูกพันธนาการมากๆ เข้าอาจจะช๊อคและเสียชีวิตได้ครับ เวลาทำอะไรก็จะต้องค่อยๆ ละมุนละม่อม ..... แต่น้องก็ดุอย่างเสือเลยนี่  น้องลูกแมวอีกตัวหนึ่ง มากัน 2 ตัว มีปัญหาเรื่องเกร็ดเลือดต่ำ น้องตัวหนึ่งอาการหนักกว่า นอนซมไปเลย ส่วนตัวนี้ ดูตอบสนองต่อยามากกว่า ก็เลยดูสดใสร่าเริง ดีขึ้นเยอะมากกว่า รูปแรกๆ ก็ดูยิ้มน่ารักดีอยู่หรอก แต่ถ่ายไปซัก 2 รูปแล้ว ก็เริ่มทำท่าเซ็งแล้วหล่ะว่า ถ่ายรูปชั้นอยู่นั่นแหล่ะ  ปิดท้ายด้วยน้องหมา .... ที่มาฝากคลอดเมื่อคืนครับ ... ก็จะมีคุณหมอมานอนเฝ้าค้างคืนช่วยคลอดให้ ...เป็นเจ้าปั๊กน้อยนั่นเอง ..... จบเรื่องราวสัปดาห์นี้ไว้เท่านี้นะครับ  ไว้มาต่อสัปดาห์หน้าครับ
ชอบเจ้าตัวสุดท้ายจัง เคยเลี้ยงมันน่ะค่ะ หน้าเหมือนกันเลย คิดถึง คิดถึง
 โดย: วันวานที่ผ่านมา
 วันที่: 11 พฤษภาคม 2550 เวลา:18:44:06 น. อ่านแล้วมีความสุขจัง อาจจะเพราะ อยากเป็นสัตวแพทย์ด้วยและเคยเกือบจะได้เรียนสัตวแพทย์แล้วด้วย...แต่ก็อด ^^"  โดย: เด็กหญิง_ลูกท้อ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2550 เวลา:18:58:09 น.เราก็ อยากเรียนนะคะ แต่ ..... รู้จักตัวเองเมื่อสายคะ
โดย: อ่อนโยน 2006
วันที่: 22 พฤษภาคม 2550 เวลา:23:30:58 น.คุณหมอมือใหม่ เราอ่านแล้วรู้อย่างนึงว่าคุณหมอรักสัตว์ค่ะ เจ้าของเขาก็สัมผัสได้เหมือนกัน เราเชื่อ ดีใจที่มีหมอรักสัตว์อย่างนี้ เคยเจอหมอบางคนรักแบบ.... ขอเรียกว่า..แบบห่างๆ.. ไม่แสดงออก
 เป็นกำลังใจให้นะคะ หมาแมวพูดไม่ได้ แต่เจ้าของพูดได้ ถ้าเจอเจ้าของประสาท/พูดมาก/กวนตรีน/เบี้ยวเงิน หรือเจอเคสหัวใจ(หมอ)สลาย.. ก็ใจเย็นๆนะค๊า โดย: อั๊งอังอา
วันที่: 8 มิถุนายน 2550 เวลา:15:45:06 น.ตามมาอ่านคะ ..
ตอนแรกที่เข้ามาก็เพราะเห็นว่าเป็นสัตวแพทย์ ใน blog คงจะมีเรื่องราวที่เป็นประโยชน์แน่ๆเลย ..  ไม่เป็นไรคะจะยังคงเข้ามาอ่านอยู่เรื่อยๆนะคะ โดย: symbolic
วันที่: 10 มิถุนายน 2550 เวลา:2:23:03 น. |
บทความทั้งหมด
|
||||||||||||||||||||
 |
|
ผู้ติดตามบล็อก : 37 คน [
แล้วจะมารออ่านต่อนะคะ
แวะมาทักทายค่ะ