ปลื้มแบบหวั่น ๆ หัวใจสั่น ๆ สำหรับการรอคอยที่ใกล้สิ้นสุด
วันนี้นึกครึ้มอกครึ้มใจระหว่างเสริ์ชหาหนังสือนิยายลดราคา คิดบ้าอะไรไม่รู้พิมพ์คำว่า "บัลลังก์เสน่หา" ลงไป อยากดูว่าผลจากการค้นหาของเฮียกูนะจะมีลิงค์ไปไหนบ้าง

ซึ่งมันก็ออกมามีที่เด็กดี กระทู้ต่าง ๆ บ้านบล็อกแก็ง แต่มีสะดุดตาอยู่สองที่

มีเว็บนึงมีคนเขาถามว่ามีหนังสืออะไรใช้ภาษาสวย ๆ บ้างเขาอยากจำไปพูดคุยกับแฟน แล้วก็มีคนบอกรายชื่อสารพัดหนังสือแนะนำให้เขา แต่มีคนนึงเขาบอกว่า "บัลลังก์เสน่หา" ตอนแรกก็งง ๆ อยู่ แต่พอเห็นลิงค์ที่เขาทำ แถมมันมีชื่อว่าเป็นนิยายของเรา ก็เลยกดเข้ามา กรี๊ดดดดดนิยายเราจริง ๆ ด้วย เขิน ดีใจ ปลาบปลื้ม

แล้วก็ไปต่อ เป็นเว็บของหนึ่งในสนพ.ที่ติดต่อนิยายเราเข้ามา เขากำลังคุยกันว่านิยายเรื่องไหนที่อ่านแล้วติดอยู่ในใจประมาณนี้ล่ะ มีคนหนึ่งเราอ่านชื่อก็รู้ว่าเป็นนักเขียน และเราก็กำลังทำรายชื่อนิยายของคุณเขาที่เราอยากซื้อมาอ่านดู เพราะว่าเป็นนักเขียนมีฝีมือ ผลงานพิมพ์ซ้ำตั้งสามรอบมั้งในตอนนี้ เราเคยหยิบหนังสือคุณเขาที่ร้านแล้วหนนึงเมื่อกว่าหนึ่งปีก่อน แต่ก็ได้แต่จดจ้องแล้ววาง ไม่ได้ซื้อ รู้สึกว่าตอนนั้นไปถอยหนังสือเรียนภาษาจีนมาแทน ซึ่ง ณ บัดนี้ก็ยังไม่ไปถึงไหน ชาตินี้จะพูดกับที่รักรู้เรื่องหรือเปล่าก็ไม่รู้ คงได้แต่บอก หว่อ อ้าย หนี่คำนี้ไปจนตาย

เข้าเรื่อง ๆ เอ๊ะยังไงอินี่ เรื่องผู้ชายล่ะไม่ได้ แถไปเชียว

คุณเข้าก็บอกว่ากำลังอ่านนิยายเราอยู่ เขาชอบ มันก็เลยเกิดอาการกรี๊ดดดดด
รอบสอง นักแต่งนิยายอ่านนิยายเราด้วย ซึ้ง ดีใจ อีกรอบ

จะพยายามต่อไป มันต้องมีสักวันที่ได้ออกเป็นเล่มให้เราได้ลูบคลำ

มันต้องได้พิมพ์มากกว่าหนึ่งครั้ง (อิอิ ฝันไกลจริงตรู)

เงินทองมันต้องไหลมาเทมา

เพื่อจะได้เอาไปตามล่าผู้ชาย ชื่อวังตงเฉิงที่ไต้หวัน (ดูความคิดมัน)

ฝันหวานไปหรือเปล่าเรา

สาูธุขอให้ฝันเป็นจริง

ฝากนิยายรักแนวจีนย้อนยุครบพุ่งกันบนหลังม้า เรื่องบัลลังก์เสน่หาด้วยนะคะ นิยายที่พยายามใช้ภาษาสวย ๆ ไม่เน้นเรทเซ็กส์สวนกระแสสังคม ว่ายทวนน้ำจนเหนื่อยแทบขาดใจ เมื่อไหร่นิยายฉันจะเป็นที่รู้จักสักทีหนอ

แค่ชื่อคุณอาจคิดว่ามันเรท (หลายคนเขาเคยคิดแล้ว แล้วก็ไม่อ่านนิยายเราต่อเพราะว่าไม่เซ็กส์พอ) แต่มันไม่ใช่ค่ะ รักต่างชนชั้น การต่อสู้ฟันฝ่าสร้างครอบครัวของคนสองคนท่ามกลางไฟสงคราม ความรักต่อชาติบ้านเมืองคือสิ่งที่อิมาอิต้องการนำเสนอ




อังศุธรฉานส่องฟ้าทั่วหล้า
สิตางศ์เต็มดวงแจ่มจ้าดาวเคียง
สองร่วมนัมพรแต่มิอาจร่วมเรียง
กาลต่างเพียงเวียนอยู่ได้เดียวดาย


นานกว่าสองเดือนแล้วค่ะ ทีสนพ.ติดต่อมา ก็ไม่รู้จะหมู่หรือจ่า เขาจะเอาหรือมาหลอกให้เราดีใจเล่น


รอค่ะ ได้แต่รอ นิยายก็ยังค้างอยู่ ครึ่งหลังมันหนักน่าดู พยาย๊ามพยายาม แต่ก็ยังไม่ไปถึงไหนเลย คนอ่านเขาจะรอเราได้ไหมนี่

อีโมงาม ๆ ยังไม่มีปัญหาไปหาเองค่ะ เอาบ้านน้องข้าวมา




อาเฮียฟ๋านจิ้ง (ฝานจิ้ง)



แม่หนูหยางเสีย

ตัวอย่างฉากอารมณ์ของเฮียค่ะ (จะมองข้ามก็ได้นะคะ เพียงแต่อยากนำเสนอ)


พรุ่งนี้ได้มาถึงแล้ว...

เสียงกีบม้ากระทบพื้นดังกึกก้องไปทั่วเมือง ดวงหทัยของฟ๋านจิ้งที่ทรงกำลังควบม้าเต็มเหยียดห้อทะยานไปทุกตรอกทุกมุม เท่าที่จะมีทางให้ดั้นด้นไปถึงกลัดกลุ้มด้วยร้อนพระทัยดั่งโดนไฟสุม

เมืองแล้ว...เมืองเล่ารอบด่านเจิ้งถง

หมู่บ้านแล้ว...หมู่บ้านเล่าที่ทรงควบนำกองทหารม้า ให้ฝ่าทะยานมุ่งตรงไป หวังเพียงให้ถึงปลายทาง...ปลายทางอันจะหลุดพ้นจากไฟเพลิงที่คุกรุ่นปะทุไหม้ อยู่ในทุกอณูของความรู้สึกห่วงหา ซึ่งอัดแน่นโถมกระหน่ำใส่ไม่หยุดยั้งของทุกเสี้ยววินาทีที่เทพแห่งกาลเวลาเยื้องกายผ่านผัน

ความเยียบเย็นเหน็บหนาวของพายุลมแห่งเหมันต์ที่ทารุณ ซัดสาดบาดกระทบต้องพระวรกาย ไม่อาจเทียมได้แม้หนึ่งเสี้ยวสายลมของกาลเวลาที่ค่อยเคลื่อนตัวผ่านทีละน้อย...ทีละน้อย อย่างละมุนละไมแช่มช้า แต่ทว่าบาดลึกลงในหฤทัย

ตะวันกำลังจะลับพ้น รัตติกาลแห่งความปวดร้าวมืดมิด ย่างเข้าครอบครองยึดแผ่นฟ้าเบื้องบน ราวกำลังคลี่ยิ้มเยาะใส่หัวใจที่คำรามร้องหาเจ้ายอดชีวันมิได้หยุด

เวลาเลื่อนไหล...หัวใจข้าก็จะไกลห่างออกไปทีละน้อยเช่นกัน

ฟ้าไยไม่ปราณีข้า...

สายไปแล้วกระนั้นหรือ...

ช่วงเวลาแห่งความสุขจะมิอาจหวนย้อนคืน หลงเหลือไว้เพียงความทรงจำที่ขื่นขมอย่างนั้นหรือ...

ป่านนี้เจ้าดวงใจข้าจะอยู่ ณ แห่งหนใด จะเหน็บหนาว...โดดเดี่ยวอ้างว้างสักเพียงไหนกัน

“กระหม่อมทูลลา...” ถ้อยคำของนางยังติดโสต หากฉุกพระทัยสักนิด ถึงแววตาเศร้าระริกไหว ขัดกับเหมยกลีบน้อยผลิแย้มได้อ่อนหวานที่สุดเท่าที่ทรงเคยได้เห็นจากนาง จะไม่ทรงก้าวออกจากกระโจมแม้เพียงก้าวเดียว!

แค่ทรงคิดดำริว่า แต่นี้ไปกระโจมที่ประทับจะไม่มีเงาร่างอันแสนคุ้นเคย ให้ได้ทรงพบเห็นอีกแล้ว ก็เหมือนดั่งโดนคมศัสตราวุธนับร้อยนับพัน ทิ่มแทงใส่พระทัยให้ดับสูญสิ้นลงโดยพลัน!

รอยยิ้มพิสุทธิ์หวานละไมลึกล้ำที่นางมอบให้ยังจำได้ติดเนตร ฝังลึกลงกึ่งกลางหทัย ไม่มีวัน...ไม่มีวันที่พระองค์จะปล่อยให้มันเป็นรอยยิ้มสุดท้ายจากนาง ริมปากอิ่มเรื่อ ดวงตาที่มีแต่ความจริงใจซื่อตรงคู่นั้น แล้วยังร่างอ่อนนุ่มซึ่งเคยแนบชิดอิงอุ่นในอ้อมพาหานั่นอีก ต่อให้ต้องตามหานางไปจนสุดหล้า ต่อให้ต้องเสียเวลาไปมากเท่าไหร่ ก็จะทรงตามนางให้พบ!

วันพรุ่ง...อาทิตย์แห่งโลกหล้าก็จะเวียนคืนมาใหม่ แล้วอาทิตย์แห่งใจข้านี้เล่า ยังจะฉายแสงมอบความอบอุ่นให้เห็นได้อีกหรือไม่

ฟ๋านจิ้งทรงเงยดวงพักตร์คมคายดุจเทพสวรรค์ปั้นแต่งขึ้นสู้ผืนนภาอันดำมืด สายพระเนตรคมแข็งกร้าวมุ่งมั่นแรงกล้า “ในเมื่อพวกท่านลิขิตให้ข้าได้พบและมีนางในชีวิตแล้ว อย่าหวังแม้เพียงนิด ว่าจะพรากนางไปจากข้าได้ ข้าจะไม่อ่อนแอเป็นดังเช่นกาลก่อน กายนี้...หัวใจข้านี้จะขอยึดนางไว้สุดกำลัง กายข้าอยู่หนใด หัวใจข้าก็ย่อมต้องอยู่ที่นั่น กายและใจดวงนี้จะไม่ยอมพรากจากกันอีกเป็นอันขาด!” สุรเสียงห้าวคำรามก้องกังวานท้าทายยังเทพสวรรค์เบื้องบน

หยางเสีย อาทิตย์ดวงน้อยแห่งข้า เจ้าไปหลบลี้รอนแรมอยู่ ณ ที่ใดกัน...

ดวงใจข้า...เจ้าอยู่ ณ ที่ใด...




มาถึงซีนอารมณ์ของหนูเสียเมื่อตอนเป็นเด็ก

เสียงคมมีดกรีดเฉือนบาดผิวเนื้อ ระคนเคล้าเสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมทั่วทั้งหมู่บ้านเหมยหลิน ไฟเพลิงสีแดงฉานลุกท่วมทั่วหลังคาของบ้านหลายหลัง ท่ามกลางปุยหิมะสีขาวที่เริ่มร่วงตกโปรยปราย

"อาเสียวิ่งลูก...วิ่ง!" หลินเหนียงคว้าแขนลูกสาวคนเดียวให้วิ่งตาม เด็กหญิงร่างเล็กแทบจะตัวปลิวขาไม่ติดพื้นไปกับแรงฉุด หูได้ยินเสียงร้องร่ำไห้กระจองอแงดังไม่ขาดจากเบื้องหลัง

หางตาหลินเหนียงเห็นคนกลุ่มหนึ่งวิ่งไล่กวดมาจากด้านหลัง นอกจากนางและลูกสาวยัง มีอีกหลายครอบครัวที่วิ่งหนีตายออกจากหมู่บ้านซึ่งกำลังลุกท่วมด้วยเปลวเพลิง ทุกชีวิตวิ่งหนีตายจากคมดาบที่หมายเข่นฆ่าเอาชีวิต

เด็กน้อยจะหันหน้ากลับไปดู "อย่าหันไป...วิ่ง!" เสียงแม่สั่งเร่งเร้า

ทั้งสองวิ่งจวบจนใกล้ถึงตีนเขาปากทางเข้าหมู่บ้าน เสียงฝีเท้าและเสียงร้องโหยหวนจากด้านหลังยังดังไม่หยุด ลมหิมะเริ่มพัดโหม หิมะกองหนายากต่อการก้าวย่าง ฉุดรั้งให้สองขาน้อย ๆ ล้มพับลง เมื่อคิดว่าอาจจะไม่รอดแน่ หลินเหนียงจูบที่หน้าผากของลูกสาว ตัดสินใจเด็ดขาดที่จะทำทุกทางช่วยให้ลูกสาวตัวเองรอดชีวิต นางถอดเสื้อนอกห่อตัวเด็กหญิง สังเกตเห็นพุ่มไม้หนามมีหิมะเกาะตัวบนกิ่งก้านหนาแน่น จึงรีบอุ้มบุตรสาววิ่งเข้าไป เหมือนสวรรค์เป็นใจช่วยเหลือลูกน้อยของนาง ใต้พุ่มไม้ปรากฏโพรงเล็ก ๆ ขนาดพอดีตัวของอาเสีย

"ซ่อนตัวไว้ อย่าได้ออกมา ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรอย่าออกมาเป็นอันขาด" หลินเหนียงสั่งกำชับ จูบลงบนแก้มน้อย ๆ ที่แดงเพราะความหนาวเหน็บ

"ข้าจะไปกับแม่ จะไปกับแม่" เด็กน้อยร้อง

"อย่าดื้อ...เดี๋ยวแม่มารับ แม่จะไปตามน้าของเจ้า" นางโกหกไปอย่างนั้น เพราะจนด้วยเหตุผล ตอนนี้จะไปตามไปช่วยเหลือใครได้ ชีวิตตัวเองก็ยังจะรักษาไม่รอด

"อย่าออกมา หลบเข้าไปใต้โพรงนี่ เชื่อแม่นะเสียเอ๋อร์...ลูกต้องเชื่อฟังแม่ แม่จะกลับมารับหนู ถ้าหนูรักแม่หนูต้องซ่อนตัวให้ดี เมื่อหนูซ่อนตัวดี ๆ แม่จะกลับมา อย่าร้อง...อย่างส่งเสียงดังให้ใครรู้" หลินเหนียงพูดจบก็วิ่งจากไปไม่มีโอกาสแม้จะได้หันกลับมามองหน้าลูกน้อยอีกเป็นครั้งสุดท้าย

อาเสียนั่งขดตัวซุกอยู่ในโพรง แม่จากไปแล้ว สักพักแว่วยินเสียงคนร้องไม่ห่างออกไปนัก เด็กหญิงตัวสั่นด้วยความหนาวเหน็บและความหวาดกลัว เพราะนั่นเป็นเสียงผู้ชาย...ผู้ชายหลายคน

เดี๋ยวแม่ก็มา...เดี๋ยวแม่ก็มา เด็กน้อยพร่ำปลอบตัวเอง

แม่จะมารับข้า...แม่จะต้องมารับข้า พลันหูได้ยินเสียงร้องคล้ายแม่ดังฝ่าเข้ามาในโสตประสาท อาเสียมุดออกจากโพรงไม้ ค่อยโผล่หัวขึ้นมาดู
ที่ห่างไกลออกไป มีผู้ชายคร่อมอยู่บนตัวของแม่!

"แม่..." เสียงเรียกติดอยู่ที่ริมปาก เด็กหญิงตัวแข็งทื่อ...แม่สั่งห้ามไม่ให้ร้อง
แม่ซึ่งไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ปกปิดร่างกาย นอนอยู่บนพื้นหิมะขาวโพลนที่หนาวเย็นเสียดแทรกไปถึงกระดูก ผู้ชายตัวใหญ่สองคนกำลังกดคร่อมร่างของแม่ไว้ เสียงแม่กรีดร้องและดิ้นทุรนทุราย ประกายวาววับของมีดในมือชายคนหนึ่งต้องกระทบแสงตะวันที่กำลังจะตกดิน สายลมพัดกรูหมุนวน กลีบดอกเหมยที่ร่วงหล่นเกลื่อนกลาดปลิวล่องตามสายลมแรง ผู้ชายคนที่ถือมีดเงื้ออาวุธเล่มนั้นขึ้นสูง

อาเสียรีบหดตัวลงมุดเข้าไปในโพรงดังเดิม ก่อนจะได้ยินเสียงร้องสุดท้าย...
ความมืดมิดของราตรีกำลังเข้ามาเยือน เด็กน้อยนั่งปิดปากตัวเอง ซุกงอตัวร้องไห้เบา ๆ

ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แม่...ไม่ใช่แม่ เดี๋ยวแม่ก็มา แม่สัญญาแล้ว เดี๋ยวแม่จะกลับมารับข้า...เดี๋ยวแม่ก็มา...เดี๋ยวแม่ก็มา...

จวบจนรุ่งเช้า...เด็กหญิงร้องไห้จนเผลอหลับไปทั้งคราบน้ำตาเต็มหน้า หิมะกองโตปิดกลบปากโพรง กิ่งก้านที่หนาแน่นและเสื้อนอกที่แม่ถอดใส่ให้ ช่วยบรรเทาความเหน็บหนาวมาได้ตลอดทั้งคืน

สองมือน้อยคุ้ยปุยหิมะที่ขวางกั่นปากโพรงออก ค่อย ๆ ยื่นหัวขึ้นเหนือพุ่มไม้ บนพื้นหิมะไกลออกไป

...ไร้ซึ่งผู้คน เด็กหญิงอาเสียคลานขึ้นมาจากที่ลาดข้างตีนเขา ค่อยคลานไปข้างหน้า ที่ละน้อยบนพื้นเย็นเยียบ มองไปทางไหน ก็มีแต่ความว่างเปล่า พื้นดินถูกทับถมด้วยหิมะขาวสุดลูกหูลูกตา ต้นเหมยสลัดดอกลอยว่อนสองข้างทาง

บนพื้นหิมะไม่มีใคร...ไม่มีใคร แล้วแม่อยู่ไหน

อาเสียใช้มือคุ้ยเขี่ยพื้นตรงจุดที่เห็นแม่นอนอยู่ เมื่อวานแม่น่าจะนอนอยู่ตรงนี้...สองมือยังคุ้ยค้นต่อไป ใต้ผืนหิมะขาวบริสุทธิ์ รอยเลือดซึมแผ่ขยายเป็นวงกว้าง...

"แม่จ๋า...แม่ แม่...แม่จ๋า แม่อยู่ไหน" เด็กหญิงลุกขึ้นเดิน เดินย้อนกลับไปยังหมู่บ้านที่วิ่งจากมา ข้างหน้ามีคนนอนอยู่...

อาเสียหวีดร้องสุดเสียงเมื่อเดินไปใกล้ มันเป็นศพของผู้ชายคนหนึ่ง ห่างออกไปมีเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ นอนอนอยู่ เลือดสีแดงฉานซึมเต็มพื้นหิมะ

"เห็นแม่หนูมั้ย มีใครเห็นแม่หนูบ้าง" เด็กหญิงเฝ้าถามตัวเองอยู่อย่างนั้น ท่ามกลางแสงอาทิตย์สาดส่องพื้นพิภพยามรุ่งอรุณ...



พยายามอย่างที่สุดจะไปให้ถึงฝั่งฝัน ไม่อยากลอยเรืออยู่กลางน้ำว่าเป็นนักอยากเขียนที่เขียนนิยายไม่จบ สู้ค่ะ



Create Date : 20 สิงหาคม 2552
Last Update : 10 สิงหาคม 2553 11:28:39 น.
Counter : 942 Pageviews.

34 comments
ปฏิรูปการศึกษา V : ไม่อยากไปโรงเรียน toor36
(5 มิ.ย. 2564 00:07:26 น.)
ความรู้สึกนึกคิดประจำวัน (3 มิ.ย. 64) comicclubs
(3 มิ.ย. 2564 15:02:38 น.)
นอกสายตา comicclubs
(2 มิ.ย. 2564 00:27:30 น.)
น้องโขดโตละ The Kop Civil
(31 พ.ค. 2564 16:55:25 น.)
  
เข้ามาเป็นกำลังใจให้คุณอิมาอิจ้า "ต้องมีซักวัน ต้องมีซักวัน"
โดย: ส้มแช่อิ่ม วันที่: 20 สิงหาคม 2552 เวลา:18:12:33 น.
  
เป็นกำลังใจให้นะคะ ชอบกลอน อังศุธร ที่คนอิมาอิซังแต่งค่ะ เพราะดี ตัวเองไม่มีฝีมือทางด้านนี้เลย แหะๆ ^^
โดย: พินทุมดี (ไม่ได้ล็อคอินจ้า) IP: 110.49.94.129 วันที่: 20 สิงหาคม 2552 เวลา:23:39:58 น.
  
โดย: นู๋หญิงจ๋า วันที่: 21 สิงหาคม 2552 เวลา:5:15:29 น.
  
สวัสดีคะ
ขอบคุณนะคะที่แวะไปเยี่ยมชมที่บลอค
ความสามารถของ คุรอิมาอิซังเปี่ยมล้นอย่างนี้ ขอให้สมหวังดังปราถนานะคะ เป็นกำลังใจให้คะ
ดิฉันขออนุญาติแอดเพื่อน ไว้โอกาสหน้าจะขอแวะมาอ่านบัลลังค์เสน่หานะคะ
ขอบคุณมากคะ
รูปสวย น่ารัก glitter emoticon //www.yenta4.com
โดย: pinklilac วันที่: 21 สิงหาคม 2552 เวลา:8:26:51 น.
  
มีเพื่อเป้นนักปั้น ก็มีแล้ว ตอนนี้มีเพื่อนเป้นนักเขียน อิอิ ดีไม่เบา
โดย: เอื้องผึ้งจันทร์ผา วันที่: 21 สิงหาคม 2552 เวลา:8:45:17 น.
  
เข้ามาให้กำลังใจค่ะ ความฝันอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว
โดย: กล้ายางสีขาว วันที่: 21 สิงหาคม 2552 เวลา:11:05:12 น.
  
หวัดดีค่ะ ^__^

- ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมบ้านนะคะ
- สู้ต่อไปนะคะ สำหรับงานเขียน

กิ๊กค่ะ
โดย: ชีวิตชีวา วันที่: 21 สิงหาคม 2552 เวลา:16:06:52 น.
  
^
^
เข้ามาก็เจอเฮียฟ๋านโหมดเศร้าเลย

เล่าให้พี่บุ๋มฟังว่า คุณพี่อยากเป็นกีตาร์ เท่านั้นล่ะ พี่บุ๋มหัวเราะงอหายเลยค่ะ (ดีนะฤทธิ์ยาชายังไม่หมด ไม่งั้นคงเจ็บแย่เลย)

ไปดูแบบเต็มๆที่นี่ดีกว่านะ
https://www.bloggang.com/mainblog.php?id=larien&month=21-08-2009&group=6&gblog=10
โดย: ข้าวสวยหุงไม่สุก วันที่: 21 สิงหาคม 2552 เวลา:21:02:41 น.
  
สรุปว่าทุกอย่างที่คุณพี่ทำไปก็เพื่อผช.ที่ชื่อ วังตงเฉิง เอ๊ย!... ม่ายช่ายๆ เพื่อความฝันของคุณพี่
ยังไงก็เชียร์นะคะ มีนักเขียนนิยายอ่านนิยายของคุณพี่กะรัตด้วย เป็นปลื้มแทน แต่นิยายพี่ก็ภาษาสวยจริงๆแหละ รอวันให้ได้รวมเล่มนะคะ เขียนให้จบสู้ๆ

ปล.แล้วคุณเหอของมินนี่ได้ฤกษ์ออกโรงหรือยังเนี่ย?
โดย: minnie_RR IP: 110.49.157.182 วันที่: 21 สิงหาคม 2552 เวลา:22:58:01 น.
  
ถึงน้องมินนี่

ยังไม่ได้ออกโรงเลยค่ะ ตอนนี้เน้นที่ฝ่ายเฮียหรูค่ะ


นิยายไม่หวานแล้ว คนอ่านชักจะเบื่อ ร่ำร้องหาฉากหวาน ๆ พี่จัดให้ ฟันคอกันขาดเลือดพุ่งเลย

ขอบคุณทุกคนที่แวะมาค่ะ อิมาอิกลับไปทักทายครบทุกคนแล้วนะคะ
โดย: อิมาอิซัง วันที่: 22 สิงหาคม 2552 เวลา:8:25:03 น.
  
มาคอนเฟิร์มว่านิยายคุณพี่ใช้ภาษาได้สละสลวยจริงๆ สักวันฝันต้องเป็นจริงแน่ๆค่ะ (ถึงวันนั้นอย่าลืมส่งมาให้เค้าอ่านซักเล่มนะ 555) เอ๊ะ..สรุปที่ทำมาทั้งหมดนี่เพื่ออิตงหรอกเรอะ 55 ล้อเล่นนะคะ
โดย: xinru (Twin dolphin ) วันที่: 22 สิงหาคม 2552 เวลา:18:41:15 น.
  
มาบอกว่า
ผมร้องไห้เมื่อรับพลังจากการดูภาพในหลวง
เพิ่มภาพหาดูยากในหลวง 291ภาพ
คลิกที่ภาพได้เลยครับ



โจจัง
โดย: พลังชีวิต วันที่: 22 สิงหาคม 2552 เวลา:21:54:55 น.
  
บ้านใหญ่เค้าพรีออเดอร์โฟโต้บุ๊คกันแล้วนะคะ (หมดเขตไปแล้วด้วย)

มีคนส่งข่าวหาคุณพี่แล้วใช่มั้ยคะ (ถ้าคุณพี่ไม่รู้เรื่อง เค้าจะรู้สึกผิดมากเลยนะเนี่ย)
โดย: ข้าวสวยหุงไม่สุก วันที่: 23 สิงหาคม 2552 เวลา:0:31:57 น.
  
ไม่เคยอ่านนิยายแนวจีนๆเลยค่ะ แต่ลองอ่านคร่าวๆของคุณอิมาอิซังแล้ว สำนวนดี บรรยายได้เห็นภาพเลยค่ะ
สู้ต่อไปน่ะค่ะ เป็นกำลังใจให้
โดย: กล้ายางสีขาว วันที่: 23 สิงหาคม 2552 เวลา:14:36:31 น.
  
มาเป็นกำลังใจให้คุณอิมาอิซังค่ะ..

สู้ ๆ จ๊ะ - - ซักวันต้องเป็นของเรา
โดย: SongPee วันที่: 23 สิงหาคม 2552 เวลา:19:49:13 น.
  
แวะมาเยี่ยมบ้านประจำวันที่ 24 สิงหา
วันเกิดที่รักของใครหลายๆคน อิอิ
วันนี้คุณพี่เตรียมนัดตงไปไหนหรือเปล่าเนี่ย? อิอิ ^^
โดย: minnie_RR IP: 125.26.91.120 วันที่: 24 สิงหาคม 2552 เวลา:11:49:23 น.
  
พี่จะนัดอิตงไปไหนได้ คิวทองมีแต่คนรุมซะขนาดนั้น

พี่มันก็แค่นางเล็ก ๆ ปลายแถว พ่อคุณคงไม่ชายตาแลให้เสียสายตา

วันเกิดพ่อยอดดวงใจ นางน้อยคนนี้ก็คงนั่งเศร้าอยู่คนเดียว

(ตอนนี้กำลังอินจัดกับพล็อตนิยายในรั้วในวัง รู้สึกว่าตัวเองมันช่างคล้ายสนมปลายแถวเหลือประมาณ)
โดย: อิมาอิซังค่ะ IP: 125.26.223.156 วันที่: 24 สิงหาคม 2552 เวลา:12:46:35 น.
  
เขียนนิยายเหรอคะเนี่ย มีเรื่องอะไรบ้างคะ จะตามไปหามาลองอ่านค่ะ

รูปด้านบนนั่นรูปคุณเองหรือเปล่าเอ่ย ถ้าใช่เราก็คอเดียวกันอีกเรื่องด้วยค่ะ
โดย: blue passion วันที่: 24 สิงหาคม 2552 เวลา:21:50:20 น.
  
ลองอ่านดูสิครับ
แล้วอาจจะติดใจ ^^

บล็อกสวยน่ารักไว้จะแวะมาบ่อยๆนะคับ
โดย: นายหน้าหวาน (PTNCenter ) วันที่: 24 สิงหาคม 2552 เวลา:22:56:38 น.
  


อรุณสวัสดิ์ค่ะ มาเป็นกำลังใจ ไปได้ไกลแล้วนะคะ
โดย: redclick วันที่: 25 สิงหาคม 2552 เวลา:6:58:48 น.
  
หุหุ วีรกรรมขนาดนั้น เก่งมากที่กล้าขี่อีก คุณแม่เคยขี่ตกคลองตอนสาวๆ ท่านไม่กล้าขี่อีกเคย 555+
โดย: blue passion วันที่: 25 สิงหาคม 2552 เวลา:13:20:29 น.
  
ตระเวณเยี่ยมเพื่อนบ้านเลยแวะมาหาค่ะ

แสดงความยินดีกับหนังสือด้วยนะคะ แมวเองก็อยากเขียนอะไรบ้างเหมือนกัน แต่สุดท้าย คิดว่าคงเขียนได้แค่ขายหัวเราะหรือมหาสนุกเลยเลิกไป กร๊ากกกกกกกกกกกก

ปล สำหรับการพยายามทำอะไรเพื่อให้ได้เจอหรือพบปะหน้าผชอ่ะ เป็นเรื่องปกติ ใครๆก็เป็นกัน (เหรอ )

สู้ๆค่า ไว้มีโอกาสคงได้หาหนังสือคุณกะรัตมาอ่านมั่ง ตอนนี้ไม่มีเวลาโงหัวไปไหน โผล่หัวมาจากธีสิสก็เฟย อยากจะอ๊อกออกมาเปนผชกับหนังสือเหลือเกิน
โดย: แมวจรจัด วันที่: 25 สิงหาคม 2552 เวลา:15:10:53 น.
  
โถ...คุณพี่ น่าสงสารสนมปลายแถวเหลือเกิน..
เดี๋ยวคุณน้องจะรีบไปตามจิกอิตงมาจากอ้อมอกน้องข้าวให้มาหาคุณพี่ละกัน
คอยหน่อยน้า ยังหาสองนี้ไม่เจอเลย อิอิ ^^
โดย: minnie_RR IP: 125.26.94.181 วันที่: 25 สิงหาคม 2552 เวลา:19:48:34 น.
  
แหมๆ พูดกันอย่างนี้ข้าวก็กลายเป็นนางมารร้ายสิคะ

ตงมันเป็น ผู้ชายสาธารณะค่ะ เป็นที่รักของปวงชน กว่ามันจะนึกถึงเราก็ไม่รู้ว่าต้องรอนานแค่ไหน สภาพข้าวก็ไม่ค่อยต่างจากคุณพี่หรอกค่ะ นางสนมปลายแถวเหมือนกัน ยิ่งเราไม่ค่อยได้ไปให้มันเห็นหน้า บางทีอาจจะลืมไปแล้วก็ได้ว่ายังมีเค้าอยู่บนโลกใบนี้ด้วย กาซิกๆ แล้วสัญญาที่เคยให้ไว้ว่าจะมาเมืองไทยเนี่ย ยังจำได้มั้ยน้อ emo

ทุกวันนี้ก็ได้แต่ทำใจค่ะ "เกิดเป็นเมียตง ต้องอดทน" (เหมือนเกิดเป็นเมียแดงไบเล่ย์ยังไงไม่รู้ 55)
โดย: ข้าวสวยหุงไม่สุก วันที่: 26 สิงหาคม 2552 เวลา:0:22:31 น.
  
งั้นเค้าจะทำใจแล้วมตั้งเป้ามุ่งมั่นจะเขียนหนังสือตลกเต็มตัวแล้วล่ะ 5555
โดย: คม (แมวจรจัด ) วันที่: 27 สิงหาคม 2552 เวลา:15:23:21 น.
  
วันนี้บล๊อคพี่กะรัตป็นไรไม่รู้ค่ะ
ภาพพื้นหลังมันแปร่งๆ
มีปัญหาที่เวปฝากรูปหรือเปล่าเนี่ย?
โดย: minnie_RR IP: 125.26.79.137 วันที่: 27 สิงหาคม 2552 เวลา:16:27:49 น.
  
แก้ไขชั่วคราวค่ะ ไม่มีภาพมีสีมันซะเลย

ลุ้นคุณแมว ๆ จะได้อ่านเรื่องราวตลก ๆ จากคุณแมวค่ะ
โดย: อิมาอิซัง วันที่: 27 สิงหาคม 2552 เวลา:16:59:49 น.
  
มาทวงของฝากค่ะ อัพหน้าใหม่แย้วววว คุณพี่ไปดูจอมยุทธ์ตงที่บ้านเค้าเร็ว ไม่รู้เคยเห็นยัง คิดว่าคุณพี่ต้องชอบแน่ หุหุ
โดย: xinru (Twin dolphin ) วันที่: 30 สิงหาคม 2552 เวลา:18:38:23 น.
  
ยินดีด้วยค่ะ ความพยายามสำเร็จสมดังตั้งใจแล้วนะคะ
ช่วงนี้เร่งทำวิทยานิพนธ์ค่ะ เขียนตำราประกอบการสอนด้วย 2 เรื่อง แต่ยังเขียนนิยายตามใจฉันให้เพื่อนๆ อ่านสนุกๆ ค่ะ
โดย: redclick วันที่: 30 สิงหาคม 2552 เวลา:21:01:01 น.
  
โอ้วว้าวนึกว่าใคร คนสวยนี่เอง เหอๆ
แวะมาเยี่ยมและแอดเป็นเพื่อนด้วย
โดย: moony (Moony_Lupin ) วันที่: 31 สิงหาคม 2552 เวลา:10:44:22 น.
  
แวะมาทักทาย
สบายดีนะค่ะ
โดย: กล้ายางสีขาว วันที่: 31 สิงหาคม 2552 เวลา:20:18:26 น.
  
ได้ตีพิมพ์เมื่อไหร่ แวะไปกระซิบบอกกันบ้างนะคะ หวานเย็นจะได้อุดหนุนไงคะ อีกอย่างชอบอ่านตอนรวมเล่มแล้วมากกว่าค่ะ

เป็นกำลังใจให้นะคะ
โดย: หวานเย็นผสมโซดา วันที่: 1 กันยายน 2552 เวลา:12:56:17 น.
  
ไม่ชอบแนวทะเลทรายแบบที่คุณอิมาอิซังบอกเหมือนกันค่ะ แนวพระเอกข่มเหงนางเอกหรือแก้แค้น อ่านไม่ได้เลย เรื่องราคาหนังสือยอมรับว่าของเค้าไม่แพง แต่ตัวเล็กอ่านแล้วปวดตาค่ะ
โดย: กล้ายางสีขาว วันที่: 1 กันยายน 2552 เวลา:14:13:51 น.
  
ขอให้กำลังใจไม่มีวันสิ้นสูญนะครับ
เหนื่อยนักก็พักก่อนมองดูพ่อของเรา
โดย: พลังชีวิต วันที่: 1 กันยายน 2552 เวลา:15:11:29 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Viromrada.BlogGang.com

นางสาวอ้วนจัง ตังค์มากมี
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]

บทความทั้งหมด