เข้าสู่พระศาสนา พอมาพบหลวงปู่คำพันธ์ โฆษปัญโญ วัดธาตุมหาชัย นครพนม ซึ่งเป็นลูกศิษย์หลวงปู่เสาร์ เดินธุดงค์หาที่วิเวกมาตลอด จนมาสร้างวัดที่ท่านอยู่ในปัจจุบัน เป็นอาจารย์ใหญ่ ผู้มีความเมตตามากจริงๆ มีลูกศิษย์ลูกหามากมาย จากโอกาสที่ได้มา พบท่าน จึงได้กลับมา สู่ทางธรรมอีกครั้ง แต่เป็นอีกทาง ที่ห่างไกลจากไสยศาสตร์ที่เคยมา เป็นช่วงเวลาที่เดินทางไป หาท่าน แทบทุกอาทิตย์ แม้จะอยู่ไกลถึงนครพนม เป็นศรัทธาในพระอริยสงฆ์ ที่ส่งผลต่อชีวิตเรามากมายในเวลาต่อมา ระหว่างนั้น จากการกำหนดลมหายใจ ตามที่ท่านสอนไว้ "ลมหายใจ เข้า แล้วไม่ออกก็ตาย ออก แล้วไม่เข้าก็ตาย อย่าประมาทในลมหายใจ ตลอดเวลา" "รูปก็สักแต่ว่า รูป รูปเกิดขึ้น ตั้งอยู่ดับไป เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา" ทำให้มีความก้าวหน้าในทางสมาธิมาก ทำให้เบื่อหน่ายโลก จึงได้ไป บวช ศึกษาธรรมมะ จากท่าน ระหว่างบวช ก็ได้ลองไปปักกลด อยู่ใต้ต้นโพธิ์ ที่ข้างๆ มีแต่ที่บูชาเถ้ากระดูกของชาวบ้าน ระหว่างการนั่งสมาธินั้น มีแต่ลม พัดเอาใบไม้ พุ่งเข้ามา หาตัวเราตลอด เสียงเหมือนคนเดินมาหา ทำให้จิตใจหวาดกลัวมาก แต่ก็ข่มใจ ทำต่อไป ตอนอยู่ในสมาธิก็พอไหว แต่ตอนนอน ยากมาก เพราะมีสติมาก ก็ไม่หลับ แทบไม่ได้นอน จึงได้เข้าใจว่า ใจตัวเอง หลอกตัวเองได้ดียิ่งกว่า ผี แม้เป็นเวลาไม่นาน เพราะต้องกลับมา แต่ก็เป็นสิ่งที่รำลึกถึงเสมอ ตลอดมา เมื่อหลวงปู่จากไป
|
|||||||||||||||||||||
 |
|
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [
เราชื่อป๋องแป๋ง น่ะ บางครั้งก็เบื่อโลกโลกีย์ มีบ้างเหมือนกันนะ อยากไปในที่ที่สงบ ๆๆๆ
ไม่มีเสียงรถยนต์ ไม่มีเสียงเครื่องจักร เครื่องยนต์
มีแต่ธรรมชาติเดิมแท้ ที่ให้พลังธรรมะ แก่เรา
เราว่าวิถีชีวิต ง่ายๆๆ ไม่แบกทุกข์ ไม่กลัดกลุ้ม น่าจะดีน่ะ อยากให้ทุกคน ปล่อยวางทั้งโลกจัง แบบว่า ไม่ต้องแย่งชิงกัน แต่มา ฟื้นฟูธรรมชาติกัน เรากลัวการพัฒนามากๆๆๆ จะทำลายธรรมชาติจนหมดสิ้น เรากลัวตรงนี้มากๆ เราอยากให้มี ป่าสงบๆๆ บรรยากาศศักดิสิทธิและผู้คนไม่ต้องแก่งแย่งดิ้นรน มากมายเกินไปในเมืองใหญ่ๆๆ จนลืม ความเป็นจิตวิญญาณดั้งเดิม ที่ไม่ทำร้ายโลก และสิ่งรอบข้างไป อยากให้โลก ยอ้นยุคไปในสมัยสุโขทัย สมัยล้านนา ล้านช้าง จังเลย คงสงบมากๆๆ จนลืมความทุกข์ไปเลย