พบความว่างที่แท้จริง อ่านหนังสือธรรมมะไป พิจารณาไป ยิ่งเป็นสมาธิมากขึ้น ยิ่งเข้าใจมากขึ้น ไปไหนมาไหน ก็พิจารณา ทุกสิ่งอยู่เป็นประจำ พอถึงเวลาที่สะสมพลังปัญญา มากพอ ก็จะปิ๊งเอง ตามลำดับ ช่วงนั้น พิจารณาว่า ความสวยงามที่เราเห็นมีเพียงหนังที่หุ้มเนื้ออยู่ พอเอาหนังออกก็ไม่มีอะไรสวยงาม แล้วพอมาเห็นงานแห่รอบเมือง มีหญิงสาวที่เค้าแต่งหน้า แล้วเหงื่อออก ที่แต่งไว้ก็หลุดออก พอพิจารณาปุ๊บ มันก็แยกหน้าแต่ละนางออก เหลือแต่เนื้อแดงๆ เป็นมาไม่เกินอาทิตย์ ก็สงสัยว่าแล้วรูปร่างผู้หญิงล่ะ จะแก้ยังไง ก็พิจารณาถึง เวลาคนกินไก่ย่าง ก็ดึงเนื้อน่องออก เหลือแต่กระดูก ก็ถอดเนื้อออกจากคนที่เห็น เหลือแต่กระดูก ต่อมา คราวนี้ไปดูหนัง ก็พิจารณาตามไปเรื่อยๆ จนเป็นสมาธิ พออกจากโรงหนัง เห็นผู้หญิง ข้างหน้า ก็พิจารณาที่เห็นสวยไม่สวย มันไม่ใช่เค้าจริงๆ ก็เห็น จิต แยกจากกายของหญิงที่เห็น รูปที่เราเห็นนั้น ไม่ใช่เขาเลย ที่สุด ขณะที่ขับรถไปต่างจังหวัด ก็สนทนาธรรมกันในรถ จนเป็นสมาธิ พอเพื่อนพูดถึงคำว่า แทรก ภาพที่เห็นข้างหน้า ก็ทะลุไปหมด ทุกสิ่งที่เห็น ทะลุไปหมด เห็นอะไรบางอย่าง ที่ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร แทรกอยู่ในสรรพสิ่ง ไม่มี รถ วิว สิ่งต่างๆที่อยู่ข้างหน้า มีแต่สภาพบางอย่างที่มีอยู่ แต่คนเรามองไม่เห็น จะเรียกว่าความว่างก็ได้ พระพุทธเจ้า พระอรหันต์ นิพพาน ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร มี แต่ไม่มี วันนั้น คิดว่า ถ้าเราเห็นอย่างนี้ ไปบวชแน่ๆ เพราะไม่มีอะไรเลยจริงๆ แต่เสียดาย บารมีเรายังไม่ถึง เพราะเมื่อต้องมา ขึ้นเวที พูดถึงฝ่ายตรงข้ามในทางไม่ดี สิ่งที่ได้มาก็หายไปหมด เพราะ ธรรมมะที่แท้ มีสิ่งเดียว ไม่มีสองสิ่ง ไม่มีการเปรียบเทียบ ไม่มีดี ไม่มีชั่ว ไม่มีเขา ไม่มีเรา เมื่อใดที่เราหลงว่า นี่ดี นี่ชั่ว นี่เขา นี่เรา ก็จะมีโลก มีทุกสิ่งทุกอย่าง ที่เกิดจากเรา สร้างขึ้นมาเอง จริงๆ
|
|||||||||||||||||||||
 |
|
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [
ความคิดอย่างนี้ต่อไปได้ยังไง