ปางป่าเหนือ: นันทนา วีระชน
เรื่อง : ปางป่าเหนือ
ผู้ขียน : นันทนา วีระชน
สำนักพิมพ์ : โชคชัยเทเวศร์
ปีที่พิมพ์ : 2521
เล่มเดียวจบ


             ปางป่าเหนือ เป็นนิยายชีวิตลูกผู้ชายของ กระบิล หรือกั๊ง ลูกชายจากภรรยาคนแรกของ รัฐมนตรี ทัศนัย ที่ไม่ต่างกับเป็นลูกไม้ไกลต้น ผิดเหล่าผิดกอของผู้เป็นพ่อ กระบิล มีปมในใจ ที่พ่อทิ้งแม่ของตน ไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น เพื่อความก้าวหน้าจนภายหลังได้เป็นถึงรัฐมนตรี ในขณะที่แม่ของเขา... หญิงชาวบ้านธรรมดาๆ ที่เป็นช้างเท้าหลังคอยช่วยเหลือ หาเสียง ร่วมทุกข์สุขกับพ่อ กลับไม่มีคุณค่าเพียงพอที่จะเชิดหน้าชูตา ในตำแหน่งภรรยารัฐมนตรีได้
           +++++++++++++++++++++++++
       กระบิล จึงเลือกที่จะไปใช้ชีวิตอย่างเสเพล เหมือนประชดชีวิต บิดาของเขารู้แต่เพียงว่า ชายหนุ่มไปอยู่ในป่าภาคเหนือ ที่มีชื่อว่า ป่าเหนือ และนานนับครั้งได้ที่เขาจะเดินทางกลับลงมากรุงเทพฯ สักครั้ง
         และครั้งนี้ เขาก็กลับมาที่คฤหาสน์หลังงามของบิดา พร้อมกับได้รับข่าวไม่คาดฝัน

         คุณหญิงพลับพลึง กำลังแนะนำลูกสาวของเธอ ให้แต่งงานกับ พ่อของเขา ซึ่งเพิ่งตกพุ่มม่ายจากภรรยาคนที่สองไปได้ไม่นาน!
                +++++++++++++++++++++++
        แวบแรก กระบิล รู้สึกรังเกียจหล่อนตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า และเมื่อรู้ว่า เด็กสาวคนนั้น เข้ากับบรรดาน้องๆของเขาที่อยู่ในบ้านได้หมด ก็ยิ่งทำให้กระบิล คิดว่า ผู้หญิงที่ชื่อ พัทธ หรือ พัทธยาคนนี้ มีจิตวิทยา ในการกล่อมคนรอบข้างได้อย่างร้ายกาจเลยทีเดียว!!

          เขากำลังคิดว่า พัทธยา แต่งงานกับบิดาของเขาเพราะเงิน แต่ความจริงแล้ว เป็นเพราะมารดาหล่อนตกเป็นหนี้บุญคุณของเขามาก่อน ทำให้พัทธยา ต้องตัดสินใจเช่นนั้น
         +++++++++++++++++++++++++++
       “ดิฉันอาจจะยังรักท่านไม่ได้ แต่เกียรติที่ได้รับ ก็นับว่าสูงและยากแก่การลืม ดิฉันไม่ได้หมายถึงยากแก่การปฏิเสธนะคะ”
         “ขอบใจคุณพัทธ...”

          แต่คนที่แค้นใจมากที่สุดในเวลานี้คือ กระบิล เขาเดินทางกลับมาจากป่าเหนืออีกครั้ง เมื่อได้เห็นข่าวงานแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้นของบิดา และตัดสินใจว่าจะทำอะไรสักอย่างเพื่อ ให้บทเรียนอันเจ็บแสบกับครอบครัวของผู้หญิงคนนี้!
           “พวกเห่อเกียรติยศและความร่ำรวย สมควรที่จะได้รับบทเรียนซึงต้องจดจำชื่อของเขาไปตราบชั่วชีวิต การนำตัวพัทธยาขึ้นป่าเหนือ ชั่วระยะเวลาหนึ่ง แล้วปล่อยตัวกลับลงมา ย่อมเป็นบทลงโทษที่รุนแรงพอแล้ว ไม่ต้องถึงกับฆ่าหล่อน แต่หล่อนจะถูกสังคมตราหน้า ... เช่นมารดาของเขาเคยทุกข์ทรมาน และตรอมตรมมาก่อน แบละความทรมานเช่นั้น มันก็ฆ่าคนได้เจ็บปวด...”
++++++++++++++++++++++++++
        และแล้ว ปฏิบัติการลักพาตัวพัทธยา เพื่อพาหล่อนขึ้นไปยังดินแดนห่างไกล ของป่าเหนือก็เริ่มต้นขึ้น โดยมีไอ้คล้าย สมุนข้างกายผู้ซื่อสัตย์ ของกระบิล เป็นผู้ช่วยควบคุมหญิงสาวผู้น่าสงสารจนมาถึงอาณาจักรอันมีนามว่า “ปางป่าเหนือ” ของเขานั่นเอง
          ต่อให้มีปีกบิน หล่อนก็ไม่อาจจะหนีจากเงื้อมมือของเขาได้พ้น!

            ชีวิตลำเค็ญที่ปางป่าเหนือนั่นเอง คนงานทุกคนต่างเข้าใจว่า หล่อนคือภรรยาของเขา พัทธยา จำต้องมาอยู่ร่วมกับ กระบิลในบ้านพักกลางป่าที่การเดินทางทรหดด้วยการล่องแพเข้าไป แม้ว่าเขาจะไม่ล่วงเกินเธออย่างที่หวั่นเกรงไว้แต่แรก แต่เขาก็คอยใช้คำพูดที่ดูหมิ่นข่มเหงน้ำใจเธอ ซ้ำยังบังคับให้ต้องใช้ชีวิตชาวบ้าน ที่แตกต่างกับที่เคยอยู่โดยสิ้นเชิง โดยมีนางจันตาบ เมียของไอ้คล้าย คอยเฝ้าดูแลไม่ให้คลาดสายตา ตามคำสั่งของ “นาย” อย่างเขา
           +++++++++++++++++++++++++
        “อีกครู่ใหญ่ หล่อนสวมเสื้อคอกระเช้าเย็บมือด้วยผ้าทอ และซิ่นสีตุ่นหาความงดงามไม่ได้ นอกจากสวมเพื่อบดบังร่างกายจากความอุจาดทั้งปวง เช่นที่เขาว่า แก้มของพัทธยานวลเพราะแป้งฝุ่น เส้นผมหวีเรียบปล่อยลงมาเบียดเสียดกันคุลมหลังไหล่ แม้แต่จันตาบเองยังแอบมองหญิงสาวด้วยความชื่นชม”

         พัทธยาล้มเจ็บลงด้วยพิษไข้ ในห้วงเวลาที่ไม่รู้สึกตัวนั้นเอง ชายหนุ่มเผลอแสดงความรู้สึกอ่อนโยนอย่างแท้จริงจากใจเขาออกมา หากแต่ยามที่หล่อนเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา ทั้งคู่ก็จะต่อปากคำกันอย่างไม่ยอมลดราวาศอกเช่นเดียวกัน!
           ++++++++++++++++++++++
        ทว่าในห้วงเวลาเหล่านั้นที่ได้อยู่ร่วมกันยังปางป่าเหนือ กระบิลแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นผู้นำในชุมชนชาวบ้านแห่งนั้นจนเป็นที่ยอมรับ มีความเข้มแข็ง และเป็นลูกผู้ชายอย่างแท้จริง เขามีความสุขกับชีวิตในป่า หลีกเร้นความเจริญจากสังคมคนเมืองด้วยเหตุผลสำคัญ และทำให้พัทธยา เริ่มเข้าใจความรู้สึกในหัวใจของเขามากขึ้นโดยเธอเองก็ไม่รู้ตัว

        หล่อนรู้ถึงประวัติชีวิตของเขา กับ พ่อและแม่ ก่อนที่จะมาเป็นรัฐมนตรีทัศนัยชื่อดัง และเป็นฝ่ายทิ้งครอบครัวไปเพื่อความก้าวหน้าในอนาคตของตนเองอย่างอำมหิต ปล่อยเขากับแม่ให้จมอยู่กับความเจ็บปวด จนท่านเสียชีวิตลงด้วยความตรอมใจ รวมถึงได้ล่วงรู้ถึงแง่มุมอันอ่อนโยนละเอียดอ่อนของ กระบิล แตกต่างจากชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ดูกักขฬะและมอซออันเป็นรูปลักษณ์ภายนอกโดยสิ้นเชิง
++++++++++++++++++++++
        “นกขุนทองของเราแต่เก่าก่อน
         ไม่ร่วมคอนกับเจ้าแก้วเสียแล้วหนอ
         น้อยหรือเป็นได้น้ำใจคอ
         ได้นกต่อแล้วก็หลงเข้ากรงทอง...”


       เขาถอนหายใจยาว เมื่อหันกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาว “แม่ร้องไห้ทุกครั้งที่ผมร้องเพลงนี้ แต่ผมก็ยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจว่า ไม่ควรตอกย้ำให้แม่เจ็บปวดอีก”
            +++++++++++++++++++++
         ข่าวเรื่องคู่หมั้นสาวของรัฐมนตรีหนุ่มใหญ่ทัศนัย หนีวิวาห์กลางคันจนงานแต่งล่ม ถูกนำลงในหน้าหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ และทำให้ พัทธยา ตัดสินใจ ที่จะหาทางหนีออกจากปางป่าเหนือ ท่ามกลางป่ารกชัฏ และเต็มไปด้วยสิงสาราสัตว์ สุดท้ายหล่อนก็ไม่อาจจะหนีออกไปจากอาณาจักรแห่งนี้ได้ และในยามที่หวาดกลัวที่สุด น่าประหลาด ที่พัทธยา กลับนึกไปถึง ชายหนุ่มผู้นั้น เพียงผู้เดียว!
          +++++++++++++++++++++
      กระบิลตัดสินใจ ที่จะปล่อยเธอเป็นอิสระ แม้ว่าเขาจะรู้สึกผูกพันห่วงหาต่อเธอสุดหัวใจ เช่นเดียวกับพัทธยา หากต่างฝ่ายต่างไม่ยอมปริปากบอกความรู้สึกที่แท้จริงต่อกัน
        หญิงสาวเองนึกน้อยใจ เมื่อเข้าใจว่า หล่อนได้เสียชื่อเสียง ตามข่าวหนังสือพิมพ์ บรรลุความต้องการของเขาแล้ว เขาจึงไม่มีความจำเป็นที่จะให้หล่อนอยู่ที่ปางป่าเหนืออีกต่อไป และอยากจะปล่อยตัวเธอกลับกรุงเทพฯ ให้อับอายอดสู ในขณะที่กระบิล ก็ห่วงความรู้สึกของเธอที่ต้องจากบ้านมาอยู่กลางป่าที่นี่ จนไม่อาจเหนี่ยวรั้งไว้ที่ปางป่าเหนือได้อีก

       พายุพัดกระหน่ำเข้าโหมปางป่าเหนือ ทั้งน้ำป่า จนทำให้ กระบิล ที่ออกไปต่อแพ ได้รับอุบัติเหตุบาดเจ็บ เขานอนพักอยู่ที่โรงพยาบาล และส่งจดหมายแจ้งไปที่กรุงเทพฯ เพื่อให้ รัฐมนตรีทัศนัย มารับตัว พัทธยา กลับไป มันคือสิ่งที่เขาต้องหักใจทำสุดชีวิต
            ++++++++++++++++++++++
           อีกไม่นานชา หล่อนก็จะได้บินกลับไปสู่อิสรภาพ เขาคงไม่มีโอกาสแม้แต่จะขอโทษหญิงสาว เขาเหมือนผู้ชนะผู้หญิง แต่เขาเท่านั้นที่รู้ว่าทันที ที่หล่อนกลับออกไปจากป่าเหนือ เขาจะพ่ายแพ้ อยู่กับหัวใจตนเอง ครุ่นคำนึงถึงแต่วันที่มีพัทธยาอยู่ที่ปางป่าเหนือ

          และแล้ว รัฐมนตรีทัศนัย ก็เดินทางมารับตัว พัทธยา และรู้ความจริงทั้งหมด นั่นเองที่ทำให้เขามองเห็นตัวตนของตัวเอง เป็นครั้งแรก และลูกชายคนโตของเขา ที่ต่างมีทิษฐิ และแสดงตนเป็นปฏิปักษ์กับเขาตลอดมา ทัศนัย เดินทางไปพบลูกชายที่โรงพยาบาล และปรับความเข้าใจกันเป็นครั้งแรก
                ++++++++++++++++++++++++++++
           ในขณะที่ พัทธยาเอง เมื่อกลับมายังบ้านของเธอที่กรุงเทพฯ แล้ว ก็ยังอดคิดถึง ชายหนุ่มผู้นั้นไม่ได้ และในที่สุดหล่อนก็เลือกที่จะตัดสินใจครั้งสำคัญ เพื่อเดินทางกลับไปตามหาหัวใจของตัวเองที่ ปางป่าเหนืออีกครั้ง!

          นัยน์ตาของหล่อนแจ่มกระจ่าง เบื้องบนท้องฟ้ากว้างที่ครอบคลุมปางป่าเหนือก็สว่างไสวขึ้นเหมือนเมฆร้ายในชีวิตของเขาเคลื่อนผ่านไปแล้ว กระบิลยื่นมือออกมากระชับมือของหญิงสาว เมื่อเขายิ้ม หล่อนรู้สึกเหมือนว่าไม่มีความสว่างใดๆ ผ่านดวงตาของคนที่เคยเคร่งเครียด ทุกข์ท้อและอับโชค จนกลายเป็นความหยาบกระด้างที่มิได้มาจากสันดานเดิมนั้น
         เมื่อหล่อนรักเขา ก็มั่นคงเพียงพอที่จะสัญญาต่อตนเองว่า หล่อนจะก้าวไปทุกแห่งหนกับเขาอย่างอดทน เพราะป่าอันบริสุทธิ์นั้น มันกว้างไพศาลเสียยิ่งกว่าสังคมคับแคบที่เจริญเพียงวัตถุเรืองรุ่ง เป็นคำตอบที่เขามีส่วนทำให้หล่อนค้นพบ...


 



Create Date : 23 พฤษภาคม 2564
Last Update : 23 พฤษภาคม 2564 13:31:52 น.
Counter : 948 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 
เส้นทางชีวิต **mp5**
(31 ส.ค. 2564 08:29:00 น.)
รีวิวเกม Hoa เกมภาพสวยดนตรีเพราะที่ทำให้ใจละลายได้อย่างง่ายดาย ออโอ
(31 ส.ค. 2564 20:11:31 น.)
ภูตปรารถนา : ศรีทอง ลดาวัลย์ สามปอยหลวง
(30 ส.ค. 2564 12:32:14 น.)
สายน้ำผึ้ง*วรรณสิริ เมฆชรา
(4 ก.ย. 2564 23:04:10 น.)
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Sampoiluang.BlogGang.com

สามปอยหลวง
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 78 คน [?]

บทความทั้งหมด