อุทยานเครื่องเทศ : กฤษณา อโศกสิน
เรื่อง : อุทยานเครื่องเทศ
ผู้ขียน : กฤษณา อโศกสิน
สำนักพิมพ์ : โชคชัยเทเวศร์
ปีที่พิมพ์ : 2537
เล่มเดียวจบ


         ในจำนวนนักเขียนหลายท่าน ผมชอบ การตั้งชื่อเรื่อง และตั้งชื่อ ตัวละคร ของคุณกฤษณา อโศกสินมากๆ ชื่อเรื่องแต่ชื่อมีความหมาย ความไพเราะและรายละเอียดเกี่ยวเนื่องกับเนื้อหาในนวนิยาย นำพาให้ผู้อ่านสะดุดตา สะดุดใจ อย่างเช่น อุทยานเครื่องเทศ เล่มนี้ก็เช่นเดียวกัน

          ผมเห็นชื่อเรื่องครั้งแรกในนิตยสารพลอยแกมเพชร ก่อนจะนำมารวมเล่มเป็นครั้งแรก โดยสำนักพิมพ์โชคชัยเทเวศร์เมื่อ ปี พ.ศ. 2537 และครั้งที่สอง โดยสำนักพิมพ์เพื่อนดี ใน ปี พ.ศ. 2549
        ซึ่งทราบภายหลังว่า ฉบับพิมพ์ครั้งที่สองของเพื่อนดีนี้ เป็นฉบับสมบูรณ์ที่ผู้เขียนได้เขียนเพิ่มเติมจากฉบับรวมเล่มครั้งแรก ที่ผมมีอยู่และอ่านไปแล้วส่วนหนึ่ง จึงตัดสินใจ ลองสืบหาจากห้องสมุดของที่ทำงานดูอีกครั้ง โชคดีเมื่อพบว่า มีเล่มฉบับพิมพ์ ครั้งที่ 2 ปี พ.ศ. 2549 ของ “เพื่อนดี”อยู่พอดี จึงได้เริ่มต้นอ่าน อุทยานเครื่องเทศอีกครั้งหนึ่ง ผมพบว่า ช่วงต้นของเรื่อง มีการเปลี่ยนแปลงรายละเอียดจากเดิมไปเล็กน้อย และขอนำมาเล่า จากเล่ม ฉบับสมบูรณ์ แทนครับ

          เนื้อเรื่อง กล่าวถึง ชีวิตของ กลุ่มห้าสาวโสด “รสเครื่องเทศ” ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกัน นำทีมโดย กานพลู และมียี่หร่า พริกไทย อบเชย และ กระวาน เป็นสหายสนิทกัน กานพลู เป็นหญิงสาวที่มีอาชีพอิสระและรับออกแบบบ้าน หล่อนเองเพิ่งเป็นโสดหลังเลิกรากับเจนศักดิ์ ที่มีรสนิยมไม่ตรงกัน

          ตอนนี้ กานพลู รับงานให้กับการสร้างบ้านของ คุณคำแสดและอนุพันธ์ ซึ่งเป็นที่ดินแถวปทุมธานี และต้องการให้เธอช่วยดูแลตกแต่ง ทำให้ หญิงสาวได้มีโอกาสเดินทางไปแถบนั้น จนมีโอกาสรู้จักกับเจ้าของบ้านโบราณหลังสวยกลางดงต้นไม้นานาพันธุ์หลังหนึ่งโดยบังเอิญ

         เจ้าของบ้านเรือนไทยและนุ่งโจงกระเบนทะมัดทะแมง หลังนี้ ก็คือคุณยายวัยแปดสิบปี ที่ยังกระฉับกระเฉงรุ่มรวยอารมณ์ขัน และอุปนิสัยอันน่ารักนักหนา เธอมีนามว่า คุณมุหน่าย
          คุณมุหน่ายเป็นอดีตเมียนายอำเภอและมีที่ดินหลายไร่โดยสร้างบ้านเรือนไทยอาศัยอยู่จนถึงปัจจุบัน และปลูกต้นไม้ขายไปด้วยทำให้อาณาบริเวณรอบบ้านเต็มไปด้วยไม้นานาพันธุ์รวมถึง พันธุ์ไม้ที่คุณคำแสดสนใจจะนำมาตกแต่งบ้านของเธอด้วย
         แม้ว่าลูกชายคุณมุหน่าย คือนิรันดร์ จะแยกตัวไปมีครอบครัว แต่เขาก็แวะเวียนมาช่วยมารดา ที่บ้าน รวมถึงหลานชาย สุดรักของคุณมุหน่าย ที่มีชื่อว่า การบูร อีกคนหนึ่งด้วย

        ความสนใจในสิ่งที่คล้ายๆกัน รวมถึงแรงเชียร์ของคุณมุหน่าย ทำให้สองหนุ่มสาวมีโอกาสได้ใกล้ชิดและเรียนรู้กันมากขึ้น แต่กานพลูเอง ก็ยังวางตัวเป็นเพื่อนสนิท เพื่อต้องการเรียนรู้ชายหนุ่มให้มากขึ้น หล่อนรู้ว่าเขาเอง เคยมีคนรักมาก่อน แต่ก็เลิกรากันไป และในขณะนี้ ก็ยังมีสาวน้อย ตันหยง ลูกคุณนายสารภี ที่สนิทสนมกับครอบครัวคุณย่ามุหน่าย เข้ามาเป็นตัวแปรอีกด้วย

       ความสัมพันธ์ของสองหนุ่มสาวและหนึ่งผู้สูงวัยงอกงามอย่างงดงาม ในท่ามบรรยากาศและกลิ่นอายของเครื่องเทศ ผ่านคำบอกเล่าของผู้เขียน ทำให้ได้เรียนรู้เรื่องราวต่างๆทั้งสรรพคุณยา ลักษณะของเครื่องเทศแต่ละชนิด และธรรมชาติของมัน เมื่อนำมาประกอบกับองค์ประกอบอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นยาหรืออาหาร

     ต้นรางจืดนี่คุณปลูกไว้ก็ดีนะคะ เป็นไม้เลื้อยแก้พิษอะไรต่างๆได้อย่าง ลมพิษ หรือแมลงอะไรที่เผอิญมีพิษทำให้บวมขึ้นมา คุณก็เด็ดเอาใบรางจืดมาซักเจ็ดแปดใบ ล้างให้สะอาด มาตำแล้วพอก แต่นั่นแหละ พอมันให้คุณกับโรคนึง ก็แสลงกับอีกโรคได้นะคุณ เพราะงั้นเวลาใช้ก็ต้องระวัง”
        “คุณและโทษนี่ ดูจะคู่กันจริงๆ แม้กระทั่งยา” กานพลูพึมพำ


       “ก็อย่างหมอสมัยใหม่เรียกว่าผลข้างเคียงไง คือรักษาโรคนี้หาย แต่กลับทำให้โรคอีกอย่างกำเริบขึ้น”
        “ใช่คุณ อย่างของประเภทรสเปรี้ยว พวกมะนาว มะกรูด ส้ม อะไรพรรค์นั้น มีสรรพคุณแก้เสมหะ แก้ไอ มันก็แสลงกับโรคท้องร่วง นั่นแหละ”


          คุณมุหน่ายเองมีความฝันร่วมกับหลานชายในการสร้างสรรค์ ผืนดินของเธอให้กลายเป็นพื้นที่ปลูกต้นไม้ต่างๆ โดยเฉพาะเครื่องเทศ ที่เธอสนใจ ไม่ต่างกับเป็นอุทยานเครื่องเทศ แต่ทว่า ในเวลานี้เธอเองก็กำลังเผชิญหน้ากับ บรรดาผู้มีอิทธิพลเถื่อนในท้องถิ่น ทั้งนายสุธน ที่มองเห็นทำเลที่ดินของเธอมีราคาน่าปรารถนา และต้องการจะบังคับให้เธอขายให้กับเขา

            นายสุธนพยายามใช้วิธีการของอันธพาล ไม่ว่าจะเป็นการลอบทำร้าย หรือส่งบัตรสนเท่ห์มาข่มขู่เธอ แต่หญิงสูงวัยหัวใจแกร่งอย่าง คุณมุหน่ายหากลัวไม่ เธอและนิรันดร์ ไปติดต่อนายตำรวจเพื่อหาทาง จัดการผู้มีอิทธิพลเถื่อนเหล่านี้อย่างไม่พรั่นพรึงรวมทั้งร้องเรียนไปยังหน่วยงานราชการ
แต่สิ่งเดียวที่เธอกลัวยิ่งไปกว่าอื่นใด ก็คือการขู่ทำร้าย การบูร หลานชายสุดที่รักของตัวเธอเองเพียงเท่านั้น

           สารภี มาหาเธอและการบูร ให้ช่วยออกตามหา ตันหยง ที่หายไป และคิดว่า คนที่ฉุดตันหยงไปก็คือ สุนัย ลูกชายของ นายสุธน ที่แอบชอบพอสาวน้อยผู้นี้มาก่อน การบูร พยายามช่วยตามหา ด้วยความห่วงใย หากเขาก็คิดกับ ตันหยงเพียงแค่ น้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น ในขณะที่ กานพลูเอง ก็ยังไม่แน่ใจในความผูกพันของเขากับตันหยง

          ตันหยงถูกปล่อยตัวมา และบอกกับทุกคนว่า ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับตัวเอง และหลังจากนั้น หล่อนก็พยายามจะเข้ามาตีสนิทกับครอบครัวของคุณมุหน่าย ยิ่งเมื่อ คุณมุหน่ายและการบูร ถูกลอบยิงจากมือปืน จนการบูรบาดเจ็บ ตันหยงก็พูดว่า เป็นเพราะ นายสุธน ต้องการขู่เธอ เพื่อจะบังคับให้ขายที่ดินนี้ ทำให้คุณมุหน่ายกังวลอย่างหนัก

          ในขณะที่ความสัมพันธ์ของ การบูร กับ กานพลู กำลังดำเนินไปด้วยความเข้าใจมากขึ้น นั้นเอง ตันหยงที่เสนอตัวพาชายหนุ่มให้ขับรถไป อุทยานพันธ์ไม้สวนสมุนไพร แห่งหนึ่ง ก็ถูกกลุ่มคนของ นายสุนัย จับตัวไป การบูรจึงรู้ว่าตันหยง ตกเป็นเมียของ สุนัยแล้ว ตั้งแต่ตอนถูกจับตัวไปครั้งแรก ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่คุณมุหน่ายเคยไปร้องเรียนความเป็นธรรมนั้น ทั้งตำรวจและเจ้าหน้าที่ราชการก็สามารถหาหลักฐาน จัดการปราบปราม พวกนายสุธน ได้สำเร็จ

         ความฝันของมุหน่ายที่จะใช้ที่ดินของเธอ สร้างแปลงอุทยานเครื่องเทศต่างๆ โดยมี หลานชายที่หัวใจเดียวกันกับเธอมาร่วมด้วย จึงสามารถสานฝันนั้นต่อมาได้ และนอกจากนี้ เธอยังมี สาวน้อย “กานพลู” ที่เข้ามาร่วมกับครอบครัวของเธอ ด้วยความเข้าใจอันหนึ่งอันเดียวกัน

         กฤษณา อโศกสิน ได้บอกเล่าสรรพคุณของเครื่องเทศมาเกี่ยวพันกับเนื้อเรื่องและตัวละครได้อย่างกลมกลืน โดยเฉพาะชื่อของพระเอกและนางเอก ผ่านบทสนทนาของคนสองวัย ย่ากับหลานชาย

     “กานพลูกับการบูรนี่มัเข้าคู่กันในเครื่องยาอยู่เรื่อย”
      “อ้าว... ก็สองอย่างนี่ สรรพคุณเหมือนกันก็คือ ช่วยย่อยอาหารแก้ปวดท้องไงเอ็ง เพราะงั้นเค้าก็เลยเอาการบูรกับกานพลเข้าไปผสมทำยาลมไง” เธออธิบาย
      การบูรยิ้มๆ

          “แต่กานพลูก็เป็นเครื่องเทศที่ร้อนมากพอดูเหมือนกันนะย่า ร้อนกับร้อน...”
    “เราก็ต้องรู้จักใช้”ย่าตอบ
            “ของทุกอย่าง ถ้าไม่รู้จักใช้ ก็ให้โทษเหมือนกัน ไม่จำกัดว่าของร้อนของเย็น ของดี ถ้าใช้ไม่เป็นก็เป็นของเสีย คนก็เหมือนกัน... คนบางคน เลี้ยงคนดี ยังกลายเป็นคนเสียได้เลย จริงไหม เพราะใช้เขาไม่ถูกกับความถนัด”
ถูกของย่า ของทุกสิ่ง ก่อนใช้ ควรศึกษา
         “ถ้าเอ็งใช้กานพลูเป็น เอ็งจะได้ทั้งยา ทั้งเครื่องปรุงอาหาร ทั้งน้ำมันหอมเชียวแหละ” ย่าหลิ่วตากับเขาข้างหนึ่ง

     นี่แหละ คือคารมของคุณย่ามุหน่าย! อย่างที่ กฤษณา อโศกสิน ได้เขียนไว้ในจากใจผู้เขียนตอนหนึ่งว่า

           เพราะคุณย่าคนเดียว ที่ทำให้นวนิยายเรื่องนี้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาได้ และเพราะเครื่องเทศสมุนไพรแท้ๆ ที่ทำให้ข้าพเจ้าลอยไปกับจินตนาการ เพลินไปกับตำรายา
           ขอบคุณคุณย่าและมรดกล้ำค่าของคนไทย


ปล. ด้านล่าง คือ ปกของสำนักพิมพ์ เพื่อนดี ซึ่ง เป็นฉบับสมบูรณ์ ครับ






Create Date : 04 กุมภาพันธ์ 2564
Last Update : 4 กุมภาพันธ์ 2564 14:21:55 น.
Counter : 842 Pageviews.

2 comments
(โหวต blog นี้) 
上 ในความหมายอื่น toor36
(16 ก.ย. 2564 00:12:52 น.)
บทสัมภาษณ์ชิ้นแรกของ อ. Tetsuo Hara ใน Hokuto no Ken Special: All About the Man ทุเรียนกวน ป่วนรัก
(12 ก.ย. 2564 14:59:57 น.)
เรื่องราวของ คำว่า "อัศวิน" อาจารย์สุวิมล
(11 ก.ย. 2564 13:25:46 น.)
电影片名的对话 Diànyǐng piàn míng de duìhuà บทสนทนาในภาพยนตร์ Kavanich96
(5 ก.ย. 2564 02:39:47 น.)

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณhaiku, คุณnewyorknurse

  

หนังสือเรื่องนี้น่าอ่านจัง
โดย: newyorknurse วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:3:01:28 น.
  
คุณ newyorknurse : เป็นนวนิยายขนาดสั้น อ่านเพลินมากๆครับ ชอบการตั้งชื่อตัวละคร ที่เป็นชื่อเครื่องเทศของแต่ละคน มากเลยครับ
โดย: สามปอยหลวง วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:9:15:42 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Sampoiluang.BlogGang.com

สามปอยหลวง
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 78 คน [?]

บทความทั้งหมด