ผู้ปฏิบัติทางจิต ร้อยเกือบทั้งร้อย ขาดการกำหนดรู้ โดยเฉพาะผู้ใช้คำบริกรรมพุท โธ กำกับลมหายใจเข้าออก (ลมหายใจเข้าว่าพุท ลมหายใจออก ว่าโธ พุทโธๆๆ)
> ผมไป
บวชได้แปดเดือน บวชวันแรกเกิดกำหนัดแอบสองอาทิตย์ผ่านไป เอาวินัยมาอ่าน อ่าวนี่มันผิดศีลนี่หว่า อายไม่กล้าใคร ก็
เดินจงกรมนั่งสมาธิ ตอน
นั่งสมาธิ ก็หลับตา ไม่คิดอะไรท่อง
พุท-โธ ตามลมหายใจ จนเข้า
เดือนที่สี่ออกพรรษาคิดว่าจะสึก
แต่เห็นแสงเทียนในกระจกหน้าต่าง ก็วิ่งไปบอกเจ้าอาวาสๆก็ได้แต่ยิ้ม เข้า
เดือนที่แปดนั่งสมาธิแบบเดิม ตอนนั้นเครียดเรื่องท่องหนังสือไม่ได้ ใน
ขณะที่นั่ง มีเสียงผู้ชายมาถามว่าบรรลุรึยัง ผมเลยบอก
ว่ายังพูดในใจ อยู่ดีๆก็
มีเสียงสวดมนต์เพราะมาก ตามด้วยบทธรรมจักร อยู่ดีๆก็มี
ภาพผมมีน้ำอสุจิไหลออกมา เห็น
ภาพที่เคยมีอะไรกับแฟน และมีเรื่องไม่ดีมากมาย ก็เลยพิจารณาการเกิดดับแก้
เรื่องหนึ่งมันก็มาอีก
เรื่องหนึ่งเสียงก็ด่าว่าไอ้เลวตลอด
อวัยวะเพศแข็งอยากมีเซ็กตลอดเวลา เลยตัดสินใจสึก
คิดอะไรเหมือนมีคนรู้ เสียงด่าก็ด่าตลอด
วิธีปฏิบัติทุกขสภาวะเหล่านั้น ได้แก่ กำหนดรู้ตามเป็นจริง คือ ตามที่มันเป็น ตามที่รู้สึก เป็นยังไง รู้สึกยังไง กำหนดยังงั้น ทุกครั้งทุกขณะ ไม่ปล่อยไปเรื่อยเปื่อย เช่น เห็น ก็เห็นหนอๆๆ ได้ยินเสียงอะไรแล้วแต่ กำหนดปั้บ เสียงหนอๆๆๆ ดอแข็ง กำหนดแข็งหนอๆๆๆ กำหนดตามที่มันเป็น ๓-๔ ครั้งปล่อย (ไม่จมแช่อยู่กับสภาวะนั้นๆ) ดึงสติกำหนดลมเข้า-ออก, พอง-ยุบไปใหม่ สภาวะใดเกิดแทรกอีก ปล่อยกรรมฐานดังว่าก่อนแล้วกำหนดความรู้สึก ตัวอย่างเช่น ความฟุ้งซ่าน ฟุ้งซ่านหนอๆๆ ๓-๔ ครั้ง ปล่อย ปฏิบัติอยู่แบบนี้
- ด้านผู้ใช้พุทโธ กำกับลมหายใจเข้าออก ก็เทียบได้ แต่จุดบอดของผู้ใช้พุทโธ มันถูกสอนกันต่อๆมาแบบว่า พุทโธๆๆๆๆๆไปอย่างเดียว (ผู้ใช้พอง-ยุบ หากว่า พองหนอ ยุบหนอๆๆๆ ไปอย่างเดียวก็ทำนองพุทโธอย่างเดียว) ไม่กำหนดอารมณ์อื่นที่แทรกเข้ามา ดังตัวอย่างข้างบนข้างล่าง จึงเกิดปัญหาตอนที่จิตเริ่มๆเป็นสมาธิแล้วเห็น/ได้ยิน นั่นนี่โน่นแล้วไม่มีทางออกจากปัญหานั้นๆ บางรายเตลิดเปิดเปิง
- อีกรายหนึ่งใช้พุทโธๆๆ อย่างเดียวเหมือนกัน (ตัดมา)
ภาพนิมิตแบบนี้คืออะไรครับ - Pantipสภาวะปัจจุบันในการนั่งสมาธิของผมคือมาถึงจุดที่ลมหายใจแผ่วเบา สั้นมากๆ คล้ายการกลั้นหายใจ ปริ่มๆเหมือนจะหยุดหายใจ หูยังพอได้ยิน แต่ก
ารเต้นของหัวใจจะเด่นชัดขึ้นมาแทนลมหายใจ บางจังหวะอึดอัดแน่นในอก บางจังหวะเบาสบายเหมือนหัวใจหยุดเต้น ผมอยู่ในสภาวะนี้ได้ประมาน3-5นาที แล้วจากนั้นจะค่อยๆไล่ระดับถอนจากสมาธิ
แต่ที่ผมสงสัยคือ ตอนเย็นวานนี้ช่วงหัวค่ำว่างจากการงาน ผมเอนตัวนอนปกติ เสียงวี้ดในหูซึ่งเป็นแทบจะปกติตลอดเวลาที่อยู่คนเดียวก็ดังขึ้น ผมเลยลองปล่อยให้ดัง ดูลมหายใจแบบสบายๆ หลังจากคิดไปเรื่องนั่นนี่
จู่เกิดภาพขึ้นมา รุ้สึกเอะใจเพราะภาพที่เห็นชัดเจนมากๆ ภาพเป็นชายสองคนเดินผ่าน
พร้อมชวนไปข้างนอก ผมไม่สนใจ ภาพนั้นหายไป สักพักเปลี่ยนเป็นภาพใบหน้าผู้ชายมีอายุ ผมสองสี ภาพนั้นมันชัดกว่าความฝันทั่วไป ชัดเหมือนมองดูทีวี ภาพใบหน้าชายคนนั้นค่อยๆหันหน้ามาทางผม
พอผมตั้งใจมอง ชายคนนั้นก็หยุด กลายเป็นภาพนิ่ง แล้วภาพนั้นเลื่อนเข้ามาใกล้จนเหมือนผมกำลังมองดูเส้นผมบนหัวของชายคนนั้น เส้นผมแต่ละเส้นชัดเจนคมชัด จากผมสองสีกลายเป็นผมดำทุกเส้น แล้วค่อยๆเลือนกลายเป็น
ฝุ่นถ่านขี้เถ้าดำๆ แล้วภาพก็หาย สัก
พักปรากฎภาพใหม่ เป็นใบหน้าผู้หญิงหันด้านข้างแล้วค่อยๆหันหน้ามาหาผม ฟันเธอเหยินเหมือนแก้วหน้าม้า
พอผมดู เธอก็หยุดกลายเป็นภาพนิ่ง แล้วฟันที่เหยินก็ค่อยใกล้เข้ามาแล้วก็หายไป สักพักภาพที่ 3 เป็นรูปร่างครึ่งตัวของผู้หญิงนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ เหมือนเดิมภาพเลื่อนเข้ามาใกล้พร้อมกับเธอยื่นขาหน้าแข้งเข้ามาจนเห็นเส้นขนบนหน้าแข็งเธอ พอเห็นเส้นขนหน้าแข้งชัด
ภาพก็หายไป อีกภาพเป็นหลอดเครื่องมืออะไรสักอย่าง จนเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมากวนผมจึงลุก
ทุกภาพที่เห็นมันชัดเจน คมชัด มีสีสัน เหมือนกำลังมองจอทีวี ปกติทุกครั้งที่นั่งสมาธิผมจะไม่สนใจภาพใดๆทั้งนั้น แม้กระทั่งแสงวูบวาบในเปลือกตา
แต่ครั้งนี้
เกิดตอนไม่ได้นั่งสมาธิ เกิดตอนเพิ่งเอนตัวนอนยังไม่หลับ 
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [