นั่งสมาธิแล้วร้องไห้ ร้องจนตัวสั่น
นั่งสมาธิที่ปฏิบัติจริงๆครั้งนี้คือครั้งที่ 2 ที่เข้าถึง นั่งได้เกือบชั่วโมง ครั้งแรก
รู้สึกลอยอยู่บนเมฆ รู้สึกดีมาก ครั้งนี้ก็เหมือนกัน แต่ครั้งนี้ลึกกว่ามากนานกว่ามากด้วยเป็นชั่วโมง ครั้งนี้นั่งระลึกจิต หรือเขาเรียกอะไรไม่รู้ ใจ
คิดถึงแม่คิดถึงพ่อมาก เหมือนจิตอยู่ในอดีต คิดถึงเขาเหมือนจากมานานมาก คิดถึงจับจิต
คิดถึงน้ำตาไหลร้องไห้มือสั่นตัวสั่นตัวชา ถามตัวเองว่าร้องทำไม ร้องไห้ไม่หยุด ตอนร้องรู้สึกตัว ถามตัวเองว่าร้องทำไม ตอบตัวเองไม่ได้ รู้แต่ว่าคิดถึงเขาที่จากมาไกล ไม่ได้คิดไปเองนะ ไม่ได้บ้าด้วย มีคนเป็นเหมือนเรา ใจนิ่งจิตนิ่ง แต่ทำไมใจกับจิตต้องคิดถึงเขาขนาดนั้น เราอยู่กันคนละโลกแล้ว ถึงจิตจะคิดถึงแค่ไหนก็ต้องละต้องวาง ใจคิดจะนั่งสมาธิแค่ให้มีสมาธิอ่านหนังสือ ทำไปทำมายาวเลย
- ข้อบกพร่องของผู้ปฏิบัติธรรม, นั่งสมาธิ, เจริญภาวนา คือ ไม่กำหนดรู้สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นไปด้วย (ผู้ใช้คำภาวนาพุทโธร้อยทั้งร้อย ถ้าจะไปอีกต้องปรับวิธี) ตัวอย่างนี้ ไม่กำหนด
ความคิดด้วย คิดเรื่องอะไรแล้วแต่ปุ๊บ กำหนดปั้บ คิดหนอๆๆๆ ๓-๔ ครั้ง ร้องไห้หนอๆๆๆ ปล่อย ไม่จมแช่อยู่กับความคิด เป็นต้นนั่น ดึงสติกำหนดกรรมฐานที่ใช้ เช่น ท้องพอง ท้องยุบ, ลมหายใจเข้าออก ไปใหม่ คิดอีกกำหนดอีก
- ดูปีติ
BlogGang.com : : สมาชิกหมายเลข 6393385 : วิปัสสนูปกิเลส, ปีติ 
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [