ถนนสายนี้มีตะพาบ km 83 # โชคดี..ที่สูญเสีย
ฉันทำได้เพียงหัวเราะทั้งน้ำตาด้วยความสมเพชในชะตากรรมของตัวเอง

เมื่อปีก่อน ฉันยังมีบ้าน มีคนรัก มีครอบครัวที่อบอุ่น และมีงานที่ดี ๆ ทำอยู่เลย
แต่เมื่อชีวิตของฉันก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแบบที่ไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก
นับตั้งแต่วันที่มีกล่องพัสดุที่บรรจุผัาพันคอสีดำ 1 ผืนส่งมาถึงฉัน
ส่วนคนรักของฉันก็ได้รับกล่องพัสดุเช่นกัน แต่อีกสีหนึ่ง

เมื่อเราทั้งคู่หยิบผ้าพันคอออกมาจากกล่อง ก็พบปลอกคอสีเดียวกับผ้าพันคอง่อย ๆ อยู่ในนั้น
โดยที่ในผ้าพันคอก็มีข้อความบอกแค่ว่า
"กรุณาสวมใส่สิ่งพิเศษที่ส่งมาให้ แล้คุณจะได้รับสิทธิพิเศษจากเรา"

เมื่อฉันสวมปลอกคอนั้นแล้ว ฉันก็ได้ยินเสียงหนึ่งลอยมา

"ขอสิ เธอฝันอยากเป็นอะไร เราทำให้ได้ทุกอย่าง"

ด้วยความที่ฉันชอบดูละครแนว ๆ คุณชายที่มาตกหลุมรักชาวบ้านแล้วสุดท้ายก็แต่งงานกัน
ใช่สิ ฉันก็อยากเป็นอย่างนั้นบ้าง และนั่นก็ทำให้ฉันรู้จักกับผู้ชายอีกคนหนึ่ง

เขาเป็ผู้ชายชั้นสูงที่ทั้งหล่อและรวยตามแบบในละครที่ฉันใฝ่ฝันเลยล่ะ
ทุกสิ่งที่ฉันเจอในตอนนี้เหมือนในละครเป๊ะเลย แล้วฉันก็มีความสุขมากนะ
แม้ว่าการกระทำของฉันอาจจะทำให้คนรักตัวจริงของฉันเจ็บปวดอย่างที่สุดก็ตาม

เรื่องราวที่ดำเนินไปเรื่อย ๆ ก็มาถึงตอนจบในละครที่สวยงาม
แต่หลังจากนั้น ฉันก็รู้ตัวอีกทีว่าร่างกายของฉันบอบช้ำมากจนแทบจะเรียกว่าเกินเยียวยา
มีเพียงปืนและโครงกระดูกของใครต่อใครที่นอนเป็นเพื่อนเท่านั้น
ส่วนชายหนุ่มในฝันน่ะเหรอ หลังจากที่ไฟดับแล้ว เขาก็คือคนที่ทำให้ร่างกายบอบช้ำนั่นแหละ

เวลาผ่านไปไม่นาน ฉันก็เห็นคนรักตัวจริงของฉันเดินมาแบบไร้สติ ราวกับถูกล้างสมอง
เขาเดินตรงมาที่ฉันอย่างเลื่อนลอยพร้อมกับยื่นอะไรบางอย่างมาให้กิน
ฉันไม่มีเรี่ยวแรงขัดขืนอะไรทั้งนั้น จึงยอมแต่โดยดี
ในขณะที่เขาป้อนยาเม็ดอะไรบางอย่างให้ฉัน เขาก็จับมือของฉันให้หยิบปืนมาจ่อที่หัวใจของเขา

ภาพเก่า ๆ เมื่อตอนที่เรายังรักกันถูกรีเพลย์อีกครั้ง



ฉันทำได้เพียงหัวเราะทั้งน้ำตาแล้วนึกสมเพชในชะตากรรมตัวเอง
มันอาจจะเป็นโชคดีก็ได้ที่ถูกหยิบยื่นความตายในเวลาที่กำลังต้องการจริง ๆ



Create Date : 22 มิถุนายน 2556
Last Update : 23 มิถุนายน 2556 12:15:34 น.
Counter : 1166 Pageviews.

8 comments
:: นครแห่งความเศร้าโศกตรม ตอนที่ 4 :: กะว่าก๋า
(5 มิ.ย. 2564 06:29:52 น.)
Kolibelnaya Volkhova's Lullaby from Sadko by Nikolai Rimsky-Korsakov ปรศุราม
(3 มิ.ย. 2564 13:40:35 น.)
สถานที่รับปริญญาแห่งแรกของ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ tuk-tuk@korat
(3 มิ.ย. 2564 14:23:26 น.)
:: นครแห่งความเศร้าโศกตรม ตอนที่ 1 :: กะว่าก๋า
(2 มิ.ย. 2564 06:27:28 น.)
  
เศร้าจัง......
มาอ่านตะพาบค่ะ
โดย: ซองขาวเบอร์ 9 วันที่: 23 มิถุนายน 2556 เวลา:20:11:46 น.
  
เฮ้ย!! เรื่องนี้จะดาร์กไปถึงไหนเนี่ยะ ทั้ง "ฉัน" ทั้งคนรักเลย
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 24 มิถุนายน 2556 เวลา:18:32:27 น.
  
มีน้อยรายที่เขียนตะพาบฯ หัวข้อ "โชคดี" นี้แบบดาร์ก ๆ นะ

แต่เอ๊ะ! บ้านนี้ก็เขียนแนวดาร์ก ๆ ประจำอยู่แล้วนี่นา เหอเหอ

โดย: ทุเรียนกวน ป่วนรัก วันที่: 24 มิถุนายน 2556 เวลา:19:55:22 น.
  
เป็นตะพาบสุดท้ายที่ได้อ่านและเศร้าจังเลยค่ะ
เห็นด้วยกับพี่ๆ ว่าดาร์กได้ใจเลยค่ะ อิอิ

โดย: lovereason วันที่: 26 มิถุนายน 2556 เวลา:0:44:07 น.
  
มาอ่านตะพาบแนวดาร์กครับผม ^^

เมื่ออ่านแล้วคนอ่านต้องรู้สึกว่าโชคดีนะครับ

โชคดีที่เป็นตัวของตัวเอง ไม่ฝันเกินความเป็นจริงที่ทำให้เจ็บจนถึงแก่ความตาย

ความสุขน้อยๆในชีวิตก็คือการที่มีความพอใจในชีวิตของตัวเองนี่แหละ

ผมว่าผ่านนะครับ สามผ่านเลย 555+++ สงสัยเราจะดูรายการThailand God Talent มากไป อิอิ ^^
โดย: วนารักษ์ วันที่: 26 มิถุนายน 2556 เวลา:15:37:42 น.
  



More Take Care Comments

----------------------
แวะมาทักทายช่วงค่ำวันอาทิตย์ พรุ่งนี้ก็วันจันทร์อีกแล้ว เสาร์อาทิตย์ก็ไม่ได้รีแลกซ์เลยค่ะ สู้ๆชีวิตต้องดำเนินต่อไป รักษาสุขภาพนะคะน้องโรม
โดย: เกศสุริยง วันที่: 7 กรกฎาคม 2556 เวลา:20:12:40 น.
  
บ้านนี้โดดตะพาบซะงั้นอะ
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 8 กรกฎาคม 2556 เวลา:23:09:50 น.
  
So sad
พรุ่งนี้ตะพาบ ตัวใหม่ออกเดินแล้วนะคะ โรมมุ
ตอน"นาฬิกาทราย"
โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 21 กรกฎาคม 2556 เวลา:16:13:55 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Rommunee.BlogGang.com

ROMMUNEE
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]

บทความทั้งหมด