ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนโดยแท้

เช้าวันนี้ มาทำงานได้อย่างทุลักทุเล เพราะเป็นวันเสาร์ต้องมาทำงานตอกบัตรเข้างาน ให้ทัน 7 โมงเช้า รถโดยสารที่เข้าเมืองวันเสาร์ก็เอาแน่เอานอนกับเค้าไม่ได้มาไม่เป็นเวลา กว่าจะมาถึงที่ทำงานต้องต่อรถถึง 3 ต่อ กินเวลาค่อนข้างนานกว่าจะถึงที่ทำงานต้องออกจากบ้านแต่เช้า....ทุกวัน
วันนี้ออกมายืนรอรถท่ามกลางฝนตกโปรยปราย บรรยากาศรอบ ๆ ตัวมืดครึ้มเงียบสงัด หญิงสาวคนนึงต้องยืนรอรถอยู่คนเดียวหน้าร้านขายของชำหน้าปากซอย อาศัยแสงสว่างจากดวงใจหน้าร้านเป็นเพื่อน อย่างโดดเดี่ยว ใจก็นึกกลัว ๆๆ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา คงไม่รอด...

วันนี้กว่ารถจะมาเกือบ 6 โมง รอตั้งแต่ 5.10 น. ยืนซะขาแข็ง เหมือนคนบ้า ผุดลุกผุดนั่ง ทั้งโมโห ทั้งหงุดหงิด สุดท้ายก็ได้เข้างานสายมาไม่ทัน โมโหที่เมื่อวานขอยืมรถแฟนแต่เขาไม่ให้มา บอกไม่ได้จะไปบ้านน้า ภาระกิจประจำเค้าที่ต้องไปหา (ก็นะหยุดตั้ง 4 วัน จะไปเอาวันนี้ ทั้งที่น่าจะเห็นใจกันมั่ง นึกถึงห่วงใยกันมั่ง นี่หรือคนรักกันเขาทำกันแบบนี้หรือ ???) โกรธ ++++มาก ซึ้งน้ำใจคน ทำเอาซะน้ำตาร่วงเลย แม้ในยามที่เรากำลังเดือดร้อน ก็เห็นเป็นที่พึ่ง แต่ผลที่ได้ คือต้องพึ่งตัวเอง





ประสบการณ์นี้ให้เราได้เรียนรู้ว่า ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน นอกจากพ่อแม่แล้วไม่มีใครรักเราจริง แม้ในยามที่เราเดือดร้อนเขาก็ยังปฏิเสธเราได้

Create Date : 14 สิงหาคม 2553 Last Update : 14 สิงหาคม 2553 15:52:03 น. Counter : 664 Pageviews.		6 comments
Share Tweet

	ชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้น ดุกดิกกันไป multiple (3 ธ.ค. 2568 08:20:48 น.)		A สมาชิกหมายเลข 4313444 (2 ธ.ค. 2568 06:05:34 น.)
	ชิงช่วงก่อนหิมะจะตก โอพีย์คุณนายกุ๊งกิ๊ง (30 พ.ย. 2568 00:28:19 น.)		Let it flow. nonnoiGiwGiw (25 พ.ย. 2568 17:53:41 น.)