วัน..เทนนิส วันที่หนึ่ง สองและสาม วัน..เทนนิส วันที่หนึ่ง เย็นวันศุกร์วันหนึ่ง เมื่อปีไหนจำไม่ได้แล้ว ความเบื่อในการนั่งถามหา พร้อมๆกับมีเพื่อนยื่นไม้ให้ (ยังสงสัยว่าเพื่อนอาจจะยื่นเพื่อให้ช่วยเอาไปเก็บ) แต่อย่ากระนั้นเลย ขอลองดูซักตั้ง ลุกขึ้นจากพื้น เดินเข้าไปในสนาม แต่ไหง พอเดินเข้าไป ใครๆก็เดินออก อ้าว..เลิกเล่นกันพอดี แต่..มีเพื่อนดี มีคนอาสาช่วยตีเป็นเพื่อนให้ ตีๆไป ถ้าไม่บอก ก็ไม่รู้ ดูท่ามีแววพอตีได้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเก็บลูกมากล่ะน่า วัน..เทนนิส วันที่สอง นับจากนั้นมา ไม่ใช่เป้านั่งอีกแล้ว แต่เป็นสมาชิกน้อยๆคนหนึ่งในกลุ่มเทนนิสวันศุกร์ ระหว่างนั้น ได้เจอเพื่อนตีมากมาย มีทั้งสาวน้อยสาวใหญ่ หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ ทั้งสูง ทั้งต่ำและทั้งดำและขาว บางคนเดินลงสนามเห็นแวว..เห็นแววเลยว่าไอ้นี้ตีไม่เป็นหรอก ตีห่วย แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ทำเป็นเล่นไป แต่บางคน เดินด็อกๆมา จับไม้ได้ ตีเข้า โห..โปรเล็กๆ แล้วก็มีบางคนอีก แค่เดินมาเฉยๆก็พอแล้ว เพราะหล่อหรือน่ารัก อย่างนั้นไม่เห็นมีใครบ่น ตีไป เราก็ว่าตัวเราไม่เลวนา เล่นคู่ มีแพ้บ้างชนะบ้าง โดนลูกอัดบ้าง..โดนอัดจริง ไม่ได้ล้อเล่น มีครั้งหนึ่งอัดจนแว่นเบี้ยว ต้องเลิกเล่นมาดัดแว่น (จริงๆแล้ว ตาเขียวน่ะ ต้องมาอังน้ำแข็ง) แต่ไม่เป็นไร สนุก กีฬาเป็นยาวิเศษอย่างที่เขาบอก แต่คนเราย่อมไม่พอใจในสิ่งที่ตนมีและเป็น เลยเกิดวัน..เทนนิส วันที่สาม วัน..เทนนิส วันที่สาม ตีๆไป เอ๊ะ..ยังไง ทำไมฝีมือมันไม่พัฒนาซะที ตีมาก็หลายปีแล้วนา จะโทษใครกันล่ะนี่ถ้าไม่โทษตัวเอง เลยไม่ได้ ต้องไปหากลุ่มเรียนซักหน่อย ก็ไปลงพวกcommunity classes ถูกดี เรียนเป็นกลุ่ม ลงไปก็หลายครั้ง จนได้เพื่อนมาหนึ่งคน จนเพื่อนเลิกตี แต่ยังไม่เลิกเป็นเพื่อนกัน กลุ่มเทนนิสวันศุกร์ ก็ยังตีอยู่ คนเก่าไปคนใหม่มา มากหน้าหลากหลาย จนกลุ่มล่าสุดที่ได้ตี มีคนหนึ่งตีดีจัง อยากชนะไอ้คนนี้บ้าง มานั่งดูตัวเองและสังขารแล้ว สรุปได้ว่าต้องไปหาที่เรียนดีกว่านี้ เลยไปลงเรียนกลุ่มที่สนามเทนนิสในpublic parkแห่งหนึ่ง ตอนนี้แหละเริ่มเป็นจุดหันเหของวัน..เทนนิสนี้ กลายมาเป็นวัน..เทนนิส วันที่สี่
|
|||||||||||||||||||||
 |
|
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [