4.บ้านนี้มีสุข หลังจากค่ายเฟรชชี่เพียงไม่นาน ก็มีกิจกรรมรับน้องอีกครั้ง คราวนี้ชื่อกิจกรรมว่า บ้านนี้มีสุข ฟังดูแล้วน่ารักดี แต่ก็รู้ว่าอาจารย์ตั้ง อิๆ แอบอยากรู้เหมือนกัน ไม่รู้ว่าหน้าตาจะออกมาเป็นยังไง แต่เดาได้จากการที่ประกาศให้ติดกระดุมคอให้เรียบร้อยก็พอจะเดาได้ว่า คงเป็นงานพิธีการอย่างแน่นอน นอกจากการแต่งกายที่ต้องเรียบร้อยมากๆแล้ว งานนี้ยังเป็นงานที่เค้าต้องการให้พ่อแม่มาพบอาจารย์ที่ปรึกษาด้วย เราละงง เพราะพ่อเราไม่เห็นเคยต้องพบอาจารย์ที่ปรึกษาเลยตอนสมัยมัธยม แถมที่ห้องเราก็แทบไม่มีผู้ปกครองไปรับสมุดพกเลยด้วย ผลก็คือพ่อเราขี้เกียจไป เราเลยเป็นผู้ปกครองตัวเอง ( ตามปกติ ) แต่กลายเป็นเรื่องไม่ปกติของที่นี่ เพราะพ่อแม่ผู้ปกครองมากันให้แน่นไปหมด งง รอบที่สอง แปลกดีอ่ะ เราว่ามหาวิทยาลัยนี่ก็โตๆกันแล้วนะ ไม่น่าจะต้องมีผู้ปกครองมาคอยคุมอีก นอกจากกิจกรรมพ่อแม่พบอาจารย์ที่ปรึกษาแล้ว ในช่วงเช้ายังมีงานรับขวัญ น้องใหม่จากท่านคณบดีและอาจารย์ด้วย โดยทางคณะได้มอบติ้งเป็นตราคณะแพทย์ให้ แต่ไม่เห็นมีใครเอามาติดสักที สงสัยเอาขึ้นหิ้งกันเสียหมด ที่จำได้แม่นคือในตอนเช้าระหว่างการเดินเข้าห้องประชุม จะมีรุ่นพี่มายืนเรียงรายอยู่สองข้างทางพร้อมกับร้องเพลงจามจุรีศรีจุฬาไปด้วย คือวันนั้นเราง่วงมากอ่ะ ออกมาแล้วจำได้แค่ มิให้ตกชั้น รีไทร์ เหอๆ ยังไม่ทันจะเริ่มเรียนเลยนะ จะรีไทร์ซะแร้วเหรอฟะ ความจริงเพลงนี้ถ้าฟังดีๆมันจะเป็นเพลงที่มีความหมายดีมากเลยนะ เรียกว่าสื่อภาพความเป็นเด็กจุฬาได้ชัดเจนทีเดียว เมื่อต้นปีจามจุรีงามล้น เครื่องหมายของสิ่งมงคล ทุกคนเริ่มต้นสนใจ เริ่มเวลารับชาวจุฬาฯ น้องใหม่ เบิกบานสำราญฤทัย น้องเรามาใหม่หลายคน เห็นจามจุรีสีงาม ทุกยามช่างงามล้ำล้น น้องเราเข้ามาทุกคน เบิกบานกมลเริ่มต้นด้วยดี พร้อมกันในวันนี้เอง ร้องเพลงครื้นเครงเต็มที่ หมายเอาจามจุรีเป็นเกียรติเป็นศรีของชาวจุฬาฯ เมื่อกลางปีจามจุรีฝักหล่น ถึงเวลาหน้าฝนลำต้นก็ลื่นหนักหนา ฝักหล่นไปทั้งยางก็ไหลลงมา ถ้าเดินพลั้งพลาดท่าจะล้มทันที ฉันใดก็ดียางจามจุรีเตือนใจ ว่ายางที่ไหลนั้นคือยางอายเรานี้ พลาดการศึกษาแสนอายหนักหนาทั้งตาปี จำยางจามจุรีเตือนใจ เมื่อปลายปีดอกจามจุรีร่วงหล่น ทิ้งใบเกลื่อนถนนเหลือเพียงลำต้นยืนไว้ เหล่าจุฬาฯทิ้งความสุขาทันใดพ่อแม่น้องพี่ใกล้ไกลอยู่ไหนลืมพลัน ที่กินถิ่นนอน มิได้อาวรณ์นำพา มีความปรารถนาเหลือเพียงตำราเท่านั้น เพื่อนเชือนชักทิ้งจนคนรักสารพัน หวังมิให้ตกชั้นรีไทร์ เพียงแต่ว่า ถ้าเป็นคณะเรา ต้นจามจุรีคงต้องขยันออกดอกหน่อย เพราะว่าสอบบ่อยเหลือเกิน
|
บทความทั้งหมด
|
||||||||||||||||||||
 |
|
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [