retreat after  หลังจากการ "เดินทาง" นาน 2 เดือน ที่เหมือนไม่พอจะพัก ก็กลับมาสู่วงจรเดิม เป็นหนูถีบจักรตัวเดิม ที่คล้ายจะไม่ค่อยอยากเคลื่อนขา ยิ่งเมื่อกลับมาพร้อมอาการหวัด แล้วก็กระหน่ำด้วยข่าวร้ายของการสูญเสีย "ปาพจน์" ของ "มะเฟือง" ก็ยิ่งต้องระวังใจเพื่อนสาว จริง ๆ ช่วงก่อนหน้าระยะที่ผ่านมา ก็ห่างเหินกับมะเฟืองด้วยบางเหตุที่ -- ไม่โดนใจ ในการดำเนินชีวิตของเพื่อน และด้วยความที่คร้านจะตักเตือน เพราะความถูกต้องของเรา อาจจะไม่ใช่ในสายตาเพื่อน ก็เลยเลือกจะเลือน ๆ ไปบ้าง แต่เมื่อเพื่อนทุกข์แสนสาหัส -- เชื่อว่าสาหัส จากเหตุว่า คนที่ทำให้เพื่อนทุกข์ใจบ่อย ๆ ซึ่งคือ คนต้นเรื่องที่ทำให้ฉันเลือกห่างเพื่อนมา จากไปไม่หวนคืนแล้ว จึงก็นะ -- เพื่อนจะทิ้งเพื่อนได้อย่างไร ก็ต้องลาก ต้องพยุงไปกันต่อ หลายวันที่ผ่านมา เลยได้หอบเสียงแหบ ๆ พาเพื่อนไปทำบุญ และไปทำบุญแทนเพื่อน และในการเดินเข้าวัดกับเพื่อนคราวนี้ จึงได้รู้ว่า ความรักยิ่งใหญ่เนอะ ทำให้ 'คริสต์' อย่างมะเฟือง เข้าวัด หมอบกราบพระเพื่อถวายสังฆทาน แด่ ผู้ชายคนที่มีขนบปฏิบัติประจำตัว ด้วยการเข้าวัดถวายสังฆทานทุกวันพฤหัสได้ ระหว่างพระสวด เลยได้เห็นเพื่อนสะอื้น ระหว่างกรวดน้ำ จึงได้เห็นเพื่อนป้ายน้ำตา ความรักจะเกิดขึ้นเพราะอะไร จะถูกซุกซ่อนไว้จากสายตาใครในสังคม อะไร ณ นาทีนี้ ไม่สำคัญแล้วว่า ความรัก [แมร่ง] สวยงามเสมอ จริง ๆ หลับให้สบายนะปาพจน์ ถึงคุณจะนอนตายเดียวดายกลางเมืองโคราช แต่คุณก็ไม่ได้จากไปเพียงลำพังหรอก ความร่าเริงของเพื่อนฉันในซีกโลกนี้ ตามติดลมหายใจคุณไปด้วย [ว่ะ]
|
บทความทั้งหมด
|
||||||||||||||||||||
 |
|
ผู้ติดตามบล็อก : 31 คน [