::ดึกแล้ว::
ช่วงเวลากลางคืนที่แสงดาวโปรยปรายประดับท้องฟ้า เป็นช่วงเวลาที่เงียบสงบที่สุดของวัน โดยปกติแล้ว ฉันไม่ใช่คนมีปัญหาการนอนไม่หลับ หัวถึงหมอนเมื่อไหร่เป็นต้องฟุบไปไม่ทิ้งเวลาให้ฟุ้งซ่านเสียนานเกิน แต่กับคืนวันนี้เป็นคืนที่แปลกประหลาดกว่าปกติ จะว่าเพราะเสียงหมาข้างบ้านเห่าก็ไม่ใช่ เพราะมันก็เห่าอย่างนี้ทุกวัน หรือจะว่าเป็นเพราะคืนพระจันทร์เต็มดวง แสงจากหน้าต่างจึงสว่างกว่าวันอื่นก็เปล่า เพราะแม้แต่แสงแดดตอนเช้ายังไม่ระคายหนังตาฉันเลยสักนิด

หลังจากพลิกไปพลิกมามากกว่าร้อยตลบ กอดหมอนหมูสีชมพูตัวโปรดก็แล้ว ทำสมาธิหายใจลึก ๆ ไปก็แล้ว นับแกะนับเต่านับไก่ไปหมดทั้งไร่ก็แล้ว ก็ยังคงตาค้างตึง ทั้งที่ความรู้สึกก็ง่วงงุนหน่อย ๆ และไม่ได้มีหนี้สินล้นพ้นตัวทำให้ต้องเก็บมานอนก่ายหน้าผากแต่อย่างใด เป็นที่แปลกใจกับตัวเองเป็นนักหนาว่าอาการนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ใจก็พาลเตลิดไป 'หรือว่าเราจะแก่แล้ว!'

ฉันเหลือบตาไปดูนาฬิกา ตี 1 กว่าเข้าไปแล้ว นั่นแปลว่าฉันเข้านอนมา 2 ชั่วโมงกว่าแต่ไม่ได้หมดเวลาไปกับการพักผ่อนอย่างที่ควรจะเป็น ฉันจึงลุกขึ้นมานั่งและเปิดไฟหัวเตียง หยิบ 'เพชรพระอุมา' เล่ม 21 ออกมาอ่าน ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ายิ่งจะทำให้ไม่ได้นอนกันไปใหญ่






ขลุก!

เสียงอะไรสักอย่างหล่นอยู่นอกห้องนอนทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าจากการเดินทางค้นหาเนินพระจันทร์ของรพินทร์ ไพรวัลย์แล้วเหลือบตามองไปที่ฝาห้อง หมายจะมีตาวิเศษมองทะลุกำแพงแบบซูปเปอร์แมนจะได้ไม่ต้องลุกออกไปยามมืด ๆ แบบนี้ ฉันหลอกตัวเองว่าอาจจะหูแว่วไปเองหรือใครสักคนเอาหินขว้างหมาข้างบ้านที่เห่าพร่ำเพรื่อให้ตายคาที่

กุก กุก กุก กุก กุกก!!

เสียงวิ่งกุก ๆ ดังชัดเจนให้ขนลุกซู่...ชัดล่ะ โดยไม่มีข้อสงสัยแต่อย่างใด ต้องมี 'อะไรบางอย่าง' อยู่นอกห้องนอนแค่ฝากั้นนั่นแน่ ๆ ฉันชั่งใจอยู่กว่า 5 วินาทีว่าจะออกไปดูดีไหม 'ถ้าเป็นขโมยขึ้นบ้านล่ะ ฉันจะได้รีบแจ้งตำรวจ แต่ถ้าออกไปดูแล้วมันข่มขืนฉันล่ะ เอาน่า ฉันยังหนีทัน นี่มันบ้านฉันเอง...แต่แล้วถ้าไม่ใช่ 'คน' ละ?'

พอ ๆ ชักจะฟุ้งซ่านไปกันใหญ่ นี่มันบ้านฉันเองนะ อยู่มาตั้ง 20 กว่าปีแล้ว จะมีอะไรได้ยังไง ฉันจึงกลั้นใจ เป็นไงเป็นกัน เดินออกไปเปิดประตูห้องนอนและฝ่าความมืดไปยังสวิตช์ไฟหน้าห้อง

ตึง!

ระหว่างที่ไฟยังไม่ทันจะติดดี เสียง 'อะไรบางอย่าง' ที่ว่าก็ดังมาอีกครั้ง แทนที่ฉันจะวิ่งโล่อย่างไม่คิดชีวิตกลับห้องนอนและเอาหัวมุดผ้าห่ม ฉันกลับยืนตัวแข็งอยู่หน้าสวิตช์ไฟอย่างช่วยไม่ได้ ตาพลางเหลือบมองขึ้นไปบนเพดานหมายจะให้ตัวเองมีตาซูปเปอร์แมนอีกครั้ง เพราะคราวนี้แน่ใจแล้วว่า เสียงประหลาดยามดึกนี้ มาจากด้านบนบ้านของฉันเอง

ฉันขาแข็งก้าวเดินไม่ออก ได้แต่เหลือบตามองแต่บนนั้นซึ่งทิ้งร้างไว้เป็นห้องเก็บของ อันเป็นสถานที่อโคจรของคนในบ้านมาแต่ไหนแต่ไร ใจนึงก็ลังเลจะขยับไปปลุกน้องชายที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ห้องติดกัน แต่ใจนึงก็กำลังข่มจิตจะขยับไปหยิบไฟฉายแล้วกลั้นใจเดินขึ้นไปสำรวจด้วยตัวเอง ตอนนี้ใจฉันไม่ใฝ่ถึงโจรข่มขืนแต่ประการใด มุ่งไปที่อีกข้อสันนิษฐานเพียงอย่างเดียว

'ไหน ๆ ก็นอนไม่หลับแล้วนิคืนนี้ ให้มันรู้กันไปเลยว่าดึก ๆ ดื่น ๆ ที่บ้านมี 'สิ้งลี้ลับ' มาอยู่ตอนทุกคนนอนหลับ' ฉันนึกรำพึงกับตัวเองที่นอนไม่หลับและปลุกใจให้ตัวเองฮึกเหิมไปพร้อมกัน คิดได้ดังนั้นจึงคว้ากระบอกไฟฉายอันโตติดมือขึ้นไปด้วย เพราะไฟดวงของห้องเก็บของที่ติดพร้อมใช้งานอยู่ด้านใน ซึ่งมืดมิดเกินไปที่จะฝ่าดุ่มเดินโดดเดี่ยวขึ้นไปในเวลากลางคืนแต่เพียงผู้เดียว

ตั้บ ตั้บ ตุ้บ!

เสียงกล่องกระดาษหล่นระเนระนาดอยู่ตรงหน้าฉันอีกเพียงไม่อีกก้าวก็จะขึ้นไปถึงชั้นเก็บของ ฉันหยุดชะงักกึกให้เวลาขนในส่วนต่าง ๆ ของตัวเองได้เรียงให้เป็นระเบียบอีกครั้งเสียก่อน 'นอนอ่านเพชรพระอุมาดี ๆ ไม่ชอบ ไอ้บ้าเอ๊ย...ริอ่านทำอะไรของแกวะ!' ฉันก่นด่าตัวเอง

ต้องยอมรับว่าตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยจะทำใจกล้าขนาดนี้มาก่อน แต่ก็ต้องโทษการนอนไม่หลับไม่นั่นแหละเป็นเหตุ ที่ทำให้จิตเตลิดเปิดเปิงและคิดจะทำอะไรบ้า ๆ แบบนี้ ฉันก้าวขาที่สั่นน้อย ๆ ส่องไฟไปข้างหน้า เห็นกล่องเก็บของและลังกระดาษกองพะเนินอย่างไร้ระเบียบระบบ กลิ่นฝุ่นอับ ๆ โชยเข้าจมูกกึก ระยะสายตาฉันมีแค่วงไฟที่ส่องจากไฟฉายกระบอกนั้น แม้จะเป็นคืนเดือนหงายแต่ว่าห้องนั้นก็ดันไม่มีหน้าต่าง!

ฉันพยายามจะเดินไปที่สวิตช์ไฟที่อยู่ลึกเข้าไปด้านในเพื่อขับไล่บรรยากาศที่ขมุกขมัวอยู่ในขณะนี้ หวังเพียงว่าแสงไฟจะได้พิสูจน์อะไร ๆ ออกไปได้กับตาตัวเองเลยว่า ที่แท้แล้วก็ไม่มีอะไร สวิตช์ไฟอยู่เพียงตาเห็น เสียงกระบอกไฟฉายของฉันดัง 'แพล่บ แผล่บ' แล้วแสงอันเป็นสายตาเพียงอย่างเดียวของฉันก็ดับวูบลง

วูบบบ!

อะไรบางอย่างผ่านด้านหลังฉันไปอย่างรวดเร็วจนฉันรู้สึกได้อย่างชัดเจน ฉันร้อง "ว้ากกกกกกกกกกกกกกกก" ออกมาดังลั่นอย่างลืมตัวด้วยความกลัวสุดขีดจากจิตใต้สำนึกที่สั่งสมมา พลางออกวิ่งสะเปะสะปะอย่างไม่ลืมหูลืมตาไปที่สวิตช์ไฟอันหมายตาไว้แล้วตั้งแต่ก่อนไฟฉายเจ้ากรรมจะดับลง

พรึบ!

ไฟสีขาวติดขึ้น ส่องสว่างไปทั่วบริเวณ ฉันยืนหอบหืด มือยังแปะอยู่ที่สวิตช์ไฟแบบขยับเขยื้อนไม่ได้ สติเริ่มกลับมาที่ตัวแต่ยังรู้สึกถึงขนบนหัวที่ยังซู่ ๆ ซ่า ๆ แสงไฟทำให้ห้องเก็บของชั้นบนของบ้านเป็นที่ที่คุ้นเคยขึ้นมา มองเห็นลังกระดาษที่ตั้งอยู่ชั้นบนสุดหล่นลงมาตามเสียงที่ฉันได้คาดคะเนไว้ และกระบอกไฟฉายที่ฉันปล่อยหลุดมือไปตอนร้องโวยวายกลิ้งขลุก ๆ อยู่ไม่เกิน 1 เมตร ความรู้สึกปวดหนึบ ๆ ที่หน้าแข้งคงเพราะเมื่อกี้วิ่งแหกปากในความมืดไปเตะเอาโต๊ะตัวเตี้ยที่พื้นเข้า

วืบบบ!

ยังไม่ทันได้สติคืนมาเต็มที่ 'อะไรบางอย่าง' ที่สัมผัสได้มาอยู่ที่เท้าของฉันนี่เอง รู้สึกได้ถึงไออุ่น ๆ ขยับไปขยับมา ฉันยืนตัวแข็งทื่อ หมดเสียงจะร้องออกไปอีกแล้ว คิดได้อย่างเดียวว่า ฉันคงเจอดีเข้าให้แล้ว โทษฐานที่ลองของในคืนนอนไม่หลับ ตอนนี้ฉันหลับตาปี๋ บทสวดมนต์ที่สวดทุกเช้าสมัยเรียนประถมพรั่งพรูออกมาผิด ๆ ถูก ๆ

....
..
.
.
..
...


"เจ๊
...ดึกแล้วนะ มายืนร้องโวยวายอะไรตรงนี้เนี้ย"


เสียงของน้องชายฉัน...ใช่! ไม่ผิดแน่ ๆ ไม่ใช่หูฉันเพี้ยนไปแน่ ๆ ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ ปากยังขมุบขมิบอยู่กับบทสวดมนต์ที่ไม่รู้เรื่อง ลืมตาขึ้นมาเต็มตาเห็นน้องชายของฉันมีแววขุ่นเคืองในตาผสมความงัวเงีย แต่ดูท่าว่าอย่างแรกจะมากกว่าโทษฐานที่มีเสียงของพี่สาวปลุกขึ้นมากลางดึก แต่ฉันมองน้องชายด้วยสายตาชื่นชมประหนึ่งมีฮีโร่เข้ามาช่วยเหลือผู้เคราะห์ร้ายไว้

"คนจะหลับจะนอน มาเล่นแมวอะไรตอนกลางคืนเนี่ย"

ฉันก้มลงไปดูที่ขา แมวลายตัวใหญ่ขยับยืนขึ้นแล้วเดินมาเบียดขาฉันไปมา พลางมองขึ้นมาหาฉันแล้วร้อง "เมี๊ยววว"

"ไอ้ใบ้ เป็นใบ้หรือไงฟร่ะ ทำไมแกไม่ร้องตั้งนานแล้ววะ!" ฉันตวาดแว้ดลงไปที่แมวตาใส ๆ อย่างหาตัวนักโทษของเรื่องราววุ่น ๆ ทั้งหมดได้แล้ว พร้อมลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ฉันหันหลังกลับไปยังลังกระดาษด้านหลัง ลูกแมวตัวน้อย ๆ 3 ตัว สีดำและสีลายเสือนอนขดตัวกันอยู่อย่างตกตะลึง เจ้าใบ้ที่ฉันเรียกกระโดดเข้าไปในลังกระดาษเปล่า ลูก ๆ ของมันรี่เข้ามาซุกอกแม่

"นี่มันฟูนี่เจ๊..." น้องชายหันมาพูดกับฉันแล้วก็หันไปพูดกับแมว "นังฟูเอ๊ย! หายหัวไปตั้งชาตินึงไม่โผล่มาให้เห็น พอจะคลอดลูกทีก็กลับมาคลอดบ้านเราทุกที" น้องชายฉันบ่นด่าแมวชื่อฟูที่เคยมาอาศัยอยู่บ้านฉันเมื่อนานมาแล้ว พลางก็ปรายตาไปเอ็นดูแมวน้อยสามตัวที่กำลังน่ารักน่าเอ็นดูสุด ๆ ในกล่องลัง "ยังมาทิ้งทายาทไว้อีกนะแก ทำเหมือนแม่แกไม่มีผิด!"

"ว่าแต่เจ้...มายืนกวนแมวให้นมลูกยังไม่พอ ยังส่งเสียงเอะอะโวยวายกวนคนจะนอนอีก รู้ไหมเนี่ยว่ามันดึกแล้ว!"

ฉันสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองหน้าน้องชายอย่างไม่อยากจะสู้หน้านัก อับอายขายขี้หน้าและรู้สึกผิดอย่างที่สุด พลางฝืนยิ้มแหย ๆ อย่างที่แหยที่สุดเท่าที่จะเคยยิ้มมา และส่งเสียงลอดไรคอออกไปดังว่า "แหะ แหะ แหะ"

"พอดี เจ้กินกาแฟเข้าไปตอนเย็น เลยนอนไม่หลับอ่ะแก
แหะ แหะ แหะ แหะ"



ที่แท้ก็เป็นเพราะอุตริไปกินกาแฟเอาตอนเย็นนี่เองฉัน!






*หมายเหตุ : เรื่องสั้นเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่แต่งขึ้น ข้อความจริงมีอยู่เพียงไม่กี่อย่าง ตัวละครจริง สถานที่จริง แต่เพิ่มเติมอารมณ์เข้าไปให้ระทึก จนคนเขียนก็เริ่มงงตัวเองว่าเขียนเรื่องหัวข้อ "ดึกแล้ว..." หรือว่าเขียนหัวข้อ "หลอน" ของคราวที่แล้วกันแน่ ด้วยมีคนมาให้ไอเดียว่า "ตอนดึก ๆ ถ้านอนไม่หลับทำอะไร" ก็เลยได้ออกมาเป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกล่ะค่ะ ผิดพลาดอย่างไรติไว้ให้ชมด้วยนะคะ






ย้อนอ่าน ::ถนนสายนี้...มีมิตรภาพ::
และ ::ครั้งแรก...หนังสือเปลี่ยนชีวิต::
::แฟนฉัน...กับรักครั้งแรก::
::ของขวัญ...ชิ้นแรก::
::จุ๊ ๆ อย่าเอ็ดไป...มีความลับ(อะไร)จะบอก::
::โตขึ้น หนูอยากเป็น...::
::เขาหนึ่งคน...บนเส้นคั่นเวลา::
::ฤดู(นั้น)...ที่ฉันรัก::
::ความรัก น้ำตาและความไร้เหตุผล::
::หลอน::
คลิกได้ค่ะ

ขอบคุณผู้ร่วมเดินทางเส้นทางสายมิตรภาพเส้นนี้ด้วยกันทุกคนนะคะ
สำหรับถนนเส้นต่อไป จะมาในหัวข้อว่า "กาลครั้งหนึ่ง" ค่ะ

หากสนใจร่วมถนนสายมิตรภาพโรยตัวอักษรเส้นต่อไปกับพวกเรา ทำตามกติกาง่าย ๆ เหมือนเคย ดังนี้ค่ะ
-ลงชื่อบอกกล่าวกันไว้
-เขียนเรื่องอะไรก็ได้ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อนี้ และอัพบลอคในหมวดงานเขียน/บทประพันธ์
-อัพบลอคในวันจันทร์ที่ 3 สิงหาคมนี้ เวลาใดก็ได้
-เมื่ออัพบลอคแล้ว กรุณามาแจ้งอีกครั้งในบลอคของคนใดคนหนึ่ง และเราจะทำการรวบรวมลิงค์อีกทีค่ะ



รายชื่อผู้ร่วมโครงการ
::BeCoffee::
::nikanda::
::กะว่าก๋า::
::Unravel::
::Artagold::
::Paulo::
::บุยบุย::
::ส้มแช่อิ่ม::
::inmemoir::
::nulaw.m::
::ขอรบกวนทั้งชุดนอน::
::ปีศาจความฝัน::
::ปณาลี::
::นัทธ์::
::แมงโกชิดเด::
::tempopo::




ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ
หวังว่าจะได้ร่วมเดินทาง ในถนนสายมิตรภาพโรยตัวอักษรนี้ด้วยกันนะคะ




Create Date : 20 กรกฎาคม 2552
Last Update : 21 สิงหาคม 2552 15:00:34 น.
Counter : 787 Pageviews.

49 comments
สงครามเชื้อมรณะ บทที่ 11 หน้า 3 unitan
(21 พ.ย. 2563 16:14:08 น.)
เงินเก็บ-เงินไม่เก็บ พระจันทร์สีม่วงง่วงๆ สม่ำเสมอ
(21 พ.ย. 2563 20:08:53 น.)
บันทึกเรื่องของพ่อ บทที่ 1 : วันที่พ่อป่วยกับความหวังที่พี่จะหาย sawkitty
(20 พ.ย. 2563 15:00:32 น.)
:: กะก๋าแนะนำหนังสือ - สูตรของเว่ยหล่าง :: กะว่าก๋า
(19 พ.ย. 2563 05:58:20 น.)
  
อุ๊ย ดึกแล้วจริงๆ ด้วยค่ะ
อย่างงี้ต้องเจิม ^^
โดย: BeCoffee วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:0:24:21 น.
  
เขียนมองเห็นภาพชัดดีจังเลยค่ะปอย
ชอบฉากตอนแสดงอารมณ์(หวาดผวา)
และก็บทสนทนากับน้องชายด้วยนะคะ

ขวัญเอ๋ย ขวัญมา ที่แท้ก็เจ้าฟูนี่เอง ทำเอาเจ้อ้อนก็พลอยนอนไม่หลับไปด้วยเลย
ก็วันนี้ดื่มกาแฟไปตั้งสองแก้วหนิ อิอิ
โดย: BeCoffee วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:0:31:25 น.
  
สวัสดี่ค่ะพี่
นั่นดิคะ อ่านไประทึกไป
งง งง ไป ว่าหลอน หรือดึก
แต่อย่างว่า 2 หัวข้อนี้แยกกันไม่ค่อยจะออกนะคะ
ว่าแล้ว ว่า ทำไมนอนไม่หลับ
หนูก็กาแฟเหมือนกันค่ะ หุหุแหะแหะ
โดย: แม่ภูมิ (Artagold ) วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:6:53:42 น.
  
อ้อ มาโปรโมท นิดค่ะ
หนูก็ร่วมดึกแล้วนะคะ
แต่จะเข้าท่า เข้าทางบ้างเปล่าลองทนฝืนอ่านดูนะคะ
โดย: แม่ภูมิ (Artagold ) วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:6:54:31 น.
  
ห้าๆๆๆๆ ได้อารมณ์ "หลอน" ค้างจากหัวข้อที่แล้วด้วยนะครับเนี่ย

อ่านไปยังแอบลุ้นไปว่ามันจะเจอของดีรึเปล่านะ

ช่วงท้ายเทอมแบบนี้ก็นอนไม่ค่อยหลับเหมือนกันครับ

มีงานเยอะให้นอนก่ายหน้าผากคิด พลิกตัวไปมา อากาศก็ร้อน

นอนแล้วก็เหงื่อออก กว่าจะหลับได้ก็หลายชั่วโมง

ปล. อัพแล้วเหมือนกันนะคร้าบบผม
โดย: Unravel วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:7:16:25 น.
  
สวัสดียามเช้าครับน้องปอย



พี่ก๋าอ่านโดยไม่เดาตอนจบนะครับ
ปูทางมาเหมือนจะลึกลับหน่อยๆ
ก่อนดึงอารมณ์กลับมาที่แมว อิอิอิ


เป็นเรื่องสั้นที่น่ารักครับ


แต่พี่ก๋าเลือกที่จะเขียนกลอนเศร้ามากกว่าครับ
พอดีมีภาพชุดโบตั๋นที่เก็บไว้นานแล้ว
แต่พี่ก๋าไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไรลงไปประกอบภาพ

พอได้หัวข้อดึกแล้วมา
บล็อกนี้ก็เกิดขึ้นในทันใดครับ








โดย: กะว่าก๋า วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:7:16:29 น.
  
ลงชื่อร่วมว่าอัพแล้วค่ะคุณปอย แต่เดี๋ยวแวะมาอ่านน๊า ปั่น ๆ งานก่อนค่า
โดย: Paulo วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:9:01:36 น.
  

มาเยี่ยมชม มาทักทายครับ

เป็นเรื่องสั้นที่แต่งได้ดีมาก ๆ ครับ อ่านแล้วได้อารมณ์ดีครับ ชอบครับ

นึกว่าเป็นอะไร สร้างความลี้ลับและอยากรู้ให้แก่ผู้อ่าน แต่สรุปสุดท้ายก็คือ นังฟุ แมวแอบกลับมาคลอดลูกนั้นเอง

แต่งได้ดีครับ

อิอิ

ปล. ผมก็ไม่ได้เขียนเรื่องสั้นนานมากแล้ว ประมาณว่าไม่มีเวลาว่างยาว ๆ สำหรับเขียนเลยครับ ไว้ผมลองหาเวลากลับมาเขียนเรื่องสั้นอีกดีกว่าครับ

โดย: อาคุงกล่อง (อาคุงกล่อง ) วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:12:16:13 น.
  
ตามมาอ่านเรียบร้อยค่ะคุณปอย
แอบหะ-หยองงง ตามตั้งแต่คุณปอยจะถือไฟฉายไปพิสูจน์แล้วค่ะ
ปกติฟี่ไม่ค่อยชอบแสงของไฟฉายเท่าไหร่นัก
มันดูยิ่งแว้บไปแว้บมา หลอกตาชอบกล
ชอบเปิดไฟให้สว่างทั้งบ้านไปทีเดียวเลยค่ะ
เอ.. หรือมาคิด ๆ ดูคงเป็นเพราะหนังหลายเรื่อง
ชอบเอาไฟฉายมาใช้ในหนังผีด้วยล่ะมั้ง 555
แบบอยู่ดี ๆ ก็ติด ๆ ดับ ๆ เปิดมาอีกที จ๊ากกกกก
โดย: Paulo วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:13:28:37 น.
  
สวัสดีครับคุณปอย

ดึกแล้วผมนึกว่าคุณปอย จะเขียนออกแนวหวาน แบบนั่งมองดวงจันทร์ ฝากความคิดถึงอะไรก็ว่ากันไปอีก ไหง..ดึกแล้ว ทำไมยังระทึกอยู่อีกละครับ แถมหักมุม มาเจอน้องเหมียวคลอดลูกอีก อิอิ แต่คุณปอยก็ยังเป็นคุณปอยอยู่ดีนะครับ เขียนได้น่ารักเหมือนเดิม

ป.ล.คราวหน้าหัวข้อ "กาลครั้งหนึ่ง" ขอแบบหวานๆ เอาแบบว่าเปิดบ้านคุณปอย แล้วมดเต็มหน้าจอเลยนะครับ
โดย: nongmalakor วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:15:53:39 น.
  
"เมี๊ยววว" ของเจ้าฟูจะแปลเป็นยังไงดีน้อ...
- มีอะไรกันหรอ??
- อิอิ...กลัวผีล่ะสิ
- มารบกวนฉันกับลูกทำไมเนี่ย
- ขอโทษค่ะ ที่เสียงดังไปหน่อย
โดย: ส้มแช่อิ่ม วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:16:44:08 น.
  
ชอบค่ะชอบ

ยิ่งอ่าน ยิ่งลุ้นตาม

สุดท้าย น้องเหมียวนี่เอง
ล่อซะเรา ใจหายใจคว่ำหมด เหอเหอ

โดย: บุยบุย วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:19:28:08 น.
  
ตามมาอ่านโครงการดีๆค่ะ
...
ตอนแรกนึกว่า หัวข้อ หลอน ซะอีก
อ่านไปแอบ สยองตามไปด้วย
สุดท้าย เป็นเจ้าฟูนี่เอง แหะๆๆๆๆ
โดย: ผู้หญิงชื่อส้ม วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:19:56:11 น.
  
อ่านไปลุ้นไป ตกใจไป

เฮ้อ ถ้าเป็นโรคหัวใจป่านนี้สลบไปแระน้องปาจ๋อยจ๋า

ปาจ๋อย พี่บีว่าปาจ๋อยโชคดีนิ ที่ไม่ได้บินแล้ว เดี่ยวนี้โรคอู๊ดน่ากลัวจังอ่ะค่ะ

คิดถึงนะ ฝันดีนะจ๊ะปาจ๋อยคนสวย
โดย: be-oct4 วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:21:35:51 น.
  
แวะมาหาอะไรอ่านดึก ๆ ค่ะน้องปอย

ฝันดี ราตรีสวัสดิ์นะคะ

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...
โดย: เอื้องสามปอย วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:22:03:43 น.
  
แวะมาอ่านงานของน้องๆครับ
พี่ก็ส่งแล้วครับ ตามคำสั่งคุณอ้อน เอิ๊กๆ
แล้วจะพยายามมาด้วยตัวเองอีก อยากทำ
แต่อะไรๆไม่เป็นใจเลย

คุณปอยสบายดีนะครับ


โดย: หนูหล่อ (nulaw.m ) วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:22:19:12 น.
  
อ่านมาตั้งแต่ต้น นึกว่าเรื่องเล่าจริงๆทั้งหมด เอิ๊กกก สนุกดีค่ะ
โดย: cottonbook วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:22:25:24 น.
  
แน่ะ นึกว่าจะเขียนเรื่องผีเสียแล้ว
โดย: แอบชอบ คห. ข้างล่าง วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:22:41:07 น.
  
ลุ้นระทึก ระทวย
โดย: ตาพรานบุญ วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:22:42:21 น.
  
แวะมาสวัสดีตอนดึกครับไม่ได้แวะมาเยี่ยมเสียนานสบายดีนะครับ
โดย: sherief IP: 118.172.36.58 วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:23:33:27 น.
  
มาอ่าน "ดึกแล้ว" ตอนดึกๆ ดื่นๆ ค่ะ
โดย: ปณาลี วันที่: 20 กรกฎาคม 2552 เวลา:23:56:03 น.
  
เออๆ..เริ่มต้นมา
นึกว่าเป็นหลอนภาพต่อ

ที่แท้ก็เจ้าแมวเหมียว
และกาแฟเป็นเหตุนี่เอง

เรื่องแข่งแรลลี่อ่านหนังสือ
รู้มาจากไหนคะ..หรือไปซุ่มอ่านเหมือนกัน
ค่ะ แรกๆก็เล่นด้วย สนุกดีอ่านหนังสือพริ้วเลย
แต่หลังๆ อ่านหนังสืออืดขึ้น..เลยเล่นน้อยลง

ยิ่งเล่น..ก็เหมือนรายชื่อหนังสือที่จะซื้อ
มันเยอะขึ้นเยอะขึ้นเรื่อยๆ..ต้องเพลาๆหน่อย


ปล. คอมพ์ยังไม่เสร็จค่ะ..คิดถึงเหมือนเดิมนะ
เจอกันน้อยจังเลย..แต่ยังหวังว่า ปอยจะยังมีความสุขดี







โดย: nikanda วันที่: 21 กรกฎาคม 2552 เวลา:4:37:21 น.
  
สวัสดียามเช้าครับน้องปอย

ไม่ต้องคิดมากเรื่องการทักทายหรอกครับ
ความคิดถึงไม่ได้เพิ่มขึ้นตามจำนวนครั้งที่พบกัน อิอิอิ

นานๆเจอกันที
แต่ยังรู้สึกดีดีเหมือนเดิมก็ใช้ได้แล้วล่ะครับ

แต่พี่ก๋ายังไงก็ต้องพาหมิงหมิงมาวิ่งเล่นที่บล้อกน้าปอยนะครับ 55555








โดย: กะว่าก๋า วันที่: 21 กรกฎาคม 2552 เวลา:6:58:42 น.
  
อรุณสวัสดิ์ครับคุณปอย

เรื่องแทคตอนแรกใส่ชื่อคุณปอย เป็นคนแรกเลยครับ แต่มาตัดออกตอนสุดท้ายนะ เห็นช่วงนี้คุณปอยไม่ค่อยว่าง เลยไม่อยากรบกวน ไม่รู้เป็นไร ผมโดนแทคทีไรจะนึกถึงคุณปอย ก่อนทุกที อาจจะเป็นเจ้าประจำไปแล้วมั่ง 555 เดี๋ยวผมนึกแทคเอง ค่อยมาให้คุณปอยทำดีกว่า อิอิ

เรื่องโครงการผมก็อยากจะเข้านะครับ แต่ผมลองเขียนแล้วเอามาอ่าน อ่านไปยัง งง ไปเลยครับ 555 สรุปผมไม่เหมาะกับการเป็นนักเขียนครับ ขืนให้ผมร่วมโครงการ กลัวจะทำโครงการคุณปอยปั่นป่วนนะสิครับ อิอิ ขอบคุณที่ชวนครับ
โดย: nongmalakor วันที่: 21 กรกฎาคม 2552 เวลา:8:03:07 น.
  
สวัสดีครับน้องปอย..

แวะมาอ่านเรื่องสั้น..ดึกแล้ว..ของน้องปอย..
อิอิ..ดึกๆ คนเรามักจะคิดเรื่องต่างๆนาๆ ได้อย่างพิสดาร

ยิ่งถ้านอนไม่หลับ..ยิ่งคิดเนอะ..

ตอนจบเรื่องนี้ดีอย่างที่ไม่ได้เจอสิ่งที่ไม่มีตัวตน..

ไม่งั้นคงได้มีตอนต่อไป "ดุ่บดั่บ..กับสิ่งไม่มีตัวตน" เลยเปล่าครับ อิอิ

โดย: Little Knight วันที่: 21 กรกฎาคม 2552 เวลา:8:37:35 น.
  
ชวนให้คิดตามไปไกลเลยค่ะ ^^

ปล.ชอบภาพประกอบมากเลยด้วย
โดย: coji วันที่: 21 กรกฎาคม 2552 เวลา:9:56:36 น.
  
ระทึกจริงๆ ค่ะคุณปอย

แต่ก็ดีใจที่สุดท้ายเป็นแมว

ว่าแต่เจ้าฟูเนี่ย..มีตัวตนจริงๆ มั้ยคะ

ถ้ามี..ลูกๆของมันคงกำลังน่ารักเลยนะนี่
โดย: AB_PAE วันที่: 21 กรกฎาคม 2552 เวลา:13:06:35 น.
  
ตอนแรกผมนึกว่าเป็นหนูซะอีก
ตกลงกลายเป็นเจ้าฟูไปได้
น่ารักดีครับ อิอิ
โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) วันที่: 21 กรกฎาคม 2552 เวลา:14:09:57 น.
  
แอบลุ้นว่าจะเป็นอะไร อิอิ
ถ้าเจองี้จริงปุ๊กคงไม่ขึ้นไปดูคนเดียวอ่ะค่ะ คลุมโปงดีกว่า เป็นสาวกล้ามากๆ เลยเรา

แต่ถ้าเจอเจ้าสามตัวนั่นคงจะร้องกรี๊ดดดดดดังๆ
แล้วก้มลงไปคลอเคลียแน่ๆ เลย

ช่วงนี้ที่บ้านมีแมวเข้ามาเหมือนกันค่ะ เป็นแมวลายเสือซะล่วย
บ้านปุ๊กชอบมีแมวลายเสือเข้ามาบ่อยๆ ไม่ว่าบ้านใหม่บ้านเก่า
หรือเพราะแมวลายเสือมันชอบเข้าบ้านคนอื่นเค้าก็ไม่รู้เหมือนกันนะคะ
โดย: Hobbit วันที่: 21 กรกฎาคม 2552 เวลา:16:03:52 น.
  
โห หลอนได้อีก บรรยายซะเห็นภาพเลย

เป็นไงล่ะ ชอบกินกาแฟตอนเย็น 555+
โดย: กะต่าย IP: 58.9.142.202 วันที่: 21 กรกฎาคม 2552 เวลา:20:37:49 น.
  
สวัสดียามเช้าครับน้องปอย






โดย: กะก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 22 กรกฎาคม 2552 เวลา:6:17:36 น.
  
น้องปอยเขียนได้ชวนติดตาม อ่านแล้วลุ้นระทึก...ทีแรกคิดว่าเป็นหนูเหมือนกัน

ยังไม่ได้โทรหาน้องปอยเลย ผลัดอยู่นั่นแหละ...
โดย: narellan วันที่: 22 กรกฎาคม 2552 เวลา:11:02:58 น.
  
สวัสดีครับคุณปอย เย็นนี้อย่าลืมกินกาแฟอีกสักแก้วละ เผื่อคืนนี้ จะมี "ดึกแล้ว" ภาค 2 ต่อนะ อิอิ
โดย: nongmalakor วันที่: 22 กรกฎาคม 2552 เวลา:19:56:15 น.
  
สวัสดียามเช้าครับน้องปาจ๋อย อิอิอิ


บล็อกหน้าเขียนการเมืองท่าจะดี 5555
หัวข้อก็เหมาะนะ

กาลครั้งหนึ่ง .......







โดย: กะว่าก๋า วันที่: 23 กรกฎาคม 2552 เวลา:7:28:31 น.
  



วันที่ 22 ก.ค. 2552 ที่ผ่านมาเป็นสุริยุปราคาเต็มดวง
เริ่มต้นที่ประเทศอินเดีย ผ่านจีน ทางตอนใต้ของประเทศญี่ปุ่น
และหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก
ไม่รู้ว่าชอบดูรึเปล่านะครับ
โดย: katoy วันที่: 23 กรกฎาคม 2552 เวลา:22:57:31 น.
  
สวัสดีค่า...

กลับมาแล้วนะคะ

ขอบคุณที่แวะไปทักทายค่ะ
โดย: merecat วันที่: 24 กรกฎาคม 2552 เวลา:0:41:37 น.
  
หวัดดีครับน้องปอย





โดย: กะว่าก๋า วันที่: 24 กรกฎาคม 2552 เวลา:13:03:23 น.
  
สวัสดีครับคุณปอย วันอาทิตย์นี้คุณปอยได้ไปสอนหนังสือให้เด็กอีกเปล่าครับ หรือว่าอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่

โดย: nongmalakor วันที่: 24 กรกฎาคม 2552 เวลา:19:19:02 น.
  
สวัสดียามเช้าครับน้องปอย








โดย: กะว่าก๋า วันที่: 25 กรกฎาคม 2552 เวลา:7:52:20 น.
  
จะไปสิงคโปร์ ก็เลยว่าจะบันทึกเรื่องราวที่ไปใช้ชีวิตที่นั่นเสียหน่อย

ก็คงกลับมาใช้บล๊อกนี้ เพราะอาศรมของฤาษีจะเอาไว้เขียนงานเขียนอย่างเดียว

สนใจก็มาอ่านได้นะ

แต่งานเขียนในฤาษีวยาส ไปอยู่สิงคโปร์คงมีเวลาเขียนมากขึ้น

ตอนแรกจะเสร็จแล้วล่ะ อีกครึ่งตอน(เอง)

ฮิฮิ
โดย: คนเล็กของเล่นใหญ่มากกว่า (คนเล็กของเล่นใหญ่ ) วันที่: 25 กรกฎาคม 2552 เวลา:11:02:39 น.
  
อ่าวเรื่องจริงผสมแตงเหรอคะ...เก่งจัง อ่านซะเก็งตอนแรกนึกว่า ผี ในตอนแรก อ่านไปนึกว่างู อีกก็ไม่ใช่อีก โธ่..แมวให้นมลูกนี่เอง ลุ้นซะแทบแย่...555555....
โดย: deeplove วันที่: 25 กรกฎาคม 2552 เวลา:13:56:22 น.
  
สวัสดียามเช้าครับน้องปอย








โดย: กะว่าก๋า วันที่: 26 กรกฎาคม 2552 เวลา:7:06:35 น.
  
กร๊าก กะแล้วเชียว ต้องน้องแมวแน่ๆ มาดึกๆ แบบเนี้ย จะมีคราย

ข้างนอกห้องนอนผมเป็นพื้นที่สวนเล็กๆ ข้างบ้านครับ ถัดไปเป็นบ้านเพื่อนบ้าน ตอนดึกๆ ก็ชอบมีเสียงคำรามเหมือนกัดฟันกรอดๆ เหมือนกัน น่ากลัวชะมัด คนข้างๆ ก็คร่อกไปนานแล้ว ผมก็ได้แต่นอนสยอง...

หลายปีผ่านไปถึงรู้ว่า มันคือเสียงของตัวพอสซั่ม - -" แง่ง...
โดย: คุณพีทคุง (ลายปากกา ) วันที่: 26 กรกฎาคม 2552 เวลา:15:27:56 น.
  
แวะมาสวัสดีพี่ปอยครับ
โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) วันที่: 26 กรกฎาคม 2552 เวลา:17:46:45 น.
  
ไม่ได้มาเยี่ยมนานแล้ว

โดยสรุปเวลานอนไม่หลับนี่มันทรมานนะ แล้วยิ่งถ้าไป
จินตนาการนั่นนี่อีก
โดย: รัชชี่ (รัชชี่ ) วันที่: 27 กรกฎาคม 2552 เวลา:15:03:59 น.
  
แวะมาเยี่ยมจ้า..

ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง..ไม่ได้แวะมาเยี่ยมซะนานเลย
มีความสุขมากๆนะครับ



หม่ำ หม่ำ
โดย: Little Knight วันที่: 27 กรกฎาคม 2552 เวลา:20:32:34 น.
  
เล่นเอาละทึกขวัญไปตามๆกันเลยนะค่ะเนี่ยคุณปอย
ชอบแนวเเบบที่พาติดตามอย่างเนี่ยค่ะ
เอาไว้เขียนแล้วมาเเบ่งกันอ่านอีกน๊า
โดย: ท้องฟ้าเสียงเพลงทะเล วันที่: 28 กรกฎาคม 2552 เวลา:0:32:44 น.
  
สวัสดียามเช้าครับน้องปอย











โดย: กะว่าก๋า วันที่: 28 กรกฎาคม 2552 เวลา:7:15:10 น.
  
สวัสดีครับคุณปอย มาชวนคุณปอยไปเที่ยวตลาดกันครับ

โดย: nongmalakor วันที่: 28 กรกฎาคม 2552 เวลา:15:01:40 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Missdoobdub.BlogGang.com

นางสาวดุ่บดั่บ
Location :
Vichy  France

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 20 คน [?]