“โกร๋น”

---

“ โกร๋น ”

รัน

---

หลายปีก่อน กลางดึกของคืนหนึ่งในเดือน 12 ลูกหมาน้อยขี้เหร่ดิ่งลงมาจากท้องฟ้ามืด ผ่านหน้าพระจันทร์ดวงกลมโต ดวงดาวระยิบระยับ ทะลุปุยเมฆสีขาว ตกสู่แถบสายรุ้งจากสีม่วงลงมาถึงสีแดง มีเสียงกรุ๊งกริ๊งดังคลออยู่ตลอดเวลา มันยังคงลอยละลิ่วลงมาเรื่อยๆ และหายวับไปตรงลังไม้เก่าๆ บริเวณกองขยะหลังตลาดสดแห่งหนึ่งของกรุงเทพฯ...



1
แรกที่นายอุ้ม “โกร๋น” เข้าบ้าน เสียงไม่พอใจของเมียดังลั่นขึ้นต้อนรับทันที ด้วยเธอเกลียดขนหมาที่มักร่วงหล่นลงในบ้านให้รำคาญเป็นที่สุด ต่างจาก “นาย” ที่รักหมาเป็นชีวิตจิตใจ

“ ลูกหมากำพร้า เลี้ยงไว้เอาบุญเถอะน่า มันคงขนไม่ร่วงเหมือนเจ้าตัวก่อนที่เพิ่งตายไปหรอก เอ้า ! ก็ดูสิ เจ้านี่มันมีขนกับเขาที่ไหนกัน ”

นายยื่นโกร๋นที่ยังตัวเล็กไปให้ เธอกลับสะบัดหน้าพรืดไปอีกทาง อุ้มลูกน้อยวัยไม่กี่เดือนแนบอก กระแทกเท้าปึงปังขึ้นบันไดไปยังชั้นบน

“เมียฉันก็เป็นอย่างนี้แหละ แกมาอยู่ที่นี้ ก็ทำตัวให้เขาเอ็นดูหน่อยละกัน” นายพูดยิ้มๆ ขณะจ้องมองมาที่ตัวโกร๋น ซึ่งในตอนนั้นมีแต่ขนสั้น ๆ สีขาวกะหรอมกะแหรมติดอยู่ตามตัว มองเห็นผิวสีแดงระเรื่อเป็นหย่อมๆ คล้ายลูกหนูมากกว่าลูกหมา

“ เออ… ว่าแต่ว่า ฉันควรจะเรียกแกว่าอะไรดีหละ..”

แล้วนายจึงพูดกลั้วเสียงหัวเราะขึ้นมาว่า “เรียก “โกร๋น” ก็แล้วกันนะ ฮ่า ฮ่า” โกร๋นเอียงคอมองหน้านาย นึกสงสัยในใจว่านายหัวเราะทำไมน้า...า...า ?



2
โกร๋นเป็นหมาลูกครึ่ง พ่อเป็นหมาฝรั่ง ตัวโต มีขนสีขาวยาวรุงรัง อาศัยในร้านชำเล็ก ๆ ในตลาดสด ส่วนแม่เป็นหมาไทยข้างถนน-ใช้ลังไม้เก่าๆ ตรงกองขยะหลังตลาดซุกหัวนอน ในคืนหนึ่งของเดือน 12 พระจันทร์เต็มดวงลอยอยู่บนฟ้า พ่อกับแม่ของโกร๋นเกิดได้เสียกัน ตอนที่แม่ตั้งท้องอ่อน ๆ เจ้าของของพ่อก็ย้ายร้านหนีไปอยู่ที่อื่นเพราะเกิดเจ๊ง เมื่อมีร้านเซเว่น อีเลิฟเว่นมาเปิดแข่งขึ้นใกล้ๆ พ่อกับแม่ของโกร๋นจึงต้องพลัดพรากจากกันไปในที่สุด

หลังแม่คลอดลูกออกมาได้ครอกหนึ่ง ราว 4-5 ตัว ผู้คนต่างเลือกเอาพี่น้องตัวสวย ๆ ไปหมด ทิ้งหมาอาภัพขนและแสนขี้เหร่ อย่างโกร๋นไว้เพียงตัวเดียว ชีวิตของโกร๋นเมื่อแรกเกิด จึงมีแต่แม่เพียงคนเดียว เอ๊ย ! ตัวเดียวเท่านั้นจริงๆ

เช้าตรู่ของวันอันร้าย แม่ถูกคนใจร้ายวางยาเบื่อ นอนตายตัวแข็งทื่ออยู่ข้างกายโกร๋น เมื่อโกร๋นตื่นขึ้น คิดไปว่าแม่ยังหลับอยู่ สักประเดี๋ยว คงจะตื่นขึ้นมาให้นม เฝ้าคลอเคลียอยู่กับซากศพแม่จนรู้สึกหิว ก่อนพึมพำออดอ้อนที่ข้างหูแม่ และส่งเสียงครางหงิง ๆ ว่า “แม่ตื่นเถอะ ป๋มหิวนมแล้วฮับ”

กระทั่งแดดยามสายโรยตัว พนักงานเก็บขยะ 2 คน จึงมาพบศพของแม่ พวกเขากันตัวโกร๋นให้ออกห่างจากตัวแม่ เพื่อนำร่างนั้นไปโยนใส่ไว้ในรถเก็บขยะสีเหลืองอ๋อยที่จอดอยู่ริมถนน

แม้จะกลัวคนตัวโตๆเหล่านี้ สักเพียงใด แต่โกร๋นก็ไม่ยอมให้ใครมาพรากแม่ไปได้ง่าย ๆ โกร๋นวิ่งตรงเข้าไปงับที่ข้อเท้าของคนตัวโตคนหนึ่งทันที เขาฉวยไม้ท่อนใหญ่ท่อนหนึ่งมาจากกองขยะ เงื้อมันขึ้นสุดแรง แต่ชายอีกคนส่งเสียงห้ามปรามไว้ โกร๋นรีบฉวยโอกาสวิ่งหนีไปแอบตัวสั่นอยู่หลังลังไม้ สักพักจึงค่อยๆโผล่หน้ามามองดูรถขยะ รถกำลังแล่นตื๋อออกไป สี่ขาน้อยๆ รีบออกวิ่งไล่ตามไปทันที แหกปากร้องตะโกนว่า “เอาแม่ของป๋มคืนมา เอาแม่ของป๋มคืนมา”

ชั่วประเดี๋ยว รถคันที่ว่าก็หายลับไปจากสายตา ทิ้งโกร๋นให้ยืนหมดแรง ยืนตัวโยน หอบแฮก ๆไปมา เหม่อมองไปที่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า เห่าบ๊อก ๆ แบ๊ก ๆ ไปตามประสา ในสมองครุ่นคิดว่า พวกเขาจะเอาแม่ไปไว้ที่ไหนหนอ ? แม่จะไปนานไหม? แล้วใครละจะให้นมป๋มกิน?

โกร๋นเดินคอตกกลับไปยังลังไม้อีกครั้ง พร้อมกับความหวังอยู่ลึกๆว่าแม่จะหวนกลับคืนมา จนยามเย็นใกล้ค่ำเข้าแล้ว แต่แม่ก็ยังไม่กลับมาเสียที เสียงท้องร้องจ๊อกๆพามันออกมาจากลังไม้เพื่อหาอะไรยาไส้ คุ้ยโน่น คุ้ยนี่ที่กองขยะอยู่เพลิน ๆ หมาใหญ่กลุ่มหนึ่งกรูกันเข้ามารุมกินโต๊ะมันเพราะรู้ว่าไม่มีแม่คอยคุ้มกันอีกแล้ว

ในช่วงวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น โกร๋นรู้สึกได้ว่ามีมือของใครคนหนึ่งเข้ามาคว้าตัวมันที่กำลังหมอบคุดคู้หลับตาอยู่กับพื้นดิน ออกมาจากวงล้อมของพวกหมาหมู่ และมืออันอบอุ่นคู่นั้นก็คือ มือของนายนั่นเอง

นับจากวินาทีนั้น นายก็ก้าวเข้ามาเป็นทั้งหมดของชีวิตโกร๋น...แทนแม่



3
เวลาผ่านไป 3 ปี นายให้ข้าวให้น้ำ และความรักแก่โกร๋นจนกลายเป็นหมาหนุ่มรูปงาม มีร่างกายสูงใหญ่กำยำ จากขนที่เคยมีบ้างไม่มีบ้าง กลับปุกปุยสวยงามขาวโพลนไปทั้งตัวอย่างเหลือเชื่อ แต่โกร๋นไม่ใช่หมานักรบสมกับรูปร่างของมันหรอก มันกลัวไปเสียทุกอย่าง โดยเฉพาะเสียงฟ้าผ่า และพวกหนูตัวโต ๆ ครั้งใดที่ได้ยินเสียงฟ้าร้องคำรามเมื่อคราฝนตก หรือเห็นหนูตัวโต ๆ วิ่งผ่านมา มันจะตกใจกลัว รีบวิ่งหางจุกตูดมาแอบซุกตัวสั่นอยู่ข้างกายนายทันที

บางครั้ง นายก็จะแกล้งทำเป็นวิ่งหนี ไม่ยอมให้มันได้ใช้เป็นที่หลบภัย โกร๋นจะทำหน้าตาเหรอหรา จนนายอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเสียงดังและรีบเข้าไปปลอบโยน ครั้งหนึ่ง โกร๋นแว่วได้ยินเสียงของเมียนายลอยมาตามสายลมให้ได้ช้ำใจเล่นว่า

“ ตัวโตเสียเปล่า แต่ขี้ขลาดจริ๊ง จริง อย่างนี้จะมาช่วยอะไรเราได้ เลี้ยงไว้เสียข้าวสุกเปล่าๆ”

ทุก ๆ เช้า ในตอนที่นายจะออกจากบ้านไปทำงาน นายจะมานั่งที่พื้นไม้หน้าบ้านเพื่อใส่รองเท้า โกร๋นจะรีบวิ่งไปคาบรองเท้าหนังคู่โปรดมาให้ ขณะที่นายกำลังใส่รองเท้าอยู่ที่พื้น โกร๋นจะเอาหัวไปพาดไว้บนขาข้างหนึ่งของนายเพื่อให้นายได้ลูบไล้หัวมันเล่น ขอเพียงแค่นี้แหละ โกร๋นก็จะรู้สึกชื่นใจแล้วจริงๆ และจิตใจอันเหงาหงอยของโกร๋นจะพลิกฟื้นกลับมาเบิกบานขึ้นอีกครั้งก็ต่อเมื่อนายกลับมาถึงบ้านในตอนเย็น

นับจากนั้น ไม่ว่านายจะเดินไปที่แห่งหนไหน โกร๋นจะเดินตามนายไป ไม่ว่านายจะทำอะไร โกร๋นจะคอยอยู่เคียงข้างเสมอ กระทั่งถึงเวลานอน เมื่อเห็นนายขยับตัวทำท่าจะขึ้นบ้านนอน โกร๋นมันก็จะรีบชิงวิ่งนำหน้านายเข้าไปในห้องนอนก่อนเสมอ และรีบมุดหายเข้าไปใต้เตียง ท่ามกลางเสียงเอ็ดตะโรของเมียนาย เมื่อเสียงนั้นจางหายไปแล้วนั่นแหละ โกร๋นจึงจะค่อยๆโผล่หน้าที่มีก้อนฝุ่นใต้เตียงเกาะอยู่เป็นหย่อมๆ ออกมา เพื่อเฝ้ามองนายที่นอนอยู่ริมเตียง ก่อนจะหลับใหลลงไปพร้อมๆ กับนายอย่างมีความสุข

4
แล้วในคืนหนึ่งของฤดูฝน ก็เกิดเรื่องเศร้าขึ้นจนได้ ขณะที่ฝนตกหนักอยู่นอกบ้าน
“โอ๊ย ตายแล้ว ! นี่มันขนไอ้โกร๋นนี่พ่อ มันมาได้ยังไงเนี่ย ดูสิเต็มไปหมดเลย เดี๋ยวก็เข้าปาก เข้าจมูก ตาหนูตายกันพอดี” เมียของนายส่งเสียงด่าทอโกร๋นที่ซุกตัวนอนอยู่ที่ใต้เตียงขึ้นสุดเสียง เมื่อพบว่าบนที่นอนมีแต่ขนสีขาวของโกร๋นร่วงหล่นอยู่เต็มไปหมด เธอสั่งให้นายเอาโกร๋นออกไปนอนนอกบ้านด่วนจี๋

“โธ่ ! ฝนตกอย่างนี้ คุณจะให้มันไปนอนข้างนอกได้ยังไง หนาวตายชักเลยสิ ให้มันนอนข้างล่างก็ได้นี่นา” นายพยายามอ้อนวอน แต่เธอตวาดแวดสวนกลับมาทันที

“ไม่ได้! คุณต้องเอามันออกไปนอนนอกบ้านเดี๋ยวนี้เลย จากนี้ไป มันต้องนอนนอกบ้าน”
นายได้แต่ทำสีหน้าอ้ำอึ้ง จ้องมองโกร๋นที่กำลังทำตาปริบๆ อยู่ที่ใต้เตียงด้วยใจเวทนา นายนิ่งเงียบอยู่เป็นนาน จนเมียต้องตะคอกเสียงขึ้นมาอีกครั้ง

“ตกลงคุณจะเอายังไง จะเลือกหมา หรือเลือกลูก ว่ามา”
ที่สุด นายจำใจต้องทำตาม ฝืนใจเรียกชื่อโกร๋นอย่างยากลำบาก น้ำเสียงแหบแห้ง “ไอ้โกร๋น มานี่เร็ว ไปเดินเที่ยวข้างนอกกันเถอะ” โกร๋นรีบคลานออกมาจากใต้เตียงรีบวิ่งระริกระรี้ตามนายไป นึกไปว่านายจะพาไปเดินชมแสงจันทร์และหมู่ดาวพราวฟ้าเหมือนอย่างที่เคยเป็นมา ไม่นึกเฉลียวใจสักนิดเลยว่าคืนนี้ฟ้าฉ่ำไปด้วยเม็ดฝน แล้วจะมีดวงจันทร์และดวงดาวให้ชมได้อย่างไรกันเล่าหนอ?

เมื่อเปิดประตูออกมายืนอยู่หน้าบ้าน สายฝนสาดซัดเข้าใส่ร่างทั้งนายและโกร๋นจนเปียกชุ่ม ทันทีที่โกร๋นเผลอ นายก็รีบผลุบเข้าไปในบ้านทันที ปิดประตูเสียงดัง “ปัง” ปล่อยโกร๋นให้อยู่ข้างนอกบ้านเพียงเดียวดาย

วินาทีนั่น หัวสมองของโกร๋น มึนงงเหมือนถูกค้อนทุบ หัวใจคล้ายแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อรู้ว่าถูกคนที่รักสุดชีวิตหักหลังเสียแล้ว ครั้นตั้งสติได้โกร๋นรีบผวาไปที่ประตู เริ่มต้นตะกุยตะกายประตูไม้บานนั้น เกิดเป็นเสียงดังแกรกกรากท่ามกลางเสียงห่าฝนที่เทกระหน่ำลงมา และบนฟ้ามืดคืนนี้แม้ไม่มีพระจันทร์สีนวลให้ได้เห่าได้หอน หากแต่โกร๋นมันก็หอนก็เห่าขึ้นมาอย่างขมขื่นและอาดูร ร้องตะโกนเป็นภาษาหมา ๆ พอจับใจความได้ว่า “นายครับนาย เปิดประตูให้โกร๋นเข้าไปที โกร๋นกลัว"

ก็จะไม่ให้มันครวญคร่ำออกมาอย่างนี้ได้อย่างไร? ตั้งแต่ที่มันจำความได้ ทุกค่ำคืน โกร๋นมันเคยต้องห่างหายจากนายไปเสียเมื่อไหร่ ข้างนายในตอนนี้ ก็รู้สึกเศร้าเสียใจไม่แพ้กัน แต่จะให้ทำอย่างไรได้ นายตัดใจเดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอน และล้มตัวลง ทอดร่างลงข้างเมีย พยายามข่มตาให้หลับลงให้จงได้...

5
เวลาผ่านไป ฝนตกหนักขึ้นทุกที ฟ้าส่งเสียงดังโครมคราม แม้หนาวจนเนื้อแทบหลุด แต่โกร๋นก็ไม่ยอมหาที่หลบฝน ยังคงตะกายประตูบานนั้นต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน

แต่แล้ว อย่างไม่คาดฝัน นายก็เปิดประตูผัวะออกมา พลันโลกมืดมิดแสนเศร้าของโกร๋นก็กลับมาสว่างไสวเบิกบานขึ้นอีกครั้ง โกร๋นดีใจ เนื้อตัวสั่นระริก กระโจนใส่ตัวนายจนล้มลงนอนแผ่หลาอยู่ตรงปากประตูภายในบ้าน แลบลิ้นเลียหน้านายด้วยคิดถึง ร้องครางหงิง ๆ คล้ายคนร่ำไห้ ขณะที่นายโอบกอดตัวโกร๋น พร้อมกับพูดขึ้นอย่างข่มเสียงสะอื้นว่า



“โกร๋นโว้ย เฮ้ย ไอ้โกร๋น เป็นยังไงบ้าง หนาวไหม กลัวไหมวะ”
หลังกอดปล้ำกันด้วยความรักและคิดถึงอยู่พักใหญ่ นายพูดขณะยันกายลุกขึ้นยืนว่า

“มะ... คืนนี้สงสัย แกต้องนอนข้างล่างเสียแล้วละว่ะ ฉันจะพาแกไปนอนเอง ”
ฉันพลัน ร่างของนายก็ต้องสะดุ้งเฮือกขึ้น เมื่อเสียงของเมียดังแหวขึ้นมาจากหัวกระไดบนชั้นบนของบ้าน

“ว่าแล้ว คุณต้องมาแอบลุกมาเปิดประตูให้ “เมียน้อย” ของคุณแหง๋ๆ เอาละ ถ้าคุณจะให้มันนอนข้างล่าง ไม่ยอมให้มันไปนอนข้างนอกตามคำสั่งของฉันแล้วละก็ อย่างนั้น ฉันขอยื่นคำขาดว่า ระหว่างฉันกับไอ้โกร๋น คุณจะเลือกใคร ถ้าเลือกหมา ก็เชิญนอนกอดหมาให้สบายอยู่ข้างล่างด้วยกันนั่นละ ไม่ต้องขึ้นมานอนข้างบน” สีหน้าของเมียดูจริงจัง

นายได้แต่ทำหน้านิ่ว คิ้วหนาขมวดเข้ามาหากัน อึดใจ จึงเงยหน้าขึ้นไปพูดกับเมีย เสียงอ่อยๆ ว่า
“โธ่ ! ทำไมต้องบังคับให้ฉันเลือกด้วย หากต้องเลือก ระหว่างหมากับเมีย เธอเองก็น่าจะรู้ว่าจะฉันจะเลือกใคร... “

ถึงตรงนี้ คำพูดของนายก็กลืนหายไปในลำคอ ก่อนจะเหลียวหน้ากลับมาพินิจใบหน้าละห้อยของโกร๋นตรงเบื้องหน้า ในตอนนั้น น้ำตาของโกร๋นแทบจะร่วงเสียให้ได้ ราวกับรู้ชะตากรรมของตัวเองว่าคงต้องกลับไปนอนหนาวนอกบ้านแหง๋ ๆ วินาทีต่อมา นายหันกลับไปมองหน้าเมียที่กำลังยืนเชิดหน้าอย่างผู้ชนะ แล้วโพล่งพูดขึ้นมาเสียงดังลั่นว่า

“ ก็ต้องเลือกหมานะสิคุณ ...ถามได้”

สิ้นเสียงนาย มีเสียงกรี๊ดๆ กระทืบเท้าราวกับคนบ้า กระแทกประตูปิดเสียงดังลั่นจากบนบ้านตามมา นายมองตามไป หัวเราะเบาๆ พร้อมกับเอื้อมมือมาลูบหัวโกร๋นอย่างทะนุถนอม

จากนั้นทั้งคนและหมาก็พากันมานอนเคียงกันอยู่ที่พื้นกลางห้องรับแขก สักพัก นายก็หลับไป มีเสียงกรนเบาๆ โดยมีหัวของโกร๋นพาดอยู่บนแขนข้างหนึ่ง แต่โกร๋นยังไม่หลับ และยังคงลืมตาโพลงจ้องมองไปที่ใบหน้าของนาย พลางส่งเสียงอี๊ดอ๊าดล่องลอยอยู่ในความมืดสลัว เคล้าไปกับเสียงฝนพร่ำนอกบ้าน

ซึ่งในตอนนั้น หากใครพอจะรู้ภาษาหมาบ้างแล้วละก็ จะเข้าใจเลยทันทีว่า โกร๋นกำลังพร่ำบอกกับนายของมัน ว่า “โกร๋นรักนาย”

Create Date : 23 มีนาคม 2550 Last Update : 23 มีนาคม 2550 12:41:46 น. Counter : 1850 Pageviews.		33 comments
Share Tweet

	ความสุขดุจทองคำ สมาชิกหมายเลข 7582876 (9 ม.ค. 2568 12:19:26 น.)		Re dell'abisso affrettati from UN BALLO IN MASCHERA by Giuseppe Verdi ปรศุราม (8 ม.ค. 2568 11:03:55 น.)
	Fukuoka Dream Destination : Day 14 รถไฟ รถบัส เฟอร์รี่ ดั้นด้นจนพบเธอ "ไอโนะชิมะ" mariabamboo (14 ม.ค. 2568 14:33:16 น.)		สลัดโรลไส้กรอก - ปูอัด (10.1.2568) ฟ้าใสวันใหม่ (10 ม.ค. 2568 09:16:18 น.)