ความทรงจำใต้ผ้าห่มสีจาง

---

ความทรงจำใต้ผ้าห่มสีจาง

โดย..เจ้ากอล์ฟ

---

“ เธอมาวาดรูปอะไร ในวันที่เงียบเหงาอย่างนี้หรือ? ”
“ วาดภาพเพื่อนๆ น่ะ “
“ แต่วันนี้เป็นวันหยุดนี่ เรายังไม่เห็นใครเลยสักคน “
“ มองเห็นแต่เป็นสิ่งที่มองไม่เห็น... เธอมองไม่เห็นเหรอ “
“ อา.....เพื่อน!?………. “

ผมสะดุ้งตัวตื่นขึ้นจากความฝันพร้อมๆ กับเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ สัญญาณที่ล่องลอยมาตามอากาศนั้นได้แจ้งข่าวการจากไปของเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มพวกเรา ผมไม่รอช้าอาบน้ำแต่งตัวออกเดินทางเข้าตัวเมืองทันที
..............................

หลังจากเรียนจบจากมหา’ลัยแห่งหนึ่งในเมืองกรุง ผมได้มาเปิดธุรกิจเล็กๆ แถวชานเมือง ที่นี่เป็นบรรยากาศเงียบสงบในแบบที่ผมชอบ แต่มันก็ต้องแลกมากับการที่ไม่ได้เจอหน้าเพื่อนฝูงในวัยเรียนเอาเสียเลย ในขณะที่ผมเหม่อมองออกไปภายนอกหน้าต่างของขบวนรถไฟ ที่กำลังแล่นสู่จุดหมายปลายทาง ณ สถานีหัวลำโพง ความทรงจำในวันเก่าๆ ลอยผ่านเข้ามาในหัวเป็นระยะๆ ข่าวเมื่อเช้านั้นทำให้ผมอยู่ในสภาพที่เศร้าซึม คิดไม่ถึงว่าเรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้น...

‘ พลอย ’ เพื่อนหญิงที่มีโรคประจำตัวเรื้อรังมานาน ผ่านวิกฤตกาณ์เฉียดความตายมาหลายครั้งหลายหน จนเพื่อนๆ หลายคนเคยชินกับภาพที่เธอต้องเข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลไปเสียแล้ว พลอยเป็นคนที่เงียบที่สุดในกลุ่มของเรา เธอเป็นคนที่ชอบวาดรูป ชอบขีดเขียนคำคม บทกลอนหรือเรื่องราวต่างๆ เธอสุภาพอ่อนโยน ยิ้มแย้มกับเพื่อนในกลุ่มทุกๆ คน ครั้งนึง...พวกเราเคยถามอย่างสงสัยว่า เธอทนไหวกับการที่มาเป็นเพื่อนกับกลุ่มขาเฮ้ว วัยซน อย่างพวกเราได้อย่างไร ทั้งที่นิสัยและบุคลิกชองเธอออกจะตรงข้ามกับพวกเราเสียเหลือเกิน แต่เธอกลับยิ้มและเอ่ยมาอย่างเรียบง่ายว่า เธอชอบที่จะเห็นทุกคนเป็นแบบนี้ พอได้ยินเช่นนั้นก็ไม่มีใครสงสัยเธอในเรื่องนี้อีกเลย
..............................



“ ทางนี้ป๊อบ! “ เสียงของยัยทอมบอยวัย 26 ปีเศษตะโกนเรียกผม

“ เฮ้ย! ป๊อบไม่เจอกันนาน ไม่เปลี่ยนไปเลยนะยะ ยังเหมือนเดิมเลยนะตัว “ ประโยคทักทายของโอมที่ผมไม่คุ้นหูเอาเสียเลย

“ ก็จะให้มันเปลี่ยนไปไหนได้เล่าโอม มันเคยออกไปที่อื่นซะเมื่อไหร่ วันๆ อยู่แต่ร้านที่บ้านนอก บอกให้ย้ายมาอยู่เมืองกรุงก็ไม่เชื่อ นายต่างหากที่เปลี่ยนไปโอม “ ต้นพล่ามขึ้นมาบ้าง

‘ ต้น ’ เพื่อนผมหยิกขาสั้น เฮ้วไหนไปกันลุยไหนลุยนั่น ผู้ที่ใฝ่ฝันจะเป็นนักฟุตบอลอาชีพ โทรมาบอกถึงการตายของพลอยเมื่อเช้า โดยต้นเป็นคนโทรนัดเพื่อนในกลุ่มให้มาเจอกันที่ลานคณะของมหา’ลัย ซึ่งเป็นที่ที่เมื่อ 4 ปี ก่อนพวกเราเคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในช่วงระยะเวลาหนึ่ง

‘ โอม ‘ คู่หูคู่ฮากับต้น ยามไปไหนทั้งสองมักจะไปด้วยกันเสมอ ด้วยความที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เล็ก หรือเพราะโอมเป็นผู้รักษาประตูคนเดียว ที่รับลูกยิงอันหนักหน่วงของต้นได้ก็ยังไม่รู้แน่ชัด แต่ที่แน่ๆ คือโอมมักจะเป็นคนห้ามทัพเสมอ ยามที่กลุ่มเรามีความเห็นไม่ตรงกัน

“ เราก็เหมือนเดิมล่ะ ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปหรอก ไม่ได้มาซะนานลานกว้างของคณะของเราหายไปไหนแล้วล่ะ ต้องขอโทษทีที่มาช้าไปหน่อย มาไกลน่ะ “ ผมพูดไปซะยาวยืดด้วยความรู้สึกดีใจที่ได้เจอเพื่อนๆ อีกครั้ง

“ ม้าหินประจำของเราสมัยเรียน ทางมหา’ลัยเขาให้รื้อลานกว้างทิ้ง และเอาม้าหินออกไป เพราะเขาจะสร้างอาคารเรียนเพิ่ม “ น้องพูดพลางเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือ

‘ น้อง ‘ หญิงสาวทอมบอย ในสมัยเรียน นิสัยกระโดกกระเดกเหมือนม้าไม่มีผิดเพี้ยน คอยทำตัวเป็นบอดี้การ์ดให้พลอยเมื่อยามมีหนุ่มๆ มาจีบ แถมชอบพูดให้เพื่อนฟังอยู่เสมอๆ ว่าอยากจะเป็นตำรวจเพราะดูแล้วแมนดี เพื่อนๆ ก็หัวเราะกันท้องคัดท้องแข็งตามๆ กันไป

“ คอยกันนานไหม พอดีซื้อครีมรองพื้นมาใหม่ เลยทดลองแต่งหน้านานไปหน่อย โทษทีนะ “ สาวสวยด้วยเครื่องสำอางที่เพิ่งมาถึงเอ่ยมาแต่ไกล

“ แหม ไอ้กิฟ! เดี๋ยวนี้ชักไปกันใหญ่ล่ะนะ เริ่มดัดจริตมากขึ้นทุกวันให้มันน้อยๆ เถอะเอ็ง “ ต้น กร่นด่าด้วยวาจาที่เสียดแทงใจดำกิฟยิ่งนัก

“ ทำไมฉันจะทำสวยมั่งไม่ได้หรือไง ใครจะไปทึมทึกเหมือนทอมอย่างน้องล่ะเชยจะตาย ฉันสวยขึ้นมาแล้วอย่ามาสนใจละกัน ผู้ชายดาษๆ อย่างเธอฉันไม่สนหรอกนะจะบอกให้ “ กิฟพูดพลางเมินหน้าไปทางอื่น

“ ไอ้กิฟ มันจะมากไปละ เอ็งว่าใครผู้ชายดาษๆ วะ ขอตบล้างน้ำสักสองฉาดเถอะ “ ต้นพูดพลางถกแขนเสื้อขึ้นทั้งสองข้าง

‘ กิฟ ‘ ในสมัยเรียนใส่แว่นหอบหนังสือกองโตในชุดนักศึกษายาวรุ่มล่าม เคร่งเครียดกับการเรียนเพื่อหวังคะแนนเกียรตินิยม คอยติวคอยกระตุ้นให้พวกเราเข้าเรียน หรือส่งงานอยู่เสมอ แต่ก็ไม่วายถูกต้นแขวะอยู่บ่อยๆ เพราะเรื่องทำตัวเคร่งครัดเกินไปนี่แหละ

“ พอเลย ทั้งคู่เลยนั่นแหละ วันนี้เรามางานศพพลอยกันนะยะ ยังจะมาทะเลาะอะไรกันอีก เพื่อนก็หายไปคนนึงแค่นี้ก็มากพอละ แม้พวกเราจะทำใจกันได้มานานแล้วก็เถอะ แต่กระทันหันแบบนี้ มันก็น่าสะเทือนใจอยู่เหมือนกัน อย่าทะเลาะกันด้วยเรื่องไร้สาระเลย พลอยเขาจะได้จากไปอย่างสงบ “ โอมพูดตัดบทให้ทั้งสองคนเลิกราต่อกัน
.......................



ผมเคารพศพของพลอยพลางมองภาพของเธอที่ตั้งอยู่ด้านหน้า ใบหน้าที่ดูเงียบขรึมนั้นทำให้ผมรู้สึกเศร้าหมองซึ่งตรงข้ามกับผู้คนในงานศพของเธอ ที่ดูเหมือนจะไม่มีใครเสียใจมากเท่าใดนัก อาจจะเป็นเพราะทุกๆ คนทำใจได้มานานแล้ว

“ พลอยรู้ไหมว่าทุกๆ คนเปลี่ยนแปลงไป เพื่อนต้นจากที่เคยฝันว่าจะเป็นนักฟุตบอลอาชีพ แต่เกิดอุบัติเหตุกับข้อเท้าจึงเลิกเล่นไปกลางครันหันไปเปิดร้านขายของชำ เพื่อนกิฟจากที่เคยเป็นเด็กเรียนก็กลายเป็นคนเที่ยวกลางค่ำกลางคืน แต่งหน้าแต่งตาพูดจาแบบไม่เกรงใจใคร เพื่อนน้องจากทอมบอยกลับใจกลายเป็นสาวเต็มตัว ส่วนเพื่อนโอมก็เริ่มมีพฤติกรรมเบี่ยงเบนใกล้จะเป็นแต๋วเข้าไปทุกขณะ ถ้าพลอยยังอยู่...เธอจะเปลี่ยนไปไหมนะ จากผู้หญิงที่เรียบร้อยมีรอยยิ้มที่สดใส จะเปลี่ยนเป็นอย่างไร ผมอยากจะรู้...อยากจะรู้จริงๆ “ ผมรำพึงรำพันกับรูปของพลอยที่ตั้งอยู่ด้านหน้าโลงใส่ศพ

“ ป๊อบหรือจ๊ะ นี่เป็นสมุดวาดภาพที่แม่เห็นพลอยรักมากและพกมันติดตัวอยู่เสมอ ป๊อบจะเอาไปดูไหมล่ะ ถ้าไม่เอาแม่จะนำมันไปเผาพร้อมๆ กับศพของพลอยเลย “ แม่ของพลอยได้เข้ามาทักทายพร้อมกับยื่นสมุดวาดภาพมาให้ผม

ผมปลีกตัวออกมาจากบริเวณงานและนั่งทบทวนถึงวันวานที่ผ่านมา สายตาจับจ้องไปยังเพื่อนทุกๆ คน พลันในใจก็รู้สึกรับไม่ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงไป ทุกๆ คน...ไม่ใช่เพื่อนที่ผมรู้จัก ไม่ใช่นิสัยที่ผมคุ้นเคย และมันไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่เคยได้สัมผัสมา หรืออาจเป็นเพราะพวกเขานั้นลืมความทรงจำที่เคยมีไปหมดแล้ว ผมค่อยๆ เปิดสมุดภาพไปทีละหน้า มันเป็นภาพวาดของเพื่อนๆ ในสายตาของพลอย ทุกๆ อิริยาบถของทุกคน มีภาพเพื่อนต้นและเพื่อนโอมที่กำลังเล่นฟุตบอล ภาพเพื่อนกิฟที่สวมแว่นตาหนาเตอะขณะกำลังอ่านหนังสือ ภาพของเพื่อนน้องที่ใส่กางเกงผู้ชายมาเข้าเรียน ภาพของตัวผมที่กำลังเล่นกีต้าร์อยู่ที่ม้าหินประจำกลุ่ม และเมื่อผมเปิดมาถึงหน้าสุดท้าย มันเป็นภาพที่ดูว่างเปล่าไม่มีใครเลยสักคน มีเพียงแค่รูปที่นั่งม้าหินเก่าๆ กับต้นหูกวางใต้ท้องฟ้าในยามเย็น และที่มุมขวาล่างของภาพมีประโยคสั้นๆ ใจความว่า “ มองเห็นแต่เป็นสิ่งที่มองไม่เห็น “ เท่านั้นเอง
....................



“ เธอมาวาดรูปอะไร ในวันที่เงียบเหงาอย่างนี้หรือ? ”
“ วาดภาพเพื่อนๆ น่ะ “
“ แต่วันนี้เป็นวันหยุดนี่ เรายังไม่เห็นใครเลยสักคน “
“ มองเห็นแต่เป็นสิ่งที่มองไม่เห็น... เธอมองไม่เห็นเหรอ “
“ อา.....เพื่อน!? อยู่ที่ไหนเหรอ เรามองยังไงก็ไม่เจอสักคนเลยนะ “

“ เพื่อนๆ ทุกคนจะอยู่ในรูปนี้ล่ะ เราตั้งใจวาดมันมากเลยนะ ม้าหินอยู่ตรงนั้น ต้นหูกวางอยู่ตรงนี้ ท้องฟ้าต้องลงสีให้จางๆ จะได้ให้ความรู้สึกอบอุ่น ”

“ แล้วต้องให้พวกเรามาเป็นแบบให้ไหม เราจะได้โทรตามทุกๆ คนมา “

“ อ่อไม่ต้องหรอก เรากะไว้ว่าจะให้เป็นภาพของบรรยากาศความทรงจำที่ดี ภายใต้แผ่นฟ้าที่จะคอยเป็นผ้าห่มให้เราทุกคนรู้สึกอุ่นใจ แม้ว่ากาลเวลาจะทำให้พวกเราเปลี่ยนไปสักแค่ไหน หรือสถานที่แห่งนี้จะเปลี่ยนไปสักเพียงใด แต่ความรู้สึกและความทรงจำของพวกเราก็จะยังคงเดิมเสมอไปเหมือนเช่นภาพๆ นี้ เอ..จะตั้งชื่อว่าอะไรดีน้า อ๋อรู้ละใส่ไว้ตรงมุมขวาล่างนี่ล่ะ ป๊อบว่าดีไหม?… “

ผมสะดุ้งตัวตื่นขึ้นจากความฝันพลันมองหาสมุดวาดภาพของพลอยที่หัวเตียง ผมรีบเปิดไปยังหน้าสุดท้าย ภาพที่พลอยเคยบอกไว้ว่าเป็นความทรงจำใต้ผ้าห่มสีจางของพวกเรา น้ำจากดวงตาของผมเริ่มเอ่อล้นไหลผ่านแก้มหยดไปตามหน้ากระดาษ ผมเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่พลอยวาดคืออะไร มองเห็นแต่เป็นสิ่งที่มองไม่เห็น.........มิตรภาพ ใช่แล้วมันคือมิตรภาพ........ มันงดงามอย่างที่เธอได้วาดเอาไว้จริงๆ

Create Date : 02 สิงหาคม 2550 Last Update : 2 สิงหาคม 2550 13:44:08 น. Counter : 2286 Pageviews.		29 comments
Share Tweet

	:: ถนนสายนี้มีตะพาบ โครงการที่ 390 :: กะว่าก๋า (6 ธ.ค. 2568 04:42:07 น.)		ท้ายที่สุดอะไรลิขิต...?... สมาชิกหมายเลข 9059094 (6 ธ.ค. 2568 00:46:13 น.)
	Tiny Chef ตีนไก่รสหม่าล่า พร้อมกินสีมือคนไทย รสที่คนไทยชอบ นายแว่นขยันเที่ยว (5 ธ.ค. 2568 09:36:31 น.)		๕ ธันวาฯ...คิดถึงคนบนฟ้าจับใจ... haiku (5 ธ.ค. 2568 23:00:24 น.)