การเดินทาง วันนี้ได้เข้ากรุงกะเค้าสักทีหลังจากไม่ได้เข้ามาเนิ่นนานนนนนมาก จนลืมไปแล้วว่าแสง สี เสียงมันเป็นไง...วันนี้ปลาทองมีนัดกับพี่สาว จะไปค้างด้วย เลยไปหาที่เมเจอร์เอกมัย พอดีเค้าเลยบริษัท แอบไปแจม (แบบห่างๆ) แล้วค่อยกับบ้านพร้อมกัน การเดินทางก็ได้เริ่มเอวังฉะนั้น...จุดเริ่มต้นออกจากนครปฐม ขึ้นรถมาก็หลับเลย...ถึงเซ็นทรัลปิ่นต่อรถเมล์ อ่านพ๊อกเก็ตบุ้คไปพลางๆ ถึงอนุสาวรีย์...แวะร้านหนังสือประจำ...รอนู๋แอ๋มที่รัก ไม่ได้เจอกันนานมาก ขอเม้าท์ซักแป๊บ ให้หายคิดถึง บวกกับไม่ได้ดูแลตอนเพื่อนอกหัก เอาใจ มันหน่อย...เสร็จเรื่องนู๋แอ๋ม...เดินมาบีทีเอส ขึ้นรถไฟฟ้าไปสถานีเอกมัย ระหว่างบนรถไฟฟ้านี่เอง ที่ทำให้มองภาพชีวิตของผู้คนที่หลากหลาย ล้วนเดินทางไปที่ต่างๆ ต่างกันไป...ปลาทองขึ้นจากอนุสาวรีย์ ก็คิดว่ามา ตอนมืดนี่ดีแหะ คนน้อยดี แต่ก็ยังหาที่นั่งไม่ได้อยู่ดี..เฮ้อ รอไปสักอีกสถานี ก็ได้อาจจะมีที่นั่ง คนคงลง..แต่ที่ไหนได้ แต่ละสถานีกลับมีคนเพิ่มขึ้น เรื่อยๆ จนแน่นเลย ไปถึงสยามคงก็ลดลงหน่อย แต่ก็มีคนกลับเข้ามาอีก เพียบ..ในใจก็ได้แต่คิดว่า คนพวกนี้เค้าไปไหนกันน้า...สถานีที่เราจะไปก็ จะท้ายๆไปทางแล้ว..คนก็ยังไม่ลดลงสักนิด...แสงสียามค่ำคืนไม่ได้เสื่อม คลายไปเลยจริงๆ..อาจจะเป็นเพราะส่วนหนึ่งคือวันนี้เป็นวันศุกร์ด้วยกระมัง คนทำงานเลยออกมาท่องราตรีพักผ่อนซักนิดหลังจากตรากตรำมาทั้ง อาทิตย์ แต่ละคนในเมืองหลวงนี่ไม่เคยหยุดนิ่งได้จริงๆ ... เรามาลองหยุดนิ่ง กันดูบ้างไหม เคยเหมือนกันว่าอะไรๆมันผ่านไปเร็วเหลือเกินเหมือนคนกรุง ทีเร่งรีบตลอดเวลา เรามาลองทำตัวช้าๆสักนิด หยุดคิดสักหน่อย มองดูสิ่ง รอบๆกายที่ผ่านเข้ามาแล้วผ่านไป...แล้วก็ถึงสถานีเอกมัยพอดี หากแต่การเดินทางก็ยังไม่สุดสิ้น...เพราะยังไม่ถึงบ้านนิเนอะ เดินเอ้อระเหยไปเมเจอร์ เข้าเมเจอร์แวะดูโน้นนี่แล้วถึงไปหาพี่สาว อย่างที่คิด...มันคนละโลกกับเราจริงๆ...ที่แห่งก็เหมาะกับคนแบบหนึ่ง เช่นเดียวกันหากเราไปอยู่ในที่ที่ไม่ใช้พื้นที่ของเราก็จะรู้สึกถึงคำว่า ส่วนเกิน แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ทำให้ความอยากสัมผัสกับโลกแบบนี้ลดลง เหมือนกับ การทดสอบตัวเองว่าจะมีปฎิกิริยากับกลุ่มคนแบบใดดี...หรือจะเนียน? แต่ก็ไม่ได้เนียนหรอก ก็เหมือนเดิมนั่งดูอย่างเงียบๆค่อยๆสังเกตคนแต่ละคน ที่ได้พบ เก็บรายละเอียดของคนที่ได้เจอ ชีวิตของคนทำงานที่เรากำลังจะ ก้าวเข้าไป แล้วก็ถามกับตัวเองว่า...อะไรคือชีวิต อีกไม่นานการเดินทาง ของเราก็คงเริ่มขึ้นบ้าง...เฝ้ามองกลุ่มคนแล้ว..จนถึงเวลากลับบ้านแล้วซินะ เหนื่อยจัง...ได้กลับบ้านซะที
เดินช้าๆบ้าง......อยากบอกชีวิตตอนนี้เหมือนกันครับ
โดย: Escobar
 วันที่: 27 กันยายน 2551 เวลา:7:32:17 น.การมองชีวิตคนอื่น เหมือนการมองชีวิตตัวเองกลาย ๆ ว่าไหม ?
อรุณสวัสดิ์ครับผม โดย: พยัคฆ์ร้ายแห่งคลองบางหลวง
วันที่: 28 กันยายน 2551 เวลา:8:46:12 น.
โดย: โสดในซอย
 วันที่: 28 กันยายน 2551 เวลา:19:50:15 น.สวัสดีค่ะ
ก่อนอื่นต้องขอบคุณมากๆ เลยนะคะที่แวะไปเยี่ยมที่บล็อก เราเป็นคนนึงที่นั่งรถไฟฟ้าประจำเลยค่ะ คนแน่นทุกวัน ยกเว้นป้ายสยามจะไปสนามกีฬา คนโล่งมากๆ โดย: ไกลนั้น
วันที่: 5 ตุลาคม 2551 เวลา:20:01:55 น. |
บทความทั้งหมด
|
||||||||||||||||||||
 |
|
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [