เมื่อคนที่เรารักจากไป....โดยไม่ได้ลา
เมื่อประมาณ ..18 ปีที่แล้ว วัชเสียคุณแม่โดยไม่ได้บอกลาแม้แต่คำเดียว

สาเหตุเพราะ มีชายคนหนึ่งมาพรากแม่ไป อ่านแล้วอาจเศร้านะค่ะ

แต่ลองอ่านดูนะค่ะ เพราะมันคือเรื่องจริงที่วัชเอง.......คิดอยู่นานว่าจะ

เขียนดีมั้ย และสุดท้ายก็เริ่มเขียนมันดีกว่า เนอะๆๆ

ตอนนั้นวัชเองอายุ 15 ปี คืนก่อนวันที่ม่าม้าวัชจะจากไป เหมือนเขามาลา

เพราะตอนนั้นวัชนั่งทำงานส่งครูอยู่เป็นงานฝีมือก็ดึกใช้ได้อยู่

ม่าม้าเดินเขามาที่ห้อง ซึ่งแสงไฟในห้องมันมีแค่ ตรงโต๊ะเขียนแบบ

ที่วัชทำงานอยู่ แต่พอวัชเงยหน้าไปมองหน้าม่าม้า ก็เห็นหน้าเค้าซีดๆ

แบบว่าขาวมาก ซึ่งปกติแม่วัชจะไม่ท่าแป้งที่หน้าเลย ตอนนั้นวัชเองก็

กำลังเพลินกับงาน พอเห็นหน้าเค้าก็ตกใจเหมือนกันแต่ไม่คิดอะไร

คืนนั้นวัชเองเข้านอนดึกอยู่ เที่ยงคืนมั้งที่ม่าม้าเข้ามาถามว่า

" ยังไม่นอนเรอ " วัชบอกว่าต้อง " ทำงานให้เสร็จอะ "

ตอนเช้าของวันที่ 22 พฤศจิกายน 2534 วัชก็ไขกุญแจออกจากบ้าน

ก้าวแรกพอเดินออกมาสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวคือ หัวใจมันเริ่มเต้นแรงมากขึ้นๆ

โดยไม่รู้สาเหตุ และเต้นทั้งวัน ทำให้วันนั้นทั้งวันไม่คุยกับใครเลย

เพื่อนก็แปลกใจ พอเลิกเรียนวัชก็ชวนเพื่อนไปซื้อของแถวบ้านเพราะเห็น

ว่ามันถูก แต่พอเดินมา.......เห็นประตูบ้านปิดซึ่งบ้านวัชเปิดร้านถ่ายรูป

อยู่ติดถนนใหญ่ (วัชมีบ้านสองหลังค่ะ) จากหัวใจที่เต้นแรงมาทั้งวัน

มันหยุดโดยบัดดล

สิ่งแรกที่คิด เฮ้ย..!!!! แม่เราเพื่อนก็ตกใจได้แต่บอกว่าไม่เป็นไรมั้ง

พอเราเดินไปถึงก็เข้าร้านไม่ได้เพราะ ตั้งแต่เกิดมา 15 ปีร้านเราไม่เคย

ปิดร้านเลยโดยไม่มีสาเหตุ ร้านค้าที่อยู่ข้างบ้านบอกว่าแม่ล้ม

ตอนนี้อยู่ รพ.แล้วแต่เราเด็กมากไม่รู้ทำไงเลยต้องนั่งรอพี่ๆที่ร้านข้างบ้าน

พอสักพักพี่ชายเรามา ก็พากันไปรพ. ที่แม่รักษาตัวอยู่ไม่ไกลนัก

ไปถึงก็มารู้ว่า ม่าม้าโดนจี้ รึง่ายๆขโมยเข้ามาปล้นที่บ้าน แล้วเอาไม้หน้า

สามที่เค้าเตรียมมาด้วย เอามาตีแม่เรา ( พักไว้ก่อนมาเรื่องอาการแม่

ก่อน) พอหมออนุญาต ให้เข้าเยี่ยมได้ ม่าม้านอนอยู่ในห้อง ICU

สิ่งที่เราเห็นคือ หมอนเต็มไปด้วยเลือด มีผ้าพันที่ศรีษะที่ชุ่มไปด้วยเลือด

เราเดินไปที่ข้างเตียงแล้วก็ร้องไห้ แล้วเราก็บอกว่า " ม่าม้าต้องหายนะ

พรุ่งนี้กลับบ้านกัน " เราโกหกตัวเอง เผื่อที่อยากจะได้เจอกับแม่อีกครั้ง

แต่แม่เราก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหว นอนทนเจ็บได้แค่ชั่วข้ามคืนเท่านั้น

ก็จากเราไป " เราเลยไม่ได้แม้แต่บอกลา รึกอดแม่เราเลย "

แม่เราถูกทำลาย ถือเป็นคดีอาชญากรรม ศพจึกถูกส่งไปชันสูตรที่

รพ.ตำรวจ ผลการผ่าศพหมอบอกว่า

แม่เราถูกตีด้วยของแข็ง เข้าที่ทัดดอกไม้ 3 ครั้ง ทำให้เลือดออกในสมอง

เค้าพรากแม่เราไป ด้วยเวลาไม่กี่นาที และสิ่งที่เขาทำมันทำให้คนข้างหลัง

แทบล้มทั้งยืน แต่สิ่งที่เขาเอาไปได้คือ สร้อยข้อมือหนัก 2 บาท

สร้อยคอหนัก 3 บาท แค่นั้นเองที่เขาเอาไปโดยไม่แตะต้องของในร้านเลย

แต่ที่ครอบครัวเราได้รับคือเราเสียแม่ ผู้หญิงที่เก่งที่สุดสำหรับเรา

......มาถึงตรงนี้อยากรู้แล้วใช่มั้ยค่ะว่าจับตัวเค้าได้มั้ย ความจริงเกือบจะ

ไม่ได้หวังว่าจะจับได้ เพราะวันเกิดเหตุแม่อยู่ร้านคนเดียว พ่อเราก็ไม่อยู่

ลูกๆก็ไปเรียนกันหมด เลยไม่มีใครเห็นหน้าโจร

แต่เวรกรรมมีจริงค่ะ หลังจากนั้นครึ่งปี เค้าก็ถูกจับ อันนี้ขอไม่บอกแล้ว

กันนะค่ะว่าถูกจับด้วยเหตุใด เพราะตอนนี้วัชว่าเขาเองก็อาจถูกอภัยโทษ

ออกมาแล้วด้วยซ้ำ เพราะป๊าวัชเขาไม่ได้ฟ้องร้องรึจะอะไรก็แล้ว

....วัชคิดว่าป๊าคงคิดว่ายังไงคนก็ตายไปแล้ว เพราะตั้งแต่เกิดเรื่อง

วัชไม่เคยเห็นป๊า พูดรึด่าว่าคนที่ทำให้แม่เราตาย แต่แอบเห็นเค้านอน

ร้องไห้ อ่านมาถึงตรงนี้ อย่าเศร้าไปเลยนะค่ะ ( เอะรึไม่เศร้าเลย 555 )

เพราะตั้งแต่ตอนนั้นวัชเองก็เข้าใจชีวิตมากขึ้น ยอมรับค่ะว่านอนร้องไห้

อยู่หลายเดือนถ้าจำไม่ผิด สุดท้ายคิดได้ว่า

.........คนเรามีเวรกรรมกันทุกคนไม่เจอวันนี้วันหน้าก็ต้องเจอ

เพื่อนๆวัชหลายคนพอทราบเรื่องบอกว่า ถ้าเป็นฉัน..ฉันคงอยู่ไม่ได้

แต่วัชไม่ได้คิดแบบนั้น วัชกลับคิดว่า แค่เราเจอคำว่า.........( 0^ 0 )

เสียใจ , ลำบาก , เศร้า , ทุกข์ใจ ก่อนคนอื่นก็เท่านั้นเอง

และทุกวันนี้ก็ยังคงคิดแบบนี้อยู่ ถึงแม้ว่าเวลามันจะผ่านไป 18 ปีแล้วก็ตาม

ม่าม้าของฉันแค่ไปรอฉันบนสวรรค์เพื่อรอให้ ฉันไปนอนหนุนตักอุ่นๆมีคน

มาลูบหัวตอนนอน.....แล้วถ้าวันนั้นมีจริงฉันอยาก กอดแม่ฉันให้แน่นที่สุด

เท่าที่ลูกคนนี้จะกอดได้สุดแรง แถมหอมให้อีกฟอดใหญ่

***

รักม่าม้านะ....คิดถึงมากด้วย






Create Date : 05 มิถุนายน 2552
Last Update : 21 มิถุนายน 2552 2:07:12 น.
Counter : 541 Pageviews.

6 comments
ทำบุญ อยากบอกว่าหลง
(12 พ.ย. 2562 20:33:22 น.)
ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 240 "ชื่อแปลก" toor36
(11 พ.ย. 2562 00:00:42 น.)
2 ข่าวที่ชวนให้คิด Insignia_Museum
(8 พ.ย. 2562 16:07:02 น.)
ไปวัดเล่งเน่ยยี่ ๒ กัน เพรางาย
(7 พ.ย. 2562 05:59:56 น.)
  


คุณแม่ท่านได้พักผ่อนแล้ว
แต่เรายังคงต้องเดินทางและสู้ต่อไป

...

...ตะวันเชื่อเรื่องเวรกรรมว่ามีจริง...ผู้ก่อกรรมต้องได้รับอย่างแน่นอน

...

วันนี้บล็อกของคุณวัชสวยมากๆ เลยค่ะ

รักษาสุขภาพ...พักผ่อนให้เพียงพอนะคะ
ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างเอ่ย...ดีขึ้นบ้างมั๊ยคะ
โดย: ตะวันเจ้าขา วันที่: 16 มิถุนายน 2552 เวลา:10:31:20 น.
  
คุณวัชเป็นอย่างไรบ้างคะ
แวะส่งข่าวกันบ้าง...(สั้นๆ ก็พอ)

ด้วยความห่วงใย
โดย: ตะวันเจ้าขา วันที่: 19 มิถุนายน 2552 เวลา:13:35:23 น.
  
สวัสดีค่ะคุณวัช อ่าบทความของคุณวัชแล้วน้ำตาไหลเลย ไม่รู้จะพูดว่ายังไงดีค่ะ.....แวะมาเยี่ยมในวันหยุดสุดสัปดาห์ค่ะ มีความสุขมากๆนะคะ

อวลแวะมาบอกว่า 'นางละครบทที่ ๑๑' มาแล้วค่ะ
โดย: ดรสา วันที่: 20 มิถุนายน 2552 เวลา:8:49:45 น.
  
สวัสดีวันอาทิตย์ค่ะคุณวัช

ตะวันไม่เคยรู้สึกว่าต้องทนอ่านเรื่องของคุณวัช (และเพื่อนๆ ในบล็อก) เลยค่ะ

ช่วงไหนที่หายไปหลายวันติดๆ กัน
กลับเกิดคำถามในใจทุกครั้งว่า "สบายดีไหมหนอ"

...


แอบรอชิมไอติมลิ้นจี่อยู่นะคะ
ใกล้จะลงบล็อกหรือยังเอ่ย

ตอนนี้ลิ้นจี่กำลังเต็มตลาดเลย

โดย: ตะวันเจ้าขา วันที่: 21 มิถุนายน 2552 เวลา:19:12:21 น.
  
แงๆๆ หมูจะเอาไอติมลิ้นจี่อ่าคุณวัช

โดย: ตะวันเจ้าขา วันที่: 25 มิถุนายน 2552 เวลา:0:03:39 น.
  
อ่านแล้วไม่รู้จะเมนท์ยังงัยเลยวัช เอาเป็นว่าเสียใจด้วยกับเรื่องที่ผ่านมานะจ๊ะ สู้ๆ จ้า
โดย: ยัยลูกหมู วันที่: 25 มิถุนายน 2552 เวลา:16:24:15 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Huh.BlogGang.com

huh
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]