เรื่องเล่าจากทะเล ตอนที่2  เรื่องเล่าจากทะเล ตอนที่2 วันแรกของการทำงานต้องตื่นตั้งแต่ตี 5.30 เพราะที่นี่ต้องทำงาน 12 ชม. ผมเริ่มงานตอน 6 โมงเช้า เลิก 6 โมงเย็นครับ โอทีบังคับไป แต่ส่วนมากผมไม่เคยจะได้เลิกหกโฒงเย็นเลย ต้องทำงานต่อ เลิกประมาณสี่ทุ่มเกือบุกวัน ส่วนเรื่องอาหารการกิน กับข้าววันแรกไม่ได้เรื่องเลย เพราะพ่อครัวเป็นคนมาเลเซีย ลองจินตนาการดูนะคับว่าอาหารมาเลเซีย หน้าตาเป็นยังไง รสชาติแบบไหน พวกเราจึงหันไปพึ่งกินบะหมี่กึ่งสำเสร็จรูปแทน แต่น่ะ มันก็เป็นบะหมี่ของอินโดฯ รสชาติ ก็ไม่อร่อยเอาซะเลย บอกตรงๆ ผมคิดถึงมาม่าต้มยำกุ้งบ้านเราเอามากๆ ผมว่าผมเป็นคนกินง่ายแล้วนะ วันแรกทำให้กินข้าวไม่ค่อยได้เท่าไร เป็นแบบนี้อยู่สามวัน พอวันที่สี่ เย้ๆๆ กุ๊กไทยมาแล้วกุ๊กไทยมาวันแรกก็เหมือนรู้ใจผมผัดกระเพราเนื้อให้เรากินก่อนเลย (แต่ไม่มีใบกระเพรา) แต่ก้อพอได้ พอได้กลิ่นพริกสด น้ำปลา ค่อยคล่องคอ เอาละ!ผมคงอยู่รอดบนเรือลำนี้แล้ว เริ่มงานกันดีกว่า งานที่นี้ก็ไม่มีอะไรแปลกไม่จากงานบนฝั่ง เป็นงาน support ธรรมดาเหมือนที่ผ่านมา วันต่อๆมา เจ้านายคงเห็นว่าผมว่างมาก เค้าจัดงานถ่ายเอกสาร Scan มาให้ผมทำเพิ่มอีก งานเข้าเลยคับที่นี้แต่ผมก็ ok นะ ดีกว่าอยู่เฉยๆ อยู่เฉยๆ แล้วมันง่วง ฟุ้งซ่านด้วย และมีอีกงานที่ได้รับมอบหมายมาทำ เป็นงานที่ผมชอบ นั่นก็คือจัดคิวโทรศัพท์ให้พนักงานโทรกลับบ้าน ที่ต้องจัดคิวให้โทรศัพท์ก็เพราะที่นี้คนเยอะ ณ วันนี้ ก็ 217 คน จัดแบ่งเป็นวันละ 50-60 คน เริ่มให้โทรตอนช่วงเวลา 18.00-20.00 น. โทรคนละ 2 นาที (สองนาทียังไม่ทันจะถามไถ่กันเลย) ทำไมถึงให้คนละสองนาทีน่ะหรอ ก็เพราะว่าเราได้ทำการทดลองโทรกันสามคนและจับเวลาว่าคุยกี่นาที ส่วนใหญ่จะคุยกันอยู่ที่ 2.15 นาที (ถ้าไม่นอกเรื่อง) แต่มันไม่ง่ายแบบนั้นน่ะสิคับ เพราะโทรศัพท์เราตั้งเวลาให้ตัดสายอัตโนมัติทุกๆสองนาทีไม่ได้ จะทำยังไงละที่นี้ ถ้างั้นก็ต้องมีคนนั่งควบคุมและจับเวลา พอถึงสองนาทีก็บอกคนโทรว่าหมดเวลา แล้วใครจะทำละ IT ไง จัดไป . และผมก็เป็นผู้โชคดีได้รับตำแหน่งนี้ไปครอง . วันแรกที่เริ่มให้โทรก็มีคำถามจากพนักงานเยอะว่าทำไมโทรได้แค่สองนาที ผมก็บอกเหตุผลไปต่างๆ นาๆ เค้าก็เข้าใจ แต่การที่ผมมานั่งจับเวลาคุยโทรศัพท์ มันไม่ใช่เรื่องหมูๆ อย่างที่ผมคิดแล้วล่ะ ทำไมนะ หรอ . คิดดูสิคับ แต่ละคนห่างลูก เมีย พ่อ แม่ คนรักมา ช่วงมาใหม่ๆ แน่นอนว่ายังไม่ชินแน่ๆ ความคิดถึงย่อมเกิดขึ้นเป็นธรรมดา สิ่งที่ผมต้องนั่งฟังทุกๆวัน วันละหลายสิบคนคุยโทรศัพท์ ผมได้ยินอะไรหลายๆอย่างที่เค้าคุยกัน มีทั้งดีใจ เสียใจ เป็นห่วง คิดถึง เหงา เศร้า...... มันทำให้ใจผมห่อเหี่ยวไปด้วยจริงๆคับ เอาล่ะคับ วันนี้อึนๆ กับเสียงโทรศัพท์กลับบ้านของพนักงานอยู่ แล้วเจอกันใหม่ค๊าบบ 
|
|||||||||||||||||||||
 |
|
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [