ขอบคุณมากๆค่ะ

  

หวัดดีค่ะ..

เรื่องเมล็ดพืชนั้น ป้าโซเคยเอามาด้วยตอนย้ายมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ เอามานิดหน่อยน่ะค่ะ ไม่มีปัญหาอะไร

เข้าใจว่าถ้าเอามานิดหน่อยน่าจะไม่มีอะไรนะคะ เคยได้ยินแต่พวกที่มีรากแล้ว เวลาจะเอาเข้ามาต้องขออนุญาตหรือไรเนี่ยไม่แน่ใจ ประมาณผักสดที่มีรากติดมาน่ะค่ะ แต่เอาเข้าจริงป้าโซให้แม่แพ็คพวกผักชี ใบกะเพราติดมากับกระเป๋าทุกครั้งที่มาที่นี่ก็ผ่านมาได้

เพราะงั้นพวกเมล็ดต่างๆนี่ก็น่าจะได้เหมือนกัน มันคงไม่มาเพาะเชื้อโรคใส่เมืองเขาเพียงเพราะมันผิดอากาศมาหรอกค่ะ อิอิ..

ขอบคุณที่แวะไปทักทายกันค่ะ..

  

เป็นประโยชน์มากเลย ขอบคุณค่ะ

  

น.นกน้อย ณ กล้วยไม้..
เอ.. หรือจะเรียกว่า โดเรมี่ ดีน้อ..

โดเรมี่ที่มาจาก.. โด๊.. เร หมี่ โด๊ เร หมี่ ซ้อน หล่า.. หนูขอเวลา.. ซักสามนาที.. หรือเปล่าจ๊ะ?

แปลให้เจ้าหนูไฟฟ้าฟังด้วยนะ ถ้าจะให้ดีก็หาเพลงนี้ในยูตุ๊บให้เค้าฟังด้วย เค้าจะได้รู้ว่าไทยเราก็แน่ มีโดเรมี่กะเค้าเหมือนกัน วะฮะฮ่า..

จะเข้ามาบอกว่าไอ้เจ้ามะเขือที่เห็นน่ะ บ่ใช่มะเขือเปราะหรอกเด้อค่ะเด้อ.. ยี่ปุ่นมานจะมีมะเขือเปราะแบบบ้านเราได้จั๋งใด? มันคือมะเขือเทศค่ะ เพียงแต่ว่าตอนนี้เทศแดงๆยังไม่มา มาแค่มะเขืออ่อน เทศแดงๆนั่นจะตามมาทีหลัง

แล้วนึกขึ้นได้อีกเรื่อง เรื่องไฟฟ้าสถิตย์ที่เจ้าหนูไฟฟ้าเป็นน่ะ ป้าโซเองก็เป็นเหมือนกันจ้ะ โดยเฉพาะในช่วงหน้าหนาว ก็พยายามสำรวจว่าทำไมตัวเองเป็นสาวแรงสูงยามแก่ ได้ความว่ามันจะเป็นเวลาป้าโซใส่เสื้อที่คล้ายๆผ้าร่ม กับเสื้อโค้ทวูลสำหรับหน้าหนาว ไอ้เจ้าวัสดุพวกนี้มันคงเป็นสื่อมังจ๊ะ เวลาเจ้าตัวเล็กของป้าโซเขาจะมากอดแม่ทีไร ต้องระแวดระวังว่าแม่จะไฟช็อตใส่เขาหรือเปล่า ตัวป้าโซเองก็สะดุ้งเหมือนกันแหละ มันเจ็บแบบตกใจหนิ..

นกน้อยลองไปสำรวจลูบๆคลำๆ เจ้าหนูไฟฟ้าดูนะจ๊ะว่าเวลาที่เขาเป็นอย่างนี้ เขาใส่อะไรอยู่หรือเปล่า เฮ่ย.. อย่าบอกนาว่าไม่ใส่.. กร๊ากกกก..