แปรรูปความเจ็บปวด

ฟรอยด์ บอกว่า การพูดระบายความรู้สึกออกมา ช่วยทำให้ความเจ็บปวดแสนสาหัส กลายเป็นความเจ็บปวดในระดับธรรมดาของมนุษย์ทั่วไปได้

แต่ที่ฟรอยด์ ไม่ได้บอกคือ เราคงต้องดูให้ดีด้วยว่าจะพูดกับใคร

ความรู้สึกของคนเราไม่เท่ากัน ที่เจ็บปวดแสนสาหัสของเรา อาจจะเป็นแค่ความเจ็บปวดธรรมดาๆ ของใครอีกคนก็ได้

ไอ้เจ้าตัวความเจ็บปวดนี่แม้ว่าเราจะชิงชัง รังเกลียดรังงอนมันแค่ไหน แต่ลึกๆแล้วเราก็มีความผูกพันธ์ ความรู้สึกที่ลึกซึ้งบางอย่างกับมัน

เพราะสิ่งที่จะทำให้คนเรามีความรู้สึกระดับแสนสาหัสได้แสดงว่า สิ่งนั้นมันจะต้องมีความสำคัญกับใครคนนั้นจริงๆ ความเจ็บปวดที่มาจากสิ่งสำคัญแบบนั้น คงไม่มีใครอยากสลัดมันทิ้งแบบเดียวกับสลัดรองเท้าเก่าๆคู่นึงหรอก

สำหรับเรา บางทีควมเจ็บปวดที่มันเอ่อล้นอยู่มากมาย ก็ทลายกำแพงของริมฝีปากบนกับริมฝีปากล่างได้อย่างง่ายดาย โดยไม่ทันได้ดูว่าคนที่เราพูดด้วยเขาพร้อมที่จะรับฟังรึเปล่า

แต่ก็มีอยู่หลายครั้ง ที่พยายามดูให้มั่นใจก่อน ว่าเป็ช่วงเวลาที่น่าจะพูดได้ และเป็นคนที่เราสนิทที่สุดแล้ว กลับให้ผลไม่ต่างกัน

หลังจากคำพูดสุดท้ายหลุดปากออกไป มันมักจะตามมาด้วยความรู้สึกที่ว่า ไม่น่าเลย เราไม่น่าพูดออกไปเลย

เพราะท่าทีเฉยเมย ดวงตาที่สงสัยว่ามันจะเจ็บปวดอะไรนักหนา และอาการที่บอกให้รู้ว่า เมื่อไหร่จะพูดจบซะที ของคนฟัง แม้เพียงนิดเดียวเท่านั้นที่เราจับความรู้สึกนั้นได้ แต่ในช่วงเวลานั้น แม้เพียงนิดเดียว มันก็มากพอ

นอกจากความเจ็บปวดนั้นจะยังสาหัสอยู่เหมือนเดิม ยังจะเป็นการเพิ่มความเจ็บปวดรูปแบบใหม่เข้ามาอีก

โบราณบอกว่า พูดไปสองไพเบี้ย นิ่งเสียตำลึงทอง

แต่ถ้าชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป จะให้ไม่พูดก็อาจจะได้ แต่ถ้านิ่งเสีย บางทีความเจ็บปวดแสนสาหัสนั้น อาจบ่มตัวเป็นความเจ็บปวดในระดับที่มนุษย์ไม่อาจจะทนได้อีกต่อไปก็ได้

หลายครั้งที่อยู่คนเดียว หลายครั้งที่มั่นใจแล้วว่า ไม่สามารถพูดกับใครได้จริงๆ เราเลือกวิธีการระบายออกด้วยการเขียน

เศษกระดาษที่มีตัวหนังสือยึกยือกองเป็นตั้งๆบนโต๊ะ กับที่ซุกๆไว้ในลิ้นชัก

แต่ก่อนนี้ บางทีมองดูกองเศษกระดาษพวกนั้นแล้วก็เศร้าๆเหมือนกัน นี่เราไม่มีใครที่สามารถพูดเรื่องพวกนี้ด้วยได้เลย จริงๆเหรอ

แต่เดี๋ยวนี้ เรามองมันแบบยิ้มๆ แม้ว่าตั้งเศษกระดาษจะกองสูงขึ้น

อาจเพราะ เราเข้าใจความต่างของระดับความรู้สึกของแต่ละคนมากขึ้น และการเขียน ช่วยแปรรูปความเจ็บปวดแสนสาหัสเป็นความเจ็บปวดในระดับธรรมดาของมนุษย์ได้

ระดับความรู้สึกของเรา อาจทำให้ชีวิตของตัวเองยุ่งยากเกินจำเป็นอยู่สักหน่อย แต่ในหลายๆที ด้วยระดับของความรู้สึกนี้ มันก็เป็นสื่อนำความปิติยินดี และความสุขอันมากมาย ในขณะที่มันอาจเป็นเพียงความสุขในระดับธรรมดาของใครอีกหลายคน

สำหรับเรา จะสลัดรองเท้าเก่าๆคู่นึงทิ้ง ยังยากเลย ก็ถ้าลองว่าเราใช้มันมาจนเก่าแล้ว ก็แสดงว่ามันสำคัญกับเราจริงๆ ต่อให้เก่าโทรมแสนสาหัสแล้ว ก่อนจะทิ้งก็คงต้องเย็บต้องปะกันให้ถึงที่สุดก่อนล่ะ

Create Date : 15 พฤศจิกายน 2549 Last Update : 15 พฤศจิกายน 2549 11:22:27 น. Counter : 945 Pageviews.		19 comments
Share Tweet

	Re dell'abisso affrettati from UN BALLO IN MASCHERA by Giuseppe Verdi ปรศุราม (8 ม.ค. 2568 11:03:55 น.)		Fukuoka Dream Destination : Day 14 รถไฟ รถบัส เฟอร์รี่ ดั้นด้นจนพบเธอ "ไอโนะชิมะ" mariabamboo (14 ม.ค. 2568 14:33:16 น.)
	เก็บตกการเดินออกกำลัง... tanjira (9 ม.ค. 2568 14:11:34 น.)		"ยุ่งยาก" อาจารย์สุวิมล (13 ม.ค. 2568 07:37:03 น.)