[Books] เดอะ ลาสต์ เอลฟ์ (The Last Elf) - ซิลวานา เด มารี

"สิ่งเดียวที่เอาชนะความกลัวได้คือความหิว
ความจริงข้อนี้ใช้ได้กับหมา แมว มนุษย์ ปลาทอง มังกร และยักษ์
ส่วนเอลฟ์นั้นข้ารู้จักไม่ดีพอถึงกับจะออกความเห็นได้"




เดอะ ลาสต์ เอลฟ์ (The Last Elf)
ซิลวานา เด มารี เขียน
นันธวรรณ์ ชาญประเสริฐ แปล


เป็นนิทานเด็กที่น่ารักน่าหยิกและติงต๊องมาก แต่ก็อบอุ่นละมุนละไมและเศร้านิดๆ เสียดายที่น่าจะสนุกได้มากกว่านี้หลายเท่า ถ้าไม่ใช่เล่าในรูปแบบนิทาน แต่ก็อ่านเพลินดีนะ

หนังสือเล่มนี้มีสองภาคคือ เอลฟ์ตนสุดท้าย กับ มังกรตัวสุดท้าย ภาคแรกเล่มชีวิตของเอลฟ์กำพร้าอายุสามขวบนามว่า ยอร์ชครุนสกวาร์กจอลเนอร์สตริงค์ (พูดชื่อทีไรมีแต่คนตอบว่า bless you มั่งละ ถามไถ่สุขภาพมั่งละ) เรียกสั้นๆว่า ยอร์ช หมู่บ้านของยอร์ชถูกน้ำท่วมทำลาย ยอร์ชเลยหลุดออกมาในโลกที่เต็มไปด้วยความมืด โหยหิว เปียกชื้น หนาวเหน็บ และเกลียดชังเอลฟ์ ภาคนี้ภารกิจของยอร์ชและมนุษย์สองคนที่ยอร์ชเก็บ(?)ได้กลางทางคือคำพยากรณ์เกี่ยวกับการกอบกู้โลกจากยุคมืด

ส่วนภาคที่สองคือยอร์ชอายุสิบห้า กับภารกิจเลี้ยงมังกรตัวสุดท้ายและหาเจ้าสาว รวมถึงการรวบรวมผู้คนที่ถูกกดขี่ไปสร้างโลกใหม่ ถ้าฟังคุ้นๆ อยากจะบอกว่าภาคสองนี่มันโมเสสชัดๆ ^^ นั่นแปลว่ายอร์ชเป็นยิวเหรอ คนเขียนต้องการจะสื่ออย่างนี้หรือเปล่า

ฉากหลังของเรื่อง จะบอกว่าเป็นโลกที่อารยธรรมล่มสลายก็ได้นะ เหตุผลที่ล่มสลายมีเฉลยในเรื่อง จริงๆเรื่องมันดาร์กอะ แต่คนเขียนนำเสนอในแบบขำขัน พล็อตและมุขในเรื่องบางทีมันไร้สาระจนเราอ่านไปนึกภาพเป็นช่องการ์ตูนญี่ปุ่นไป (อยากให้เอาไปเขียนจัง!)



ส่วนตัวชอบภาคแรกมากกว่าภาคสองเยอะ ยอร์ชเป็นเอลฟ์น้อยผู้ไร้เดียงสา เจื้อยแจ้วน้ำไหลไฟดับ และจิตใจโคตรรรอ่อนไหว หลายมุขฮาๆในเรื่องมาจากความเข้าใจผิดของยอร์ชนี่แหละ

อย่างเช่น เอลฟ์มีความรักและสงสารกับสัตว์ทุกชนิดในโลก ยอร์ชจึงโศกาเป็นการใหญ่เมื่อพวกมนุษย์ที่หิวโซจะกินแฮม พวกมนุษย์เลยสงสารจนยอมกินแต่ข้าวโพด

"ระหว่างที่พวกเขากำลังย่างข้าวโพด เอลฟ์น้อยก็ขุดหลุมเล็กๆฝังชิ้นแฮมและประดับหลุมศพด้วยช่อไม้ผลสีแดงเนื่องจากไม่มีดอกไม้ ตลอดพิธีนั้น นายพรานเอาแต่จ้องมองแฮมตาไม่กะพริบ สีหน้าของเขาเหมือนคนกำลังจ้องมองการฝังศพของญาติสนิทยังไงยังงั้น เขาคงเคยรู้จักหมูตัวนั้นกระมัง ถึงได้สะเทือนใจเมื่อนึกถึงภาพแห่งความหลัง ...จะว่าไปแล้วเขาก็ไม่เลวร้ายเท่าไหร่หรอกนะ"

นอกจากนี้ก็ชอบตอนที่เจอยักษ์ (ฮากลิ้ง) ชอบน้องหมา ใจหวิวเลยตอนน้องหมาตาย (บอกไว้ก่อนเลยจะได้เตรียมใจ) อีมังกรบ้าบอมาก ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่

ฉากที่เศร้าค่อนข้างเยอะเหมือนกัน แต่คนเขียนก็เกลื่อนๆไปแหละ นี่เป็นนิทานเด็ก เราเศร้าฉากน้องหมา กับฉากแทงปลา รู้สึกมันสูญสิ้นหลักการยังไงก็ไม่รู้ แต่อาจจะต้องอย่างนี้รึเปล่าถึงจะอยู่ในโลกใหม่ในเรื่องได้



เสียดายก็แต่หลายตอน โดยเฉพาะเวลาแอ็คชั่น คนเขียนใช้การบรรยายแทนบทสนทนา มันทำให้ความตลกลดลง คือแทนที่จะขำตกเก้าอี้ ก็เหลือแค่ยิ้มมุมปากแทน

ใน Goodreads บอกว่ามีต่อถึงเล่มที่ 4 แน่ะ แต่เมืองไทย สนพ ล่มไปแล้วคงหมดหวัง จะอ่านต้นฉบับรึก็ไม่ได้ มันเป็นภาษาอิตาเลียน ฮือๆๆ

3.5 ดาว ปัดขึ้นเป็น 4 ได้




Create Date : 16 กันยายน 2561
Last Update : 16 กันยายน 2561 15:19:59 น.
Counter : 452 Pageviews.

2 comments
บทสัมภาษณ์ จินตวีร์ วิวัธน์ ในนิตยสารขวัญเรือน ปี พ.ศ. 2530 ตอนที่ 1 สามปอยหลวง
(5 ส.ค. 2562 11:31:53 น.)
- รีวิว Princess Syndrome : Macchiato - marina_rain
(28 ก.ค. 2562 00:51:08 น.)
:: กะก๋าแนะนำหนังสือ - พลังแห่งจิตปัจจุบัน :: กะว่าก๋า
(22 ก.ค. 2562 06:12:53 น.)
:: ถนนสายนี้มีตะพาบ โครงการที่ 232 :: กะว่าก๋า
(16 ก.ค. 2562 06:17:41 น.)
  
เป็นเอลฟ์ตนสุดท้าย แล้วการหาเจ้าสาวได้ผลอะไรไหมคะ
โดย: jackfruit_k วันที่: 16 กันยายน 2561 เวลา:14:04:48 น.
  
เดาว่าได้ผลค่ะ จบลงแบบค่อนข้างเคลียร์ (สำหรับเรา) เห็นมีต่ออีกสามเล่มด้วย เดาว่าจะเป็นรุ่นลูกๆ
โดย: Froggie วันที่: 16 กันยายน 2561 เวลา:15:21:51 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Froggie.BlogGang.com

Froggie
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 29 คน [?]

บทความทั้งหมด