อยากร้องไห้กับความอ่อนหัดของตัวเองจริงๆ!! [ปูมวันที่ 18]

xx xxxx 2502

โป่งกระทิง

ตั้งแต่เกิดมา นั่งห้างมาก็หลายครั้ง ยิงได้บ้างไม่ได้บ้าง แล้วแต่โอกาสจะอำนวย แต่การนั่งห้างทั้งชีวิตที่ผ่านมา ไม่มีครั้งไหนจะซวยไปกว่าครั้งนี้อีกแล้ว ซวยซ้ำซวยซาก แล้วก็เหมือนผีซ้ำด้ามพลอย ตัวเราคนเดียวยังไม่เท่าไหร่ นี่ยังไปทำให้คนนำทางของเราต้องล้มหมอนนอนเสื่ออีก กลุ้มกับตัวเองจริงๆ นับวันเรายิ่งเป็นภาระของทุกคนเข้าไปทุกทีๆ

มันเป็นเรื่องเดียวของการเดินทางครั้งนี้ที่เราไม่อยากจะบันทึกลงในปูมนี้เลย แต่ก็ต้องบันทึก และต้องบันทึกอย่างบรรจงที่สุดด้วย สำหรับไว้เตือนใจตัวเองในความประมาทเลินเล่อ ถือดีในฝีมืออันอ่อนด้อยของตัวเอง

เมื่อคืนที่เราทั้งสามคนไปนั่งห้าง หลังจากแยกย้ายกันไปประจำตามห้างของแต่ละคนแล้ว เรากับเกิด ที่รพินทร์ให้มานั่งห้างด้วย ออกเดินแยกไปยังห้างที่รพินทร์มาขัดให้ไว้ตั้งแต่เมื่อวันก่อน มันเป็นห้างที่ดีเหลือเกิน มองผาดๆ จากด้านล่าง แทบไม่เห็นตัวห้างเลย พวกเราพักกินอาหารเย็นกันบริเวณโคนต้นไม้ที่ใช้ขัดห้างนั่นเอง พอเสร็จสรรพก็ปีนขึ้นห้าง ซักซ้อมลองปืนกับไฟฉายเป็นอย่างดี ทุกอย่างดำเนินไปตามขั้นตอนของมันอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

พอล่วงเข้าสองทุ่ม โชคก็เข้าข้างเรา เกิดกระซิบบอกว่ากระทิงลงมากินน้ำด้านล่างนี่เอง ตอนนั้นหัวใจเราเต้นระรัวเชียวแหละ คิดอยู่ว่าทำไมถึงโชคดีอย่างนี้ ไม่เคยนั่งห้างแล้วสัตว์เข้าเร็วอย่างนี้มาก่อน แถมไอ้ตัวที่เข้ามา ยังเป็นกระทิงอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ด้วย

ทันทีที่ประทับปืนพร้อม เราก็พยักหน้าเป็นสัญญาณให้เกิดส่องไฟทันที ลำไฟถูกสาดลงมาอย่างเหมาะเหม็ง กระทบเข้ากับลูกตาของมันทั้งคู่ ด้วยความตื่นเต้นในขณะนั้น ทันทีที่เห็นลูกตามันสะท้อนแสงกลับมาเท่านั้น นิ้วของเราก็กระดิกไกออกไปทันที ได้ผล มันดิ้นปราดๆ ลงไปตายอยู่ตรงนั้นเอง แต่เสียงที่เกิดบอกมากลับทำให้หัวใจเราตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม “นาย นั่นลูกของมัน” เราร้องเฮ้ยออกมาได้คำเดียว ตัวแม่มันก็วิ่งปราดเข้ามาที่ศพลูกของมันอย่างเกรี้ยวกราด อารามตกใจ เราจึงลั่นไกออกไปอีกนัด ไปถูกส่วนไหนของมันก็ไม่รู้ รู้อย่างเดียวว่ามันไม่อยู่ แล้วก็ไม่มีโอกาสได้ยิงซ้ำด้วย เพราะตัวแม่มันเผ่นหนีกลับเข้าไปในทางเดียวกับที่มันลงมา

พอรู้ตัวว่ากระสุนนัดนั้นเอามันไม่อยู่ เราก็แทบจะกระโดดลงจากห้างตามมันไปในทันที ติดที่เกิดห้ามไว้ ให้รอพรานใหญ่มาเสียก่อน

ตลอดเวลาร่วมสิบชั่วโมงที่นั่งรอพวกเราอยู่บนห้าง ความผิดที่ยิงลูกกระทิงตายมันตามมาหลอกหลอนเราตลอดเวลา เล่นเอานอนไม่หลับ นั่งกระวนกระวายจนเช้า ถึงได้ชวนเกิดให้ไปดักรอพรานใหญ่ที่ทางด่านก่อนเข้าแค้มป์

สมควรแล้วล่ะที่จะถูกทั้งน้อยและใหญ่ตำหนิเราอย่างนั้น มันสมควรจริงๆ มีอย่างที่ไหน เค้าให้มายิงกระทิงที่โตแล้ว มือเจ้ากรรมดันไพล่ไปเล่นลูกมันซะได้ หลังจากให้ปากคำกับสองศรีพี่น้องเรียบร้อย เราก็ชวน รพินทร์ออกเดินแกะรอยตามมันทันที

รพินทร์เริ่มต้นตามรอยมันจากบริเวณห้างที่เรายิงลูกมันนั่นเอง นับเป็นการตามกระทิงลำบากครั้งแรกในชีวิตเราทีเดียว และก็จะเป็นครั้งแรกที่ทำให้เราต้องจำไปจนวันตาย

ในที่สุดเราเจอตัวมันเข้าจนได้ แต่กลับไปเจอในภาวะที่น่ากระอักกระอ่วนเป็นที่สุด เสือลายพาดกลอนสามตัว กำลังล้อมวงเข้าเล่นงานแม่กระทิงลำบาก ทั้งๆ ที่รพินทร์ย้ำนักย้ำหนาแล้วว่า เป้าหมายอันดับแรกของเราคือแม่กระทิงตัวนั้น แต่ภาพที่ปรากฏอยู่ในคลองจักษุก็ทำให้เราตัวชา ไม่สามารถจะยกปืนขึ้นเล็งได้ มันเป็นภาพที่สวยงามน่าประทับใจ เสือสองตัวกำลังรุมเล่นงานกระทิงเพียงตัวเดียว เสือตัวนึงล่ออยู่ด้านหน้า อีกตัวหมายจะตะปบจากด้านหลัง แม่กระทิงตัวนั้นก็สู้ขาดใจ ขวิดซ้ายป่ายขวา ไม่ยอมให้เสือเข้าถึงตัวได้

มันเป็นการต่อสู้อย่างสมศักดิ์ศรีที่สุด นี่ถ้าแม่กระทิงไม่บาดเจ็บอยู่ก่อน การต่อสู้ครั้งนี้จะน่าดูขนาดไหนนะ นึกๆ ไปก็ให้ทุเรศตัวเองเหลือเกิน ไม่น่าเลยเรา

ในชั่วขณะที่เสือตัวนึงกระโดดเข้าใส่หมายก้านคอ จะด้วยโชคช่วยหรือมันตั้งใจก็ไม่ทราบได้ แม่กระทิงตัวนั้นตักเขาขึ้นรับ และงัดมันลอยขึ้นก่อนที่เจ้าเสือเคราะห์ร้ายจะตกลงพื้น มันก็เสยเขาขึ้นอีกครั้ง เสียบทะลุเข้ากลางตัวเจ้าเสือตัวนั้นพอดิบพอดี ยังไม่ทันที่มันจะได้ชื่นชมกับชัยชนะ เสืออีกตัวที่คอยท่าอยู่ก็ได้โอกาส กระโจนพรวดเดียวไปกัดเข้าก้านคอของมัน

ฉับพลันเสียงปืนก็ดังกัมปนาทขึ้นข้างตัว รพินทร์ช่วยกระทิงตัวนั้นด้วยการดับลมหายใจของเจ้าลายพาดกลอน อยู่ไม่อยู่เจ้าลายพาดกลอนอีกตัวที่ซุ่มอยู่ก็กระโจนเข้าใส่เรา มันเป็นชั่ววินาทีที่ยาวนานเหลือเกิน ภาพลายเหลืองดำ ค่อยๆ ลอยเข้าหาเราจากทางด้านหน้า ด้วยความตกใจทำให้เราพลิกตัวหลบ แต่ก็ไม่พ้น แรงปะทะของมันทำให้เราล้มลงไปก้นจ้ำเบ้า รพินทร์ก็ไวทายาด หันปากกระบอกใส่มันแล้วกดตูม เป็นผลให้มันลงไปชักอยู่กับพื้น

ยังไม่ทันที่ความตื่นเต้นจะหมดไป เราก็ยังนั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่ เงาดำของอะไรบางอย่างก็ควบเข้าใส่เราจากด้านหลัง รพินทร์ที่อยู่ในทางผ่านของมัน กระเด็นกระดอนไปตามแรงมันทันที ในขณะที่เรายังไม่ทันลุกขึ้น เจ้ากระทิงบ้าเลือดตัวนั้นก็วกกลับมาอย่างรวดเร็ว

โชคดีที่ครั้งนี้เรามีสติดี ส่งกระสุนขนาด .458 เข้าไปตัดซอกขาหน้าทำให้มันทรุดฮวบลงทันที เนื่องจากเราไม่ปล่อยให้ความประมาทเข้าครอบงำ พอลุกขึ้นได้ก็วิ่งเข้าไปยิงจ่อหัวมันอีกนัด เป็นอันจบสิ้นกันเสียที อโหสิกรรมให้ด้วยเถอะนะ ทั้งแม่ทั้งลูกเลย

พอจัดการเจ้ากระทิงตัวนั้นเสร็จเราก็เข้าไปดูอาการรพินทร์ทันที เสื้อที่เขาใส่ขาดกระจุยออก สีข้างเปิดออกเป็นแผ่น ราวกับมีใครเอามีดกรีด เชื่อว่าน่าจะเป็นกีบของมันที่เหยียบถากไป เดชะบุญเหลือเกินที่มันเหยียบพลาดไปเช่นนี้ ทันทีที่ปลุกเขาให้ฟื้นขึ้นมาได้ เราก็ชวนกลับเต้นท์ทันที ทีแรกรพินทร์จะไม่ยอม เราก็ไม่ยอมเช่นกัน ชั่วโมงนั้นต่อให้ต้องถูลู่ถูกังกันกลับก็ต้องเอา บาดแผลของเขาฉกรรจ์เหลือเกิน ทิ้งไว้คงไม่ดีแน่

และก็จริงดังคาดบาดแผลของรพินทร์ต้องเย็บเสียหลายเข็ม

ต่อไปไม่เอาอีกแล้ว ไอ้เรื่องหลับหูหลับตายิงนี่ พอกันที ใครจะไปคิดว่าเพราะกระสุนปล่อยออกจากมือของเราเพียงนัดเดียวจะก่อเรื่องได้มากมายขนาดนี้ เข็ดจริงๆ ให้ตายสิ คราวหน้าคราวหลังคงต้องเตือนตัวเองให้ดี “สติ สติ สติ” ท่องไว้ให้มั่น ย้ำเข้าไว้ ให้มันจารึกเข้าสู่รากเหง้าของสมองไปเลยยิ่งดี





::::::::::: credit ::::::::::::::::::::::::::::::

ตรวจคำผิด :mera , สหายน้อย

ตรวจเนื้อหา :wormy , นายเค

รวบรวมแก้ไข : ฟ้ากาง

ตรวจสำนวน :ภคิน , จตร

รูปประกอบ : นายเค





Create Date : 27 ตุลาคม 2550
Last Update : 27 ตุลาคม 2550 9:31:24 น.
Counter : 662 Pageviews.

9 comments
เรื่องย่อซีรีส์ Maiden Holmes - ซูฉือ ใต้เท้าสาวยอดนักสืบ blue_medsai
(24 ก.ค. 2564 09:47:05 น.)
6064_Mobile suit gundam Hathaway’s Flash หอมกร
(19 ก.ค. 2564 14:19:33 น.)
เรื่องย่อซีรีส์ Her Private Life - โลกอีกใบของยัยแฟนเกิร์ล blue_medsai
(19 ก.ค. 2564 09:03:55 น.)
เรื่องย่อซีรีส์ Thirty but Seventeen - รักครั้งนี้ หัวใจ 17 blue_medsai
(13 ก.ค. 2564 11:38:11 น.)
  
ชอบครั้งนี้ค่ะ ดูเข้าถึง เข้าใจไชยยันต์ได้ดีจังค่ะ
โดย: ลูกหนู IP: 195.189.142.166 วันที่: 27 ตุลาคม 2550 เวลา:10:07:21 น.
  
ชอบเหมือนกันค่ะ

อ่านไปแล้วนึกภาพตามได้เป็นฉาก ๆ เลยค่ะ

และ.. เข้าใจอารมณ์ของไชยยันต์ดีด้วย!!
โดย: Dr.King IP: 125.26.31.153 วันที่: 27 ตุลาคม 2550 เวลา:16:55:33 น.
  
ผีซ้ำด้ามพลอย
หรือผีซ้ำด้ำพลอยค่ะ
งงค่ะ
โดย: แมวน้อยtake off IP: 203.172.90.225 วันที่: 27 ตุลาคม 2550 เวลา:23:29:42 น.
  
อ่านแล้วนึกภาพตามเป็นฉากๆ เหมือน Dr.King เลยค่ะ

มีความเห็นหน่อยนึงค่ะ...
ตรงภาพของเสือลายพาดกลอน 3 ตัว ที่กำลังล้อมวงเล่นงานแม่กระทิงลำบาก (ย่อหน้าที่ 10)
น่าจะเป็นภาพที่ "น่าตื่นเต้นประทับใจ" มากกว่า "สวยงามน่าประทับใจ" มั้ยอ่ะคะ?

คือ "สวยงาม" เนี่ย นึกภาพภาพดอกไม้หรือวิวทิวทัศน์ที่ดูสวยๆ อ่ะค่ะ
แต่ภาพเสือสู้กับกระทิงนี่ รู้สึกว่ามันออกแนวโหดๆ ลุ้นๆ ชวนให้ตื่นเต้น

แหะๆ อันนี้แค่เสนอความเห็นนะคะ
ในสายตาของนักเดินป่าล่าสัตว์อาจจะมองว่าเป็นภาพที่สวยก็ได้
โดย: vivee IP: 203.155.228.217 วันที่: 27 ตุลาคม 2550 เวลา:23:44:00 น.
  
คราวนี้..........

ไม่มี............รูปประกอบ.......อ่ะ
โดย: nooaoh วันที่: 28 ตุลาคม 2550 เวลา:1:45:52 น.
  
มาให้กำลังใจค่ะ Cheers!!!
โดย: Yamashiro IP: 124.120.216.101 วันที่: 28 ตุลาคม 2550 เวลา:15:04:00 น.
  
ตามมาอ่านครับ
โดย: ChocolateMousse วันที่: 29 ตุลาคม 2550 เวลา:0:55:43 น.
  
เรื่องรูปประกอบ ผมลืมอธิบายไป .... อารมณ์นี้ ผมไม่มีอารมณ์ศิลป์มานั่งวาดรูปน่ะครับ มันเสียดจริงๆ !!
โดย: ฟาฬ IP: 58.10.65.246 วันที่: 29 ตุลาคม 2550 เวลา:10:35:01 น.
  
เข้ามาติดตามอ่านจ้า


อ่านแล้วสงสารไชยยันต์เลยค่ะ
คงรู้สึกผิดที่มีส่วนทำให้พรานใหญ่บาดเจ็บ
โดย: baby_15 วันที่: 3 พฤศจิกายน 2550 เวลา:17:03:22 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Farn.BlogGang.com

ฟาฬ
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]

บทความทั้งหมด