.. การันตี .. บทที่ 20 .. .. การันตี .. .. บทที่ 20 .. .. พระเพื่อนหรือพระแพง .. “My name is Maderas” นิคอีกคนเอ่ยขึ้น “มาเดรส” เอกทวนคำ..เขามาทันเวลาที่นิคอีกคนแนะนำตัวกับนิค “มาเดรส?” เอกหันไปถามนิค “คุณคนนี้เพิ่งมาก่อนหน้าเอกและแคทเดี๋ยวเดียวเอง ยังไม่ได้สอบถามอะไรเลย” “เหมือนนิคมาก” แคทกระซิบ “ฮะ ๆ ไม่ต้องกระซิบหรอกเขาฟังภาษาไทยไม่ออก” นิคหัวเราะ “จริงสินะ หน้าฝรั่งคงฟังไม่ออก ไม่อันเดอร์สแตน” “นิดโหน่ว..A little bit” มาเดรสพูด “โอ๊ะ ! ฮะ ๆ” แคทปิดปากหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นบอกเรามาสิว่านายเป็นใครและมาที่นี่ทำไม?” เอกถาม “I don’t know what you said and what you want” มาเดรสยิ้ม “ไม่แน่จริงนี่หว่า !” เอกรู้สึกไม่ชอบหน้านายมาเดรสขึ้นมาทันที..แต่จะเหมือนไม่ชอบหน้านิคเมื่อเห็นครั้งแรกหรือเปล่าเขาไม่แน่ใจ “จริงนี่หว่า..” มาเดรสเลียนคำพูดเอก “I don’t understand but I imitate you” “I want to know who are you ..” นิคพูดเป็นการเป็นงาน “and why you’d come here ?” “I’m your younger brother ..” “What ?” เอกร้องขึ้น “อะไรนะ..” แคทร้องขึ้นเหมือนกันแต่ไม่แปลกใจเท่าเอก “ก็หน้าเหมือนกันซะอย่างนั้น” “ไม่ได้ไปไหน..” นายดอกรักที่มองอยู่นานส่ายหัวและกล่าววลีเด็ดออกมา ตามด้วย “ไม่รู้เรื่อง” แล้วเดินเข้าห้องไป “What is your name ?” แคทถามขึ้น “เขาบอกมาแล้ว” นิคตอบแทนมาเดรส “My name is Maderas” “What’s the meaning of Maderas ..” แคทนึกอยากกวนโอ้ย “same same as Nicaraqua ?” “Maderas is the name of the beach where my father married my mother and Maderas beach is in Nicaraqua” มาเดรสตอบซื่อ ๆ “ทันสมัยเสียด้วยแต่งงานกันที่ริมหาด..ชิ ! Maderas beach” ค้อนมาเดรส “ยังไง Maderas beach ก็เล็กกว่าประเทศนิการากัวอยู่แล้วละว้า” “Yes yes Maderas beach” มาเดรสไม่เข้าใจความหมายที่แคทพูด เขายิ้มกว้าง ทุกคนไม่รู้หรอกว่าแท้จริง Quarantee คือสาวใจง่ายที่ลักลอบได้เสียกับหนุ่มไทยนักเล่นเซิร์ฟที่ชายหาดมาเดรสนั่นเอง ด้วยภาษาอังกฤษปนไทยของทุกคนรวมถีงภาษาสเปนจากมาเดรสปน จับใจความว่า ขณะนี้ตาของมาเดรสให้อภัยแม่ของเขาซึ่งคือแม่ของนิค คืนสถานะให้และรับเข้าไปอยู่ในตระกูลใหญ่ของพวกเขา รอวันหนึ่งถ้าเขาสิ้นชีวิตจะได้เป็นผู้สืบทอดรับมรดกทั้งหมดเพราะเป็นลูกสาวคนเดียว ที่มาเดรสมาก็เพื่อจะพานิการาก้วไปเยี่ยม ไปแสดงตัวว่าคือหลานตาคนหนึ่ง ถ้าจะอยู่ที่นั่นก็จะดีกับตระกูลซึ่งนิคยืนยันหนักแน่นว่าจะไม่ไปไหนขออยู่ที่เมืองไทยกับพ่อดอกรักของเขาเท่านั้น “ก็ดีนะ นายจะได้หมดห่วงเรื่องความเป็นอยู่ของนายกับพ่อ” เอกเสนอความเห็น “เอก !” นิคเสียงเขียว “ได้ไง?” “นึกว่าไปเที่ยวแล้วกัน..” แคทเสนอความคิดบ้าง “พาเราไปด้วยนะคุณชายนิการากัว” “เกินไป ๆ ถ้าเราไป แคทไป แล้วใครจะดูแลพ่อ” นิคตั้งคำถาม “เราย้ายมาอยู่กับพ่อจนกว่าพวกนายจะกลับก็ได้นะนิค..” เอกยิ้ม “อย่าลืมพามาเดรสกลับไปด้วยก็แล้วกัน..อย่าหาว่าหล่อไม่เตือน” “Why why Maderas ?” มาเดรสสงสัยเพราะมีชื่อเขาในการสนทนา “Someone like you !” นิคตอบ มองเอกเหมือนประชด “Someone like me ?” มาเดรสมองตามสายตาของนิด..ไม่น่าเชื่อว่าเขาหน้าแดง และไม่น่าเชื่อยิ่งกว่า..พระลอเอกสรรหน้าแดงเช่นเดียวกัน ! . 
|
BlogGang Popular Award#21
 สมาชิกหมายเลข 2607062
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]บทความทั้งหมด
|
||||||||||||||||||||||
 |
|
