จอห์นกับแมรี่ ข่าวแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ใกล้ๆกรุงอิสลามาบัดสั่นคลอนความรู้สึกเราไม่ใช่น้อย ไม่ใช่เพียงเศร้าสลดหดหู่กับความเคราะห์ร้ายของผู้ประสบภัยพิบัติ แต่ยังหวั่นวิตกด้วยเหตุว่าเรามีเพื่อนที่สนิทมากคู่หนึ่งอยู่ที่นั่น จอห์นกับแมรี่ อันที่จริงแล้ว ฉันก็ไม่ได้สนิทกับจอห์นหรือแมรี่มากมายอะไรนัก เพียงแต่ว่าทั้งคู่เป็นเพื่อนเก่าแก่ของสามี จึงทำให้ฉันพลอยได้รู้จักคนทั้งคู่มากกว่าเพื่อนคนอื่นๆไปด้วย เมื่อได้ข่าวเรื่องแผ่นดินไหว ใจฉันก็นึกปราดไปถึงคนทั้งสองทันที จอห์นย้ายไปเป็นผู้อำนวยการหน่วยงานของสหประชาชาติประจำปากีสถานมาได้หลายเดือนแล้ว เราไม่ได้พบปะกันบ่อยนักเนื่องจากระยะทางที่ห่างไกลกัน แต่ก็ยังได้พูดคุยกันบ้างเป็นครั้งคราว ยิ่งเห็นสภาพความหายนะในกรุงอิสลามาบัด เราไม่พูดอะไรแต่ก็แอบหวั่นๆใจอยู่ในส่วนลึก โดยเฉพาะเมื่อเราติดต่อจอห์นไม่ได้เลย หลายวันผ่านไป จนวันหนึ่งสามีของฉันก็เอาข่าวดีมาบอก เจอจอห์นแล้ว ปลอดภัยดี เขาอยู่ที่ปารีสมาหลายอาทิตย์แล้ว หน้าตาเขาดูไม่รื่นรมย์สมเป็นข่าวดีเลย พอเขาพูดต่อ ฉันจึงเข้าใจว่าทำไม แมรี่อยู่ที่โรงพยาบาลในปารีส หมอสงสัยว่าจะเป็นมะเร็ง วันนั้นจนถึงวันนี้ ฉันยังไม่วายนึกถึงข่าวร้ายในข่าวดี นึกย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน เมื่อได้รู้จักจอห์นกับแมรี่ จอห์นเป็นหนุ่มร่างใหญ่ หน้าตาคมเข้ม หนวดเคราดกครึ้มสมเป็นชาวอเมริกากลาง ส่วนแมรี่ก็เป็นสาวร่างเล็กบอบบาง ผิวขาวจัด ผมทองสุกปลั่งชวนให้นึกถึงฉายา กุหลาบอังกฤษ ทั้งคู่ต่างก็เคยผ่านชีวิตแต่งงานมาก่อน จนได้มาพบรักในระหว่างทำงานร่วมกันในวัยใกล้สี่สิบแล้วทั้งคู่ ทุกอย่างดูจะเริ่มต้นด้วยดี จอห์นทำงานอยู่ในเมืองไทย แมรี่ก็ทำงานคล้ายๆกันอยู่ในพม่า ทั้งคู่ผลัดกันเดินทางไปมาหากันเป็นระยะๆ ดูเหมือนจะห่างไกลกันแต่ก็ใกล้ชิดกันดี จนถึงวันที่แมรี่ค้นพบว่าจอห์นซึ่งเจอหน้าแมรี่เดือนละครั้งเป็นอย่างมากพ่ายแพ้แก่ความเปล่าเปลี่ยวเดียวดายเผลอใจไปมีสัมพันธ์กับเลขานุการของตนเองเสียแล้ว แมรี่เสียใจมาก จอห์นเองก็เสียใจไม่น้อยไปกว่ากัน ทั้งดู่ตกลงใจจะเริ่มต้นใหม่ จอห์นย้ายไปอยู่แถบเอเชียกลางโดยมีแมรี่ที่ลาออกจากงานติดตามไปด้วย แมรี่ย้ายไปอยู่เฉยๆได้ไม่ทันถึงหกเดือนก็เริ่มวิ่งวุ่นหางานทำ ฉันยังจำได้ว่าเธอมุ่งมั่นมากเพียงใด ดูราวกับว่าเธอหาความสุขความสงบไม่ได้เลยถ้าไม่ได้ทำงาน โชคดีที่เธอเป็นคนเก่ง จึงหางานที่ต้องการได้ไม่ยากนัก เธอดูมีความสุขขึ้นทันตาเห็น แม้ว่างานนั้นจะทำให้เธอต้องอยู่ห่างจากจอห์นที่ต้องเดินทางอยู่เสมอก็ตาม สองสามปีต่อมา จอห์นได้เลื่อนตำแหน่งไปประจำที่เวียดนาม คราวนี้แมรี่เลือกที่จะกลับไปทำงานเต็มเวลาที่เมืองไทย ทั้งคู่กลับไปใช้ชีวิตแบบคู่สมรสเคลื่อนที่อีก แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เรื่องร้ายใดใดมากล้ำกราย ฉันเองเคยนึกสงสัยว่าคนเราจะแต่งงานกันทำไมถ้าเลือกที่จะอยู่ไกลกัน แต่ก็ต้องยอมรับว่ายังมีคนอีกหลายคนที่เป็นอย่างแมรี่คือหน้าที่การงานกับครอบครัวมีความสำคัญใกล้เคียงกัน และแน่นอน คนเราย่อมต้องเลือกในสิ่งที่ตนพอใจ แต่วันนี้ ข่าวร้ายที่ได้ยินทำให้อดนึกสงสัยขึ้นมาใหม่ไม่ได้ว่า ถ้าแมรี่รู้ตั้งแต่แรกว่าเธอมีเวลาไม่มากนัก เธอจะยังเลือกใช้เวลากว่าครึ่งชีวิตพลัดพรากจากจอห์นเพื่อจะได้ทำงานที่เธอรักอยู่อีกหรือไม่ เธอจะนึกเสียดายวันเวลาเหล่านั้น หรือจะดีใจที่ได้ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าแล้วกันแน่
ความรัก
เข้าใจยากค่ะ แต่บางคนการได้ทำงาน ก็เหมือนการมีชีวิตอยู่น่ะล่ะค่ะ ช่างผิดกับเรานัก อยากอยู่เฉยๆ  โดย: quin toki
 วันที่: 13 ตุลาคม 2548 เวลา:19:59:33 น.พูดถึงเรื่องแผ่นดินไหวที่ปากีสถาน ....คนอังกฤษจะพูดว่าาพระเจ้าลงโทษแล้ว......พร้อมกับรู้สึกเหมือนสมน้ำหน้า
แต่เหตุการณ์สึนามิที่ไทย.....คนอังกฤษพูดว่าน่าสงสารมาก บางคนถึงกับร้องไห้ ทางอังกฤษรีบไปช่วยเหลือไทยทันที เล่าสู่กันฟังค่ะ โดย: พ ริ ก ขี้ ห นู @ UK
วันที่: 13 ตุลาคม 2548 เวลา:22:50:14 น.อ่านแล้วเศร้าจังค่ะ
คิดถึงเรื่องของตัวเอง คู่ที่เลือกที่จะอยู่ไกลกัน ก็คงต่างมีเหตุผลของเขา ส่วนตัว มักคิดว่าชีวิตคนเราสั้นนัก ต่างมีเวลาอยู่ด้วยกันไม่นาน สุดท้ายก็ต้องจากกัน ควรใช้ทุกขณะเวลาให้มีค่า จะได้ไม่ต้องมาเสียใจ โดย: ตะเกียงแก้ว
วันที่: 14 ตุลาคม 2548 เวลา:22:54:42 น.มาเยี่ยมแน่ะ...
ไปเยี่ยมเอบ้างนะ https://www.bloggang.com/viewblog.php?id=daddybear&group=5 ทำไง B/G แบบนี้น่ะ อยากทำมั่งจัง โดย: แดดดี้แบร์ (แดดดี้แบร์
) วันที่: 15 ตุลาคม 2548 เวลา:2:26:50 น.//daddybear.bloggang.com
เอา URL ที่ง่ายกว่ามาฝาก โดย: แดดดี้แบร์ (แดดดี้แบร์
) วันที่: 15 ตุลาคม 2548 เวลา:13:30:55 น.ตอบไม่ถูกนะคะ พี่กบ
ถ้าเป็นหนู หนูคงเสียใจว่าน่าจะมีเวลากับสามีมากกว่านี้ แต่ในขณะเดียวกัน ถ้าตลอดเวลาอยู่กับสามีตลอด บางคนอาจจะคิดว่า ถ้ารู้ว่าชีวิตมันสั้นแค่นี้ จะทำทุกอย่างที่อยากทำให้ได้มากที่สุดเลย ก็ได้ ขอให้แมรี่ มีความสุขกับบั้นปลายชีวิตที่เหลือน้อยเต็มทีแล้วกันค่ะ พี่กบสบายดีนะคะ เทคแคร์ค่า โดย: เอ้ค่ะ IP: 86.138.117.116 วันที่: 16 ตุลาคม 2548 เวลา:18:36:43 น.
 ถ้าเป็นข้าพเจ้าก็คงตอบไม่ถูกว่ารู้สึกแบบไหน? แมรี่ก็คงเหมือนกันมั้งคะ โดย: ohvenus IP: 202.183.233.27 วันที่: 17 ตุลาคม 2548 เวลา:8:24:54 น.
((มาเยี่ยมค่ะ)) เราต่างก็ไม่รู้ว่าชีวิตข้างหน้าจะเป็นเช่นไร บางช่วงเวลาเราก็อาจจะต้องการทำในสิ่งที่เห็นแก่ตัวบ้าง และเมื่อถึงเวลานึง... เราอาจจะคิดว่าไม่น่าเลย..และมันไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว เพราะฉะนั้นทำวันนี้ของเราทุกคนให้ดีที่สุด..ไม่ว่าจะเพื่อตนเอง..หรือเพื่อใคร... แล้วเราอาจจะรู้สึกเสียดายเวลาน้อยลง  โดย: @piglet_tae@ (@ฟ้าสางย่ำรุ่ง@
) วันที่: 17 ตุลาคม 2548 เวลา:11:20:23 น.บางที ถ้านึกย้อนหลังได้ หลายๆ หนคิดว่า จะไม่ยอมให้ งานมาเป็นตัวกั้นกลางในชีวิตครอบครัว แต่วันนี้ หลายๆ อย่างผ่านไป และแก้ไขไม่ได้ ยอมรับกับตัวเองว่า เสียดายเวลาช่วงนั้น แต่ถ้าถามกลับคืนว่า ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วจะเป็นไปด้วยดีตามนึกหรือเปล่า ก็ไม่กล้าการันตีเหมือนกัน
คึดฮอดน่ะ แม่แมว.......... โดย: พิพพ์ IP: 203.188.21.123 วันที่: 21 ตุลาคม 2548 เวลา:7:57:33 น.
หวัดดีค่ะ แม่แมว
อ่านเรื่องนี้แล้วทำให้ย้อนดูตัวเหมือนกัน เพราะใครๆมักจะบอกว่าทำไมไม่ค่อยอยู่กับแมวเลย แล้วก็จะตอบว่า โอ๊ยย มีเวลาอยู่ด้วยกันอีกนานทั้งชีวิต อ่านเรื่องของแมรี่แล้ว ชักกลัวๆ ขึ้นมาบ้างแล้วสิคะ โดย: หนูเฟื่อง IP: 82.228.67.158 วันที่: 5 พฤศจิกายน 2548 เวลา:17:16:35 น.
หวัดดีค่ะพี่กบ
เรื่องนี้ตอบยากนะคะ บางทีคนอีกคนนึงที่อยู่ข้างๆ ไม่ว่าเขาจะรักเราหรือเราจะรักเขาแค่ไหน มันก็ไม่ช่วยให้ชีวิตของอีกคนเติมเต็มขึ้นมาได้ คิดว่าตัวเองเข้าใจแมรี่พอสมควร แต่คงไม่หนักแน่นได้เท่าแมรี่ ที่จะเลือกอยู่กันคนละทางกับคนที่เรารักน่ะค่ะ โดย: Northernlife IP: 69.159.16.12 วันที่: 10 พฤศจิกายน 2548 เวลา:10:04:48 น.
สวัสดีค่ะแม่แมว คิดถึงจัง หายหน้าหายตาไปนานจัง สงสัยคงเพลินกับบ้านใหม่แน่ๆเลย
อ่านแล้วสงสารแมรี่นะคะ พี่ว่าแมรี่ กับ จอห์น เค้ารักกันแบบผู้ใหญ่ ไม่หวือหวา เพราะต่างคนต่างก็เคยผ่านชีวิตคู่มาแล้ว ความรักครั้งนี้ก็เลยไม่เหมือนรักครั้งแรก ที่ทุ่มสุดตัว และ แมรี่ก็คงมีความสุขกับการทำงาน มากกว่าเป็นแม่บ้านมั้งคะ เธอถึงเลือกในสิ่งที่เธอพอใจ จะว่าไปหมอสมัยนี้เก่งๆนะคะ ขอภาวนาให้แมรี่มีทางรักษาหายค่ะ โดย: พี่ตาค่ะ IP: 202.63.46.40 วันที่: 10 พฤศจิกายน 2548 เวลา:17:12:48 น.
สวัสดีปีใหม่ค่ะ แม่แมว
คิดถึงแมวน้อยๆ ทั้งหลายจัง ที่เมืองจีนคงหนาว รักษาสุขภาพนะคะพี่ โดย: ตะเกียงแก้ว
วันที่: 1 มกราคม 2549 เวลา:1:00:35 น.พี่แม่แมวตอนนี้อยู่ที่ฟิลิปปินส์เหรอคะ จินนี่ตกข่าวจริงๆ เลย
โดย: ตะเกียงแก้ว
วันที่: 1 มกราคม 2549 เวลา:1:03:09 น.แวะเข้ามาบอกว่าคิดถึงงงงงงงงง
เป็นอย่างไรบ้าง หวังว่าทุกคนสบายดีนะจ๊ะ โดย: มาซา
วันที่: 16 มกราคม 2549 เวลา:15:41:54 น.เด็กข้างบนเนี่ยะ เธอออกอาละวาดทุกบล๊อกในวันเด็กเท่านั้นมั้งเนี่ยะ หลังจากนั้นก็เงียบต๋อมตามเคย...
แวะมาดูข่าวคาว เอ๊ย คราวค่ะ แม่แมว เงียบหายไปเลย คิดถึงนะคะ ทำไม๊ ทำไม พวกไอ้ผินเนี่ยะ มันทำให้แม่แมวของพี่เลิกเล่นเนทได้โดยเด็ดขาดเลยเหรอคะ เอ็มเอิมก็ไม่ออนเล้ย เฮ้อออ....  โดย: P.Ta
วันที่: 21 มกราคม 2549 เวลา:8:06:49 น.คำอธิบาย: เฮ้อ ออ เนี่ยะเป็นการระบายความรู้สึกแบบใหม่ชนิดนึงค่ะ ไม่ใช่ เฮ้อออ..แบบเก่านะคะ
รีบก้มไปฉกตัวเองก่อนที่มีใครตัดหน้าค่ะ  โดย: P.Ta
วันที่: 21 มกราคม 2549 เวลา:8:09:27 น.เมี๊ยววว...เมี๊ยวววว...ได้ยินไหม เสียงใครมากู่ เรียกหาเจ้าอยู่..อยู่...หนใดรีบมา...
 สิบวันต่อมา เราก็มาตามผลงานอีกครั้ง เพราะมีคนส่งข่าวว่าไปชนกันโครมแถวบีทีเอส นานา(มั๊ง)... แป่วววว....แม่แมวยังไม่กลับมา...ไปดีก่า ปี๋หยอกกกก  โดย: P.Ta
วันที่: 31 มกราคม 2549 เวลา:11:22:07 น.พี่ตา แซวหนูเหรอ เหอๆ ตัวเองไปปล่อยไก่ทั้งเล้าแถมเป็ดอีกฝูงไม่ใช่เหรอ
ท่าทางพี่แมวยุ่งๆ เนอะ ไงก็จะรอค่ะ โดย: ตะเกียงแก้ว
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2549 เวลา:13:30:29 น.แม่แมวจ๋า อยู่ไหนเอ่ย ..... คิดถึงนะจ๊ะ
ขอให้รวยๆๆ ทุกข์ โศก อย่าเข้ามาเบียดเบียนอีกนะ สาธุ อิอิอิ โดย: มาซา
วันที่: 20 มกราคม 2550 เวลา:6:16:29 น.Merry Christmas & Happy New Year
คิดถึงนะจ๊ะ สุขภาพเป็นอย่างไรบ้าง ทางบ้านให้อภัยแล้วกลับบ้านด่วน อิอิอิ โดย: มาซา
วันที่: 23 ธันวาคม 2550 เวลา:8:03:06 น. |
บทความทั้งหมด |
||||||||||||||||||||
 |
|
สวัสดีค่ะพี่กบ
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [
ยิ่งฟังเพลง If tomorrow never come แล้วด้วยยิ่งอินหนัก
ตอนนี้ได้อยู่ด้วยกันแล้ว ก็เปลี่ยนความคิดมาคิดถึงครอบครัวที่เมืองไทย
แม้จะกลับปีละหน ปีละสองก็ไม่ได้ช่วยให้คลายคิดถึงได้
เฮ้อ ชีวิต...