The Greatest Knight : นิยายอิงชีวประวัติ William Marshal อัศวินผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในอังกฤษ

หนังสือเล่มนี้อ่านเพื่อตอบโจทย์ HHR ข้อ...

20-1. [Clear Ice] อ่านนิยายที่มี "บุคคลจริงในประวัติศาสตร์" อยู่ในเนื้อเรื่อง จะเป็นตัวเด่นหรือตัวประกอบก็ได้ ถ้าในเรื่องมีบุคคลที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์เป็นตัวละครหลายคน ให้เลือกคนที่เด่นที่สุดในเรื่องขึ้นมาตอบโจทย์ โดยเล่าประวัติของบุคคลนั้น และบทบาทของบุคคลนั้นที่มีต่อเรื่องโดยสังเขป




หนังสือ : The Greatest Knight : The Story of William Marshal
เขียนโดย : Elizabeth Chadwick
สนพ. : Sphere; New edition edition (3 July 2006)
จำนวนหน้า : 560 pages
ภาษา : อังกฤษ






รายละเอียดจากปกหลัง

วิลเลี่ยม มาร์แชล (William Marshal) อัศวินยากจนไร้อนาคต ได้เป็นที่รู้จักหลังจากที่เขาได้ช่วยชีวิตอีเลียเนอร์ (Eleanor) ราชินีผู้น่าเกรงขามของพระเจ้าเฮนรี่ที่ 2 (Henry II) อีเลียเนอร์ได้ตั้งให้เขาเป็นอาจารย์สอนทายาทแห่งราชบัลลังก์

อย่างไรก็ตาม การได้เป็นคนโปรดของพระราชินี นอกจากจะทำให้มีชื่อเสียงและได้รับรางวัล แต่ก็ทำให้เขาต้องเผชิญหน้ากับความขัดแย้ง ความริษยา เช่นกัน

อิทธิพลของวิลเลี่ยมที่มีต่อเจ้าชายเฮนรี่ผู้มีอารมรณ์แปรปรวนรวมทั้งภรรยาผู้อ่อนเยาว์ของเขา ทำให้เขาถูกข้าราชบริพารคนอื่นๆ รังเกียจและวางแผนที่จะนำความหายนะให้เขา

อลิซาเบ็ธ แชดวิค ได้ผสมเรื่องจริงและเรื่องแต่งเพื่อฟื้นคืนชีพให้แก่ฮีโร่ที่ยิ่งใหญ่ของอังกฤษผู้ถูกลืมเลือน เล่าเรื่องของวิลเลี่ยม มาร์แชลในความรุ่งเรืองของยุคกลาง สะท้อนให้เห็นถึงความวุ่นวาย ชัยชนะ ข่าวอื้อฉาว และการแย่งชิงอำนาจ ซึ่งไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมาตั้งแต่สมัยแปดร้อยปีก่อน


....


ไอซ์ซื้อหนังสือของนักเขียนคนนี้มาโดยบังเอิญเมื่อสองปีก่อนตอนไปงานรับปริญญาของน้องสาวที่อังกฤษ เจอขายลดราคาเหลือเล่มละ 1.80 ปอนด์อยู่ 3-4 เล่มในสภาพดีมาก เห็นปกงดงามก็เลยกวาดซื้อมาหมดเลย ^^"

กลับมาถึงไทยก็ค่อยเช็คในอเมซอน พบว่าเป็นนักเขียนแนวอิงประวัติศาสตร์ที่ได้รับความนิยมพอสมควรนะคะ และก็เลยรู้ว่า เรื่อง The Greatest Knight นั้นเป็นเรื่องราวอิงประวัติชีวิตของ William Marshal ซึ่งได้รับการขนานนามว่า เป็นอัศวินที่ยิ่งใหญ่ที่สุด


เรื่อง The Greatest Knight บอกเล่าเรื่องราวของ วิลเลี่ยม มาร์แชล...ลูกชายคนที่ 4 ของจอห์น มาร์แชล ที่ถูกส่งไปเป็นตัวประกันกับพระเจ้าสตีเฟ่นว่า จอห์น มาร์แชล จะเลิกต่อต้านพระเจ้าเฮนรี่ ... จอห์นไม่ได้ตั้งใจที่จะรักษาสัญญาและเตรียมที่จะสละชีวิตของลูกชายคนนี้ แต่พระเจ้าสตีเฟ่นก็ไม่ได้ฆ่าวิลเลี่ยม

กระโดดมาอีกทีในปี ค.ศ. 1167 ที่วิลเลี่ยมอายุได้ประมาณยี่สิบปี เขาเพิ่งได้เป็นอัศวินหยกๆ อยู่ในสังกัดของ De Tancarville ซึ่งมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของแม่ ... ที่นั่น...วิลเลี่ยมได้รับฉายาว่า "ขี้เซา" และ "ตะกละ"

วิลเลี่ยม...อัศวินผู้ยากจน ((อ่านแล้วเพิ่งรู้ว่า อัศวินในสมัยนั้นลำบากลำบนมากมาย ถ้าเสียม้าไปก็ต้องหาซื้อใหม่เองทั้งๆ ที่มีเบี้ยเลี้ยงนิดเดียว เป็นต้น)) ถึงกับต้องขายเสื้อคลุมอัศวินเพื่อซื้อของใช้สำคัญ .. เขาชนะการแข่ง tournament ((การแข่งคือจับอัศวินฝ่ายตรงข้ามมาเรียกค่าไถ่)) และได้รับเงินติดตัวเล็กน้อย

De Tancarville เห็นว่าเป็นโอกาสดีที่จะปล่อยวิลเลี่ยมซึ่งเป็นตัวปัญหา ((เนื่องจากชาติกำเนิด)) ออกจากสังกัด ... วิลเลี่ยมที่ไม่มีทางไปจึงไปเข้าสังกัดของ Patrick Earl of Salisbury ซึ่งมีศักดิ์เป็นลุง ((พี่ชายของแม่))

เมื่ออยู่ในสังกัดของเอิร์ลแห่งเซลส์บูรี่ วิลเลี่ยมจึงมีโอกาสได้พบกับพระราชินีอีเลียเนอร์และเหล่าลูกชายของเธอ ... เจ้าชายเฮนรี่ ริชาร์ด และจอห์น ต่างเทิดทูนวิลเลี่ยมเป็นไอดอล

วิลเลี่ยมได้ช่วยชีวิตพระราชินีอีเลียเนอร์จากการประทุษร้าย ((เอิร์ลแห่งเซลส์บูรี่ถูกฆ่าตายจากการลอบแทงข้างหลังในเหตุการณ์นี้)) เขาบาดเจ็บและถูกจับเป็นตัวประกัน พระราชินีอีเลียเนอร์เป็นคนจ่ายค่าไถ่และแต่งตั้งให้เขาเป็นอาจารย์ของเจ้าชายเฮนรี่...ทายาทแห่งราชบัลลังก์


เนื้อเรื่องต่อจากนี้ก็จะเล่าถึงประวัติศาสตร์ของอังกฤษช่วงนี้ผ่านชีวิตของวิลเลี่ยม มาร์แชลนะคะ ตั้งแต่พระเจ้าเฮนรี่ แต่งตั้งเจ้าชายเฮนรี่เป็นพระราชาร่วมกัน ... การก่อกบฎของพระราชาเฮนรี่ลูกต่อพระราชาเฮนรี่พ่อ ((วิลเลี่ยมอยู่ข้างเฮนรี่ลูก)) ... เฮนรี่ลูกตาย ... วิลเลี่ยมไปรับใช้เฮนรี่พ่อ ... พอเฮนรี่พ่อตาย ... วิลเลี่ยมก็ไปรับใช้พระราชาริชาร์ด ((คนเดียวกับริชาร์ดหัวใจสิงห์ สมัยโรบินฮู้ดน่ะค่ะ)) เรื่องจบถึงตรงนี้ค่ะ


....



ความคิดเห็นส่วนตัวที่มีต่อเรื่องนี้ก็คือเหมือนอ่านหนังสือประวัติศาสตร์เลยค่ะ -_-"

ผู้เขียนวางบุคคลิกตัวละครได้แบนราบมากๆ ... วิลเลี่ยม มาร์แชล ดูเพอร์เฟคจนไม่เหมือนคนจริงๆ เลย ทั้งเก่ง ทั้งเป็นสุภาพบุรุษ ไปไหนก็มีแต่คนรัก ((มีตัวร้ายเกลียดบ้าง แต่สุดท้ายวิลเลี่ยมก็โชคดี รอดพ้นมาได้ตลอด)) ถึงจะบอกตอนต้นว่า วิลเลี่ยมมีนิสัยตะกละและขี้เซา แต่ก็ไม่ได้มีอะไรกล่าวถึงตรงนี้อีกเลย อ้อ...มีอีกนิดที่ตอนต้นวิลเลี่ยมยากจนมากจนต้องขายเสื้อคลุมอัศวิน ทำให้พอมีอำนาจและร่ำรวย เขาก็จ่ายเงินฟุ่มเฟือยเพื่อซื้อเสื้อผ้า แต่...ก็ไม่ได้เอาประเด็นนี้มาเล่นอะไรมากมาย มีแค่พูดว่าพระราชาเฮนรี่ได้รับข่าวลือว่า เจ้าชายเฮนรี่ใช้เงินฟุ่มเฟือยเพราะวิลเลี่ยม แต่ก็ไม่ได้มีการดำเนินการอย่างใด และวิลเลี่ยมก็ใช้เงินของตัวเอง ... วิลเลี่ยม มาร์แชล ในเรื่องนี้เลยดูดีเลิศลอยจนจับต้องไม่ได้ ไม่มีอะไรจะต้องลุ้นเลยสักนิด

ดูเหมือนผู้เขียนพยายามจะไม่แตะต้องด้าน "อารมณ์" ของตัวเอกเลย มันก็เลยแห้งแล้งไปหมดยกตัวอย่าง ... เนื่องจากวิลเลี่ยม มาร์แชล แต่งงานกับ อิซาเบล เดอ แคลร์ (Isabel de Clare) ตอนที่เขาอายุ 43 ปี และเธออายุ 17 ปี กว่าตัวอิซาเบลจะออกโรงก็ท้ายๆ เล่มแล้ว ทำให้เรื่องความรักของวิลเลี่ยม มาร์แชลขาดหายเป็นรูใหญ่ ดูเหมือนว่าทางประวัติศาสตร์ก็ไม่ได้บันทึกอะไรเอาไว้เป็นพิเศษ ผู้เขียนก็พยายามหาทางใส่เข้ามาว่า วิลเลี่ยมคล้ายๆ กับจะหลงราชินีอีเลียเนอร์ ((ตอนพบครั้งแรกวิลเลี่ยมอายุ 20 กว่าๆ ส่วนราชินีอีเลียเนอร์อายุสัก 45)) แต่ตรงนี้ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้ววิลเลี่ยมก็ไปมีความสัมพันธ์กับโสเภณีคนหนึ่ง แล้วก็เลิกรากันง่ายๆ เหมือนกับใส่มาให้มีเรื่องนี้เท่านั้น หลังจากนั้นก็เป็นข่าวอื้อฉาวตามประวัติศาสตร์ว่า วิเลี่ยมมีสัมพันธ์กับภรรยาของเฮนรี่ลูก ซึ่งทำลายความเชื่อใจที่เฮนรี่ลูกมีให้วิลเลี่ยม แต่ในเรื่องก็ไม่เป็นจริงอีก

ด้านประวัติศาสตร์...ผู้เขียนไม่ได้แตะและลงรายละเอียดเรื่องสงครามหรืออะไรเท่าไหร่ บอกแต่ว่าวิลเลี่ยม มาร์แชลเป็นผู้ที่แข่งชนะ tournament มากที่สุด ((ประมาณว่าการแข่งขันสมัยนั้นเป็นการหยั่งเชิงด้านอำนาจกันกลายๆ)) เลยนึกแต่ภาพวิลเลี่ยม มาร์แชลแข่ง jouster ไปวันๆ ทำให้ไม่รู้สึกว่ามันยิ่งใหญ่เท่าไหร่

เนื้อเรื่องที่เล่าก็มีกระตุกๆ อะค่ะ คือ...การเขียนเรื่องอิงประวัติศาสตร์มันจะมีช่องว่างของข้อมูลที่หายไป นักเขียนนิยายจะต้องหาเรื่องมาใส่ถมช่องว่างตรงนี้ ซึ่งส่วนตัวไอซ์คิดว่าผู้เขียนยังทำได้ไม่ดีนัก หลายๆ เรื่องขึ้นปมไว้แล้วก็ไม่ได้พูดถึงอีกเลย เช่น เรื่องของราชินีอีเลียเนอร์ที่ถูกพระราชาเฮนรี่จับกักบริเวณ โผล่ออกมาอีกทีเธอก็เป็นอิสระแล้ว .. ระหว่างนั้นมันเกิดอะไรขึ้น คนอ่านก็ได้แค่งงกันไป


สรุปว่า...ไม่ค่อยประทับใจค่ะ ไว้ว่างๆ จะลองหยิบเล่มอื่นขึ้นมาอ่านดูว่าถ้าไม่ได้อิงประวัติชีวิตของใครคนใดคนหนึ่งขนาดนี้ จะเขียนได้ลื่นไหลกว่านี้หรือเปล่า

ส่วนตัวเท่าที่อ่านหนังสือนิยายอิงประวัติศาสตร์อังกฤษมาเล็กน้อย ยังคงยกให้ Philippa Gregory เขียนได้ดีที่สุดค่ะ คือได้อารมณ์ดราม่า ตัวละครมีชีวิตชีวา มีข้อดี ข้อเสีย มีความเป็นมนุษย์ที่จับต้องได้ และไม่กลัวที่จะเติมเรื่องราวไปในช่องว่างอย่างน่าเชื่อถือให้คนอ่านได้ลุ้นไปกับตัวละคร ที่สำคัญภาษาสวยงาม ลื่นไหล การเรียงลำดับเรื่องไม่กระตุกค่ะ


อันนี้ส่วนตัวมากๆ ... ชื่อตัวละครซึ่งเป็นคนจริงๆ ในประวัติศาสตร์ อ่านแล้วมึนมากค่ะ เพราะใช้ชื่อซ้ำๆ กัน เช่น พระเจ้าเฮนรี่มีลูกเป็นเจ้าชายเฮนรี่ แถมพระเจ้าเฮนรี่พ่อยังตั้งให้เฮนรี่ลูกครองบัลลังก์พร้อมกันอีก ทำให้มีพระเจ้าเฮนรี่สององค์ ... พ่อของวิลเลี่ยมชื่อจอห์น พี่ชายของวิลเลี่ยมก็ชื่อจอห์น ลูกชายของจอห์นก็ยังตั้งชื่อว่าจอห์นอีก ((ในเรื่องให้ชื่อแจ็ค เพราะคนเขียนบอกว่าชื่อซ้ำๆ ทำให้คนเขียนจะเป็นบ้าไปเหมือนกัน)) แถมยังมีเจ้าชายจอห์น ซึ่งต่อมาได้เป็นพระราชาจอห์นด้วย ฯลฯ ... สรุป ตัวละครจะมีกี่สิบตัวก็ตาม ชื่อจะมีวนๆ อยู่แค่นี้แหละค่ะ เอิ๊ก @_@


....


ประวัติย่อๆ ของวิลเลี่ยม มาร์แชล ... เอิร์ลคนแรกแห่งเพมโบรค

วิลเลี่ยม มาร์แชล (1146 - 14 พ.ค. 1219) ได้รับฉายาว่า "อัศวินที่ยอดเยี่ยมที่สุด" เริ่มต้นจากลูกชายคนที่สี่ของตระกูลมาร์แชลที่ไม่มีอะไรติดตัว ไต่เต้าจนกลายเป็นผู้ที่มีอำนาจและร่ำรวยที่สุดในยุโรป เขารับใช้พระราชาของอังกฤษถึง 4 องค์ คือ พระเจ้าเฮนรี่ที่สอง / ริชาร์ดหัวใจสิงห์ / พระราชาจอห์น และพระเจ้าเฮนรี่ที่สาม

สามารถอ่านเต็มๆ ได้จาก ที่นี่ นะคะ







ดู Index รายชื่อหนังสืออื่นๆ ที่ไอซ์ได้รีวิวไปแล้วตามลิงก์ข้างล่างค่ะ

- หนังสือภาษาอังกฤษ
Index Bookshelf : English Books

- หนังสือแปล
Index Bookshelf : Translated Books

- หนังสือภาษาไทย
Index Bookshelf : Thai Books



Create Date : 20 พฤษภาคม 2553
Last Update : 20 พฤษภาคม 2553 21:31:36 น.
Counter : 1947 Pageviews.

3 comments
เก้าอี้ทอง : สีฟ้า สามปอยหลวง
(8 ก.ย. 2562 15:03:00 น.)
ประสบการณ์อาชีพนักแปล เล่มที่ 1 Who Says Elephants Can't Dance ใครว่าช้างเต้นระบำไม่ได้? ภาวิดา คนบ้านป่า
(4 ก.ย. 2562 13:00:26 น.)
No. 812 ตามรอย มหา'ลัย เหมืองแร่ คุณอาจินต์ ไวน์กับสายน้ำ
(26 ส.ค. 2562 05:23:10 น.)
#### รีวิวหนังสือเพียงชั่วเวลากาแฟยังอุ่น - ก็ดีไปอีกแบบแตกต่างจากหนังนะคะ #### สาวไกด์ใจซื่อ
(19 ส.ค. 2562 09:02:41 น.)
  
เข้ามาเจิมจ้ะไอซ์

ตัวละครแบนราบนี่ สมัยเด็กๆ อ่านแล้วชอบนะ ประเภท ขาวจัด ดำจัด ใครดี ใครร้าย ชัดเจน แต่พอโตๆ ขึ้นแล้วก็ชอบแบบเทาๆ กลมๆ มากกว่า แหะๆ
โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 21 พฤษภาคม 2553 เวลา:1:51:04 น.
  
ปกติแนวอัศวินนี่ชอบมากเลยนะคะ แต่เห็นว่าคุณไอซ์ไม่ค่อยประทับ เลยต้องยั้งใจไว้ก่อน
โดย: prysang วันที่: 21 พฤษภาคม 2553 เวลา:8:35:54 น.
  
...แหะๆ อันนี้แบนแบบไร้อารมณ์ไปหน่อยอะค่ะพี่เต้ย อธิบายไม่ถูก ^^"


...อืม อันนี้อาจจะเป็นแค่ที่ไอซ์เองนะคะคุณ prysang เข้าไปอ่านรีวิวในอเมซอน คนที่ชอบก็ชอบเลย คนที่ไม่ประทับใจก็ติดที่เดียวกับไอซ์นี่ล่ะค่ะ คือ ตัวละครมันไม่มีมิติ อาจจะเป็นเพราะผู้เขียนไม่อยากเขียนถึง William Marshall ในทางที่ไม่ดี ... ไอซ์ว่านี่เป็นจุดที่ท้าทายมากๆ ในการเขียนแนวอิงประวัติศาสตร์นะคะ
โดย: Clear Ice วันที่: 21 พฤษภาคม 2553 เวลา:8:39:28 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Clear-ice.BlogGang.com

Clear Ice
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 22 คน [?]

บทความทั้งหมด