แสงสว่าง
ปีใหม่มาพักนึงแล้ว
วันนี้เราไปร่วมงานบุญแล้วอุทิศบุญ
ตอนบ่ายงีบหลับไป ฝันว่าไปกินข้าวกับพี่ ๆ น้องๆ ที่รู้จัก
เราเคยไปทำบุญกับเพื่อนๆ แล้วงีบหลับแบบนี้กับเพื่อนๆ
คราวนั้นหลับบนรถ ก็ฝันว่าได้ไปกินเหมือนกัน
น่าจะเป็นความฝันที่แสดงถึงความอิ่มบุญนะ
----
วันนี้อ่านบทความในอินเตอร์เนทเรื่องคุณลุงที่ไม่ใช้สมาร์ทโฟน แล้วแบบ
ซื้อของได้แพงกว่าคนอื่น แล้วก็ทำให้คนอื่นทำท่าโมโหใส่
แล้วก็มีคนมาช่วยแสกนจ่ายให้ พอแสกนแล้วราคาจะถูกกว่าซื้อเงินสด ในเรื่องว่างั้น
เรานึกถึงหมอพร้อมที่เราบอกลูกสาวคุณตาคุณยาย
ว่าใช้หมอพร้อมจองทำฟันได้ค่ะ
แต่ข้อเท็จจริงคือ พ่อแม่เค้าใช้โทรศัพท์รุ่นอาม่า
ส่วนโทรศัพท์ลูกก็จะเป็น login ของลูกแล้ว
คือว่า ข้อจำกัดมันมี
สมาร์ทโฟนไม่ได้ใช้เข้าถึงกันทุกคน มีก็ต้องมีอินเตอร์เนทด้วย
------
เรานึกถึงปีก่อน ที่ตู้เต่าบินมาที่องค์กรเราไม่นาน
ที่ตำแหน่งที่ตั้ง ก็ไม่ห่างตู้กดอาหารเซเว่น ขององค์กร
คนไข้คนนึงถือเงินมา 25 บาท แต่ซื้อน้ำในเต่าบิน 25 บาทไม่ได้
เพราะตู้ไม่มีที่หยอดเหรียญ
เหมือนเต่าบินจะมีช่องเงินทอน แต่ไม่มีที่ให้หยอดเหรียญนะ ถ้าเราเข้าใจไม่ผิด
เพราะเป้าหมายเค้าคือกลุ่มสแกนได้
แต่คนไข้ ญาติคนไข้อาจมีเงิน แต่ไม่ได้แสกนเอาไง
พอดีเค้ามากดตู้ข้างเรา เราเลยรับกด อิอิ เอ๊ย จ่ายให้ แล้วเค้าก็ให้เงินสดเรา
กับตู้เซเว่นนี้ก็เคยมีแบบนี้เหมือนกัน
คือ นวัตกรรมก็ต้องมาแหละ แต่อาจยังไม่ทั่วถึงไง
--------
จริงๆ เรื่องช่วยกันแบบนี้เป็นเรื่องของการแบ่งปัน เป็นเรื่องน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ
สมัย อนาลอค ตอนที่เราอยู่มหาวิทยาลัยชั้นพรีคลินิก เราเคยโทรศัพท์ไปเล่นเกมส์
แล้วได้บัตรลดดังกิ้น เราจำได้ว่า เราต้องเข้าไปเอาบัตรที่ GMM เลยนะ แต่รายละเอียดจำไม่ได้
เหมือนมันจะมีช่องให้รับ (ตกลงจำถูกรึเปล่าเนี่ย มันก็เกือบ 30 ปีแล้ว)
น่าจะได้จากกรีนเวฟแหละ สมัยนั้นเราชอบฟังกรีนเวฟ
ทีนี้พอเราได้มา เราได้ขนมโดนัท แลกมาได้เยอะมาก เราจำได้ว่า เราเอาไปแบ่งแจกขอทาน
ตรงสะพานลอยแถวสยาม (ตอนนั้นยังไม่มีรถไฟฟ้า
จะมีสะพานลอยอันนึงตรงสยามเซ็นเตอร์ และสยามเซนเตอร์ก็ไฟไหม้แล้วมั้ง
แถวๆ ช่วงปีนั้นๆ แหละ)
เป็นความทรงจำของการแบ่งปันแบบยัยกระจอกอย่างเรา
แต่เราภูมิใจเรื่องนี้มากนะ เมื่อนึกแล้วยังอิ่มใจเสมอ
คือ เราไม่ได้โทรติดเล่นเกมส์บ่อย
แล้วเล่นได้รางวัลอีก มีความมุ่งมั่นจะไปเอารางวัล (ก็โชคดีว่ามันเป็นทางไปเรียนเนาะ)
อื่มใจ และนึกสุขใจ แม้แต่การเล่าถึง
เอาจริงๆ เรื่องของใจเป็นเรื่องของใจ ไม่เกี่ยวกับยุคสมัย
ต่อให้สมัยใหม่ ก็มีน้ำใจกันได้ แต่อาจต้องระวังเรื่องความปลอดภัยให้เป็น
ถ้าเป็นเรื่องโอนมา ให้โอนกลับนี่อาจต้องระวัง ว่างั้น
เมตตากรุณากันได้ทุกยุค ตามความเหมาะสม ตามกำลังศรัทธาที่เป็นไป
อ้อ---
เราลืมบอกว่า
เรื่องคุณลุงแสกนซื้อของไม่ได้เพราะไม่ได้ใช้สมาร์ทโฟน เค้าขมวดตอนจบไว้ว่า
"อย่าให้แสงสว่างหน้าจอ สว่างเกินไปจนใจมืดมน" ประมาณนี้
ก็เฟี้ยวดีนะ :)
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [