แล้วในสวนแห่งนั้นเอง เราได้พบเด็กน้อยคนหนึ่งที่กำลังไล่ตามจับฟองสบู่อยู่ เธอยิ้มอย่างร่าเริง หัวเราะสดใส ดูท่าทางสนุกสนานกับเจ้าฟองที่พ่อของเธอเป็นคนเป่าให้ออกมาเรื่อยๆ ข้างๆเธอนั้นแม่ของเธอกำลังถ่ายภาพเธออยู่ 

"ภาพที่ออกมาคงสวยน่าดู รอยยิ้มอันไร้เดียงสาของเด็ก และฟองสบู่สวยๆ" เราคิด

เราเดินผ่านไป พร้อมคิดกับตัวเอง ว่าฟองสบู่ก็สวยดีนะ แต่ก็แตกง่ายไปหน่อย แค่โดยปลายนี้วสัมผัสก็แตกหายไปแล้ว หลายๆฟองแตกไปเองด้วยซ้ำหลังจากลอยไปลอยมาแค่เดี๋ยวเดียว

แล้วเราก็ตระหนักว่า หรือบางที เราก็คือเด็กน้อยคนนั้น ที่กำลังไล่ตามจับฟองสบู่อยู่

ฟองสบูคือภาพมายาที่โดนเป่าออกมา เพราะเรายังเด็กอยู่จึงมองไม่เห็น ตื่นเต้น และไล่ตามเจ้าฟองไปอย่างไม่มีจุดหมาย ในระหว่างที่ไล่จับเจ้าฟองอยู่นั้น เราก็ฉีกยิ้มเพราะได้ยินเสียงเชียร์ว่า "สิ่งที่เราทำอยู่เป็นสิ่งที่ดีแล้ว" จึงฉีกยิ้มภูมิใจกับตัวเองต่อไปเรื่อยๆ พร้อมกับกล้องถ่ายรูปที่หันส่องมาที่เราเหมือนจะคาดหวังไม่ให้เราหยุดเต้นและยิ้มร่าต่อไป

จนกระทั่งเมื่อเราเหนื่อย จนเมื่อวิ่งไล่ตามต่อไม่ไหว และเราก็หยุดลงพร้อมกับมองไปรอบตัวที่ไม่มีแม้แต่ซากฟองสบูให้เห็นเลยด้วยซ้ำ

บางครั้ง เราก็ถามตัวเองว่า ตัวเองมีจุดหมายในชีวิตแล้วรึยัง 

แล้วคำถามที่เราคิดอยู่เสมอๆ กับกลายเป็นว่า จุดหมายในชีวิตของเราที่คอยพร่ำบอกตัวเองว่าควรจะมี คือก็คือฟองสบู่ลูกใหญ่ที่ไม่เคยรู้จักรึเปล่า?

ถ้าวันหนึ่งเราเอื้อมถึง มันจะแตกไหม? และภาพในชีวิตของเราจะออกมาเป็นอย่างไร? 

มีคำกล่าวไว้ว่า "จุดหมายปลายทางก็สำคัญ แต่เรื่องราวระหว่างการเดินทางก็สำคัญไม่แพ้กัน" 

เพราะแม้ถึงเราจะไล่ตามจับเจ้าฟองที่แตกง่าย แต่เราก็มีความสุขไม่ใช่หรือ?