ตอนที่หมอป่วย   ...ตอนที่หมอป่วย....ทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมด....วันนี้นัดคนไข้โรคเรื้อรังมาหลายคนเพื่อรับยาต่อเนื่อง...ยังมีคนไข้ตามฤดูกาลอีกประมาณหนึ่งที่มาเพื่อจะหาหมอ....โรงพยาบาลดูแออัด... ทุกคนสนใจแต่กับความเจ็บป่วยของตัวเอง....สนใจกับเวลาที่ตัวเองต้องเสียไปกับการที่ต้องรอคอย ไม่ได้สนใจกับข้อมูลที่พยาบาลหน้าห้องตรวจพยายามที่จะชี้แจงและอธิบายถึงความขัดข้องที่เกิดขึ้นบางประการ.... หลายคนเริ่มกระวนกระวาย จนถึงขั้นโวยวาย....กับบริการที่ไม่ได้ดั่งใจ...... หลายคนเริ่มมีคำถามขึ้นในใจ...หลายคนเริ่มถามนอกใจ....”ทำไมหมอยังไม่มา”. ...หลายคนเริ่มพล่าม...”ตอนที่คนไข้ไม่มาตามนัดหมอบ่นหมอชอบว่าคนไข้.... พอหมอนัดคนไข้มาแล้วหมอไม่มา...ใครจะรับผิดชอบ....”   ทุกคนเรียกหาความรับผิดชอบจากหมอ จากพยาบาลหน้าห้องตรวจ ...ในขณะที่หลายคนยังคงนั่งคอยอย่างสงบ...และมีความหวังว่าหมอจะมา.... .ยังไม่มีใครสนใจกับข้อมูลที่พยาบาลพยายามอธิบายถึงความขัดข้องที่เกิดขึ้นในวันนี้..... ในโรงพยาบาลเล็กๆ...ที่เติบโตมากับความคาดหวังของประชาชนรอบโรงพยาบาล... โรงพยาบาลที่เติบโตมากับเงินของชาวบ้าน....โรงพยาบาลที่เติบโตมาบนที่ดินของชาวบ้าน..... โรงพยาบาลที่ถูกผูกไว้กับความฝันของใครหลายๆคน.....ที่อยากมีหมอเป็นของตัวเอง..... .อยากมีโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้บ้าน.....อยากมีที่พึ่งยามเจ็บป่วย.....แต่ชาวบ้านไม่ได้รู้ว่า.... ทั้งหมอ...และพยาบาล....ประเทศนี้คืออาชีพที่ขาดแคลน..... และเจ้าหน้าที่....ไม่มีใครรู้ว่ามีอะไรอยู่หลังโรงพยาบาล...   .... เพราะอะไร.???...ทำให้เราใช้หมอเปลือง... ..ตอนที่ทุกอย่างกลายเป็นโรค.....ไม่มีภาวะสุขภาพ....ทุกคนมองภาวะสุขภาพที่เหนือการคุมคุมของร่างกายเป็นโรค.... การขาดความสมดุลกลายเป็นโรค.....ทุกอย่างจึงดูเหมือนต้องอาศัยหมอ... ต้องพึ่งแพทย์....ต้องพึ่งโรงพยาบาล.... ต้องพึ่งยา.....ถ้าหลายคนยังคงเข้าใจว่า... .สุขภาพของเรา ความเจ็บป่วยของเรา....ต้องฝากไว้ในโรงพยาบาล...ฝากไว้กับมือหมอ .....ณ...วันนี้....ตอนที่หมอป่วย....เราจะทำอย่างไร..... ???? 
|
|||||||||||||||||||||
 |
|
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [