มันหายไปได้ยังไง


อาเจ้ฯ กับหลานชายอยู่คอนโดเดียวกัน
แต่หลานอยู่ห้องเตียงเดี่ยว
เป็นห้องเล็ก




พออาเจ้ฯ ย้ายกลับกทม.
ก็เลยให้หลานย้ายมาอยู่ห้องใหญ่
แล้วช่วยพี่สาวจ่ายค่าห้องด้วย




ตอนจะกลับก็มีของบางอย่างที่จะให้หลานเอาไว้ใช้
ก็เลยไปขอให้เคาน์เตอร์ข้างล่างมาเปิดห้องให้หน่อย
อาเจ้ฯ จะเอาของไปไว้ห้องหลาน





เค้าก็โอเค...มาเปิดให้
อาเจ้ฯ ก็เอาของใช้ในครัวเรือนไปไว้ให้หลานใช้
พวกหม้อหุงข้าว กะทะ จาน ชาม
ของแห้งนิดหน่อย พวกมาม่า ขนมซองๆ






อาเจ้ฯ ก็เอาของไปไว้ที่ห้องนั้น....แต่ยังไม่ได้ปิดห้อง
เอาที่ปิดล็อคประตูห้องกันประตูไว้
เพราะคอนโดจะเป็นประตูล็อคอัตโนมัติ
มันก็จะเห็นแง้มๆ ว่า ประตูไม่ได้ปิด







อาเจ้ฯ ก็ทยอยขนของขึ้นรถไว้เรื่อยๆ
ก็มานึกได้ว่า...เออ...ทิ้งเครื่องนอนไว้ดีกว่า
เวลาเรามาจะได้มีนอนสบายๆ






แต่อีกใจก็นึกว่า
ไม่ต้องทิ้งไว้ดีไม๊วะ...นานๆ จะมาทีนึงเดี๋ยวฝุ่นลง
คิดกึก..กัก..ไปมา
ก็เอาวะ...ทิ้งไว้ชุดนึงละกัน..เรามีตั้งหลายชุดนี่นา






เลยเอาผ้าปูที่นอน...ลายหมีพูห์น่ารักเชียะนะไปปูเตียงไว้
มีหมอนหนุน...อีกหนึ่งใบ
และก็ผ้าห่มนุ่มๆ ของโดเรมอน





แล้วยังมีลังเลอีกน๊ะ...
เอาหมอนข้างทิ้งไว้อีกอันดีไม๊วะ
ก็เอ๊..เยอะแล๊ะ..
เดือนกว่ามาทีเนี่ยนะ..ทิ้งไว้เพียบเลยกู
เลยไม่ทิ้งหมอนข้างเอาไว้







วันนี้หลานย้ายเข้าไปอยู่ในห้องนั้นแล้ว
มันก็โทรมาบอกว่า...เรียบร้อยแล้วนะ
อาเจ้ฯ ก็เลยถามมันว่า...
เป็นไม๊อาเจ้ฯ ปูเตียงไว้ซะสวยเชียะ






มันบอกไม่เห็น
อาเจ้ฯ ร้องฮ๊ะ...เด้งตัวขึ้นมาจากนอนอยู่
เฮ้ยแก...อำชั้นป่าว
เลยเล่าให้มันฟังว่าทำไรไว้บ้าง





หลานบอกของทุกอย่างอยู่ครบ ... แต่ชุดเครื่องนอนโดเรมอนและหมีพูห์ของอาเจ้ฯ หายไป
โกรธปรี๊ดขึ้นมาเลย....
เชี้ยแล๊ะ..หายไปได้ไงวะ







สั่งหลานให้ไปติดต่อเคาน์เตอร์หาตัวคนขโมยมาให้ได้
เคาน์เตอร์ให้ไปถามแม่บ้าน..ว่าเห็นไม๊
วันนี้มีแม่บ้านมาคนเดียว





แม่บ้านบอกไม่เห็น
เค้าเห็นห้องมันไม่มีคนก็เลยดึงประตูปิด...ไม่ได้เปิดประตูเข้าไปดูของข้างใน
มึงจะบ้าเหรอ...ไม่ได้เปิดประตูเข้าไปดูแล้วรู้ได้ไงว่าไม่มีคนอยู่






แม่บ้านคนนี้มีพิรุธพิกลนะ
ฟังจากคำตอบแล้วดูลุกลนพิกล....น่าสงสัย





เจ้าหน้าที่เคาน์เตอร์บอกว่าเดี๋ยวจะตามเรื่องให้
อาเจ้ฯ กำชับเจ้าหน้าที่ไว้เลยว่า...พี่ไม่ยอมนะคะ
พี่จะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดเลยนะคะ ถ้ารู้ตัวคนขโมย





โทรคุยกับหลานว่าเป็นไปได้ไม๊ว่า
คนในชั้นนั้น จะขโมยอ่ะ
หลานบอกไม่น่าเป็นไปได้
คนที่นี่ไม่ใช่พวกมือไว...
อยู่กันแต่ในห้อง ไม่ค่อยมายุ่งเรื่องของคนอื่นหรอก
อยู่กันห้องใครห้องมัน
ถึงแม้ว่าจะเปิดประตูแง้มๆ ไว้นิดนึง
ก็ไม่ค่อยมีคนสาระแน มาเปิดดูหรอก






ซึ่งตรงกันใจอาเจ้ฯ ว่า
อาเจ้ฯ ก็คิดแบบนี้เหมือนกัน
เพราะอยู่คอนโดนี้มานานแล้ว






หลานก็บอกว่า....สงสัยแม่บ้านนั่นแหล่ะ
ดูแปลกๆ







เจ้าหน้าที่เคาน์เตอร์เค้าบอกว่า
วันจันทร์คนมาทำงานกันครบๆ เค้าจะตามเรื่องให้อีกทีนึง






ของมันไม่ได้มีค่าไรหรอก
แต่มันเจ็บใจว้อยยยย






Create Date : 31 มีนาคม 2556
Last Update : 31 มีนาคม 2556 18:09:56 น.
Counter : 627 Pageviews.

0 comments
ความสุข!? (ตะพาบๆ กม.ที่ 241 ไม่สายเกินไปที่จะมีความสุข) nonnoiGiwGiw
(28 พ.ย. 2562 16:46:28 น.)
ไม่สายเกินไปที่จะมีความสุข (งานตะพาบครั้งที่ 241) comicclubs
(26 พ.ย. 2562 00:04:32 น.)
24 พย 62 ทุ่งดอกเก๊กฮวย สะเมิง mcayenne94
(24 พ.ย. 2562 22:43:55 น.)
ร่วมกิจกรรม FFF# 41 : ยำกุ้งแห้ง+ไชโป้วผัดไข่ คนผ่านทางมาเจอ
(22 พ.ย. 2562 08:40:57 น.)
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Arjae.BlogGang.com

อาเจ้ของน้องๆ
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 37 คน [?]

บทความทั้งหมด