ชีวิตของชั้น....หมุนช้าลงที่เชียงใหม่
ก่อนอื่น....ต้องขอออกตัวกับเพื่อนๆ ใน Bloggang ก่อนนะคะ


ว่าทำไมหายไปนาน.............มันเกิดจาก 2 สาเหตุค่ะ


1. คือ เข้าหน้า Blog ของตัวเองไม่ได้ ต้องต่อสมาชิกซะก่อนถึงจะใช้พื้นที่ Blog ของตัวเองได้ ก็ตัดสินใจอยูว่า....จะต่อดีไม๊ จำเป็นไม๊กับเรา....ก็ตัดสินใจหลายเดือน จนกระทั่งค้นพบว่า มนุษย์เราต้องมีการระบายออกไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เจ้ได้ค้นพบว่า บางทีเราก็มีความลับของเราที่เราไม่อยากพูดกับคนใกล้ตัว แต่อยากระบายแค่นั้น...ก็เลยตัดสินใจ..ต่ออายุดีกว่า


2. กำลังเข้าสู่โค้งของการสอบใหญ่ในชีวิตนักเรียน ก็คือ Qualifying Exam ของนศ.ปริญญาเอก ถ้าใครได้เรียนก็ต้องผ่านอารมณ์นี้กันทั้งนั้น....อ่านหนังสือตั้งแต่ 11 โมงเช้า ถึง ตี 3 เป็นเวลา 3 เดือน จนกระทั่ง....เครียดเกินไป ... ล้าเกินไป..... ก็ไปเดินถนนคนเดิน ช็อปปิ้ง.... แล้วก็ค้นพบว่า......มันไม่ใช่ทางออกของความเครียด......ทางออกก็คือ นอนพักผ่อนให้เพียงพอ.....ออกกำลังกายระบายความเครียด.....ถึงจะหาย


เอาล่ะ............มาเข้าเรื่อง..........ว่าชีวิตของชั้นหมุนช้าลงที่เชียงใหม่....คือ...อย่างไร


เราคิดแบบคนกรุงเทพฯ....เนาะ....ตอนเราไปอยู่เชียงใหม่


ถึงแม้เชียงใหม่....จะเจริญในหลายๆ เรื่อง......แต่มันก็ไม่มีอะไรเหมือนๆ เดิมที่เราเคยไป...เคยใช้บริการ....ฯลฯ


อาจจะเป็นเพราะเราชินก็ได้มั๊งคะ.....เราก็ว่า.....อยากกลับบ้านอ่ะ


เห็นคนใส่ผ้าฝ้าย......ก็คิดในใจเนาะ......เชยอ่ะ...ไม่เดิ้นเลย


คนเรามันจะมีจังหวะ.....ให้เราได้คิดอ่ะนะ.....มันก็ทำให้เราเปลี่ยนความคิดเราได้


จนวันนี้...เจ้รู้สึกว่า.....เชียงใหม่เป็นเมืองที่แสนวิเศษ.......เรารู้สึกชีวิตเรามีความสุขทีละนิดแบบยั่งยืน


ไม่ได้มีความสุขแบบหวือหวา.....เหมือนตอนเราอยู่กทม. เพราะบางอย่างเราก็หลอกตัวเองว่าเรามีความสุข


แต่อยู่ที่นี่มันสุขจริงๆ..... สุขแบบทุกๆ คนทำให้เราสุข.......เป็นเมืองแรกที่ทุกแห่งมีแต่ความไว้ใจ


ไปทานข้าว.....คนขายไม่เดินมาดูที่โต๊ะ.....แต่จะถามเราว่า...ทานไรไปบ้าง


เวลาขับรถมาเจอกันตรงสี่แยก...แล้วใครจะไปก่อนไปหลัง.....ฝั่งตรงข้ามเราเค้าก็จะโบกมือให้เราไปก่อนเสมอ.....ไม่เหมือนเวลาเราอยู่กทม. ต้องห้ำหั่นกัน...กูไปก่อน...มึงรอทีหลัง.... แต่อยู่เชียงใหม่ไม่ใช่ไง...


พึ่งไปสั่งของชำร่วยแจกในงานวิจัย........พี่คนทำ...ไม่เอามัดจำ...บอกว่า...ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวมาเอาค่อยจ่ายก็ได้...


วันนี้....ที่มาคิดว่า....โลกของชั้นหมุนช้าลงที่เชียงใหม่....ก็เพราะมีคนมาถามเจ้ว่า....มาทำงานที่เชียงใหม่ไม๊.....


ก็เลยมาคิดเยอะๆ ว่า......เราจะกลับไปอยู่บ้านที่กทม.หรืออยู่เชียงใหม่ดี...นะ


บ่อยครั้ง......ที่เจ้....ได้ใช้เวลา...นานๆ อยู่ร้านกาแฟริมแม่น้ำปิง....มองทอดสายตาออกไปไกลๆ......ใช้ความคิดไปกับเรื่องนู้นเรื่องนี้.....


ตื่นเช้ามา.....แต่งตัวเสื่อมๆ (เสื้อยืด + กางเกงจ็อคกิ้งตัวโปรด) ไปหาก๋วยเตี๋ยวอร่อยๆ กิน กิจกรรมที่สำคัญ....สุดโปรดที่ขาดไม่ได้ ก็คือ ไปนวดตัว....ทำเล็บ


เย็นหน่อย.......ก็เดินถนนคนเดิน.....ไปดูของเก๋ๆ.....กินขนมในถนนคนเดิน.....


กลับมานอนแช่น้ำอุ่น......เปิดเพลงที่เราชอบดังๆ......


กว่าจะถึงวันจันทร์.....แบตเตอร์รี่ตัวเราก็เต็มปรี่.....พร้อมรับงานที่จะเข้ามาวันจันทร์แล้วล่ะ










Create Date : 16 ตุลาคม 2554
Last Update : 16 ตุลาคม 2554 14:59:57 น.
Counter : 777 Pageviews.

1 comments
วัดภาวนาโซล ประเทศเกาหลีใต้ จัดโครงการปฏิบัติธรรมนานาชาติ ณ ศูนย์ปฏิบัติธรรม นานาชาติโทชิหงิญี่ปุ่น Turtle Came to See Me
(13 มี.ค. 2562 20:11:50 น.)
:: ปูรณฆฏะ :: กะว่าก๋า
(18 มี.ค. 2562 06:13:13 น.)
Don't Worry Be Happy - Bobby McFerrin ... ความหมาย tuk-tuk@korat
(24 ก.พ. 2562 16:10:07 น.)
--- น ก แ ส ก --- ภูเพยีย
(11 มี.ค. 2562 10:24:51 น.)
  
ของผมเวลาเดินผ่านไปเร็วมากจนน่าใจหาย อยากให้เวลาเดินช้าลงกว่านี้ครับ
โดย: ablaze357 วันที่: 16 ตุลาคม 2554 เวลา:16:21:20 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Arjae.BlogGang.com

อาเจ้ของน้องๆ
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 37 คน [?]

บทความทั้งหมด