ถนนสายนี้...มีตะพาบ "เส้นตาย"
ถนนสายนี้...มีตะพาบ





....เส้นตาย.....


มีน กุสุมา  เขียนคำ





เมฆสีขาวลอยเกลื่อนอยู่เต็มท้องฟ้า
กำลังรวมตัวกลายมาเป็นเมฆฝน
บนท้องถนนคราคร่ำไปด้วยยวดยานพาหนะ
ต่างคนต่างรีบเร่ง เบียดแซงแข่งกันไป
ปาดหน้าปาดหลัง แซงซ้ายป่ายขวา

ถึงแม้ว่าเผื่อเวลาไว้แล้วแต่ก็ยังไม่แคล้ว
ที่จะต้องเจอกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันบ่อยๆ
การทำงานที่แข่งกับเวลาต้องใช้สติในการบริหารจัดการ

เมขลาตัดสินใจขับขึ้นทางด่วน
รถมาติดเป็นขบวนโดยไม่มีทีท่าว่าจะขยับ
เธอมองสัญญาณไฟสลับกับมองท้องฟ้าเห็นสายฝนหล่นลงมาเป็นสาย
ที่ปัดน้ำฝนเต้นรำโยกไปย้ายมา 
เธอเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะ
ฮำเเพลงช่วงเวลาดีดีอย่างสบายใจ

มองฝ่าสายฝนผ่านไปในอดีต หากเป็นเมื่อก่อน
เธอคงกระวนกระวายใจ
หัวใจสูบฉีดเต้นรัวราวกลองเพล
ต่อจากนั้นหัวใจคล้ายจะหยุดเต้น
รู้สึกถึงความกดดันจากภายใน
ท้องไส้ปั่นป่วนเพราะความเร่งรีบ

เธอเผลอยิ้มให้กับฟ้ากับฝน
คงคล้ายกับคนหัดว่ายน้ำครั้งแรกๆ
ช่วยกันทั้งมือทั้งตีนยังจม
พอจับจุดได้ไม่ต้องใช้มือยังลอย นอนตีกรรเชียงสบายๆ

หลายปีมานี้เธอมักรักษาระยะห่างระหว่างผู้คนและโลกรอบตัวไว้ 
มักจะทำอะไรกลางๆเพื่อสร้างสมดุลระหว่างความคิดภายในและการกระทำภายนอก
และมักหวนกลับไปชื่นชมกับการขึ้นลงของชีวิต รู้สึกสุขสงบกับชีวิตที่เดินช้าๆ


แต่คำว่าเส้นตาย กระตุกต่อมบางอย่างในกายเธอ
อีกหนึ่งวันก่อนจะถึงวันนั้น เธอรับคำท้าและบอกกับตัวเองว่าต้องทำได้
แอบส่งยิ้มให้ก้อนเมฆสีขาวอมเทา
ส้นตายเป็นเรื่องธรรมดาสามัญไปแล้ว
เป็นเพียงเหตุการณ์ๆหนึ่ง
ที่ท้าทายต่อมในสมองให้ตื่นตัว
เธอรู้สึกถึงพลังสร้างสรรค์ในกาย
พลังจากภายในแผ่ซ่านไปทั่วสารร่าง

เธอเป่าลมออกจากปาก...
สูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด
 หัวใจเต้นเป็นจังหวะ เธอกระซิบบอกกับตัวเอง

"รู้สึกชอบเจ้าความรู้สึกเมื่อจะถึงเส้นตายแล้วสิ"

เพราะเธอไม่เคยรู้สึกหวั่นไหวต่อมัน
ขณะที่รถติดอยู่บนสะพาน  เธอรีบอัพบล็อกโดยพลัน
หากรอให้กลับถึงบ้าน...เกรงว่าจะไม่ทันเส้นตาย ชะเอิงเอย


แอมอร




Create Date : 12 กันยายน 2558
Last Update : 13 กันยายน 2558 14:48:39 น.
Counter : 1407 Pageviews.

9 comments
โรนิน 浪人 Sleepless Sea
(19 ก.พ. 2564 09:19:15 น.)
มิตรภาพที่ไม่เกี่ยวข้องกับอายุ จันทราน็อคเทิร์น
(17 ก.พ. 2564 14:22:08 น.)
Libiam ne’ lieti calici (Brindisi ) from La traviata by Giuseppe Verdi ปรศุราม
(16 ก.พ. 2564 14:22:02 น.)
น้องเมฆเรียนออนไลน์ zungzaa
(12 ก.พ. 2564 15:09:00 น.)
  
ในเรื่องนี่เอาตัวเองมาเป็นตัวแสดงแทนรึเปล่าครับเนี่ยะ แต่รถติดว่างๆ มันก็น่าเบื่อจริงๆ ชวนให้ง่วงนอนด้วย
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 13 กันยายน 2558 เวลา:0:05:30 น.
  
เรื่องแรกที่เขียนก่อนคอมพ์จะดับไปแล้วต้องมาเขียนใหม่ เริ่มต้นด้วยเมฆเหมือนกันเบย เอิ้กๆ
โดย: เป็ดสวรรค์ วันที่: 13 กันยายน 2558 เวลา:0:11:13 น.
  
มาอ่านค่ะคุณแอมอร

มาอยู่กรุงเทพฯ เบื่อมากคือรถติดค่ะ
โดย: ซองขาวเบอร์ 9 วันที่: 13 กันยายน 2558 เวลา:19:30:37 น.
  
รถยิ่งติด ถ้ารีบๆอยู่เซ็งเลย
ทำใจร่มๆอัพตะพาบในรถนี่พอไหวค่ะพี่
อย่างน้อยรถติดก็ทำชีวิตช้าลงได้เนาะ

โดย: ที่เห็นและเป็นมา วันที่: 13 กันยายน 2558 เวลา:21:54:44 น.
  
555 อัพบล๊อกบนรถเลยเหรอ ยอด ๆ เลย
โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 14 กันยายน 2558 เวลา:6:00:54 น.
  
เส้นตายคือความท้าทายนั่นเอง
โดย: ชลบุรีมามี่คลับ วันที่: 15 กันยายน 2558 เวลา:11:11:57 น.
  
สวัสดีครับ ครูแอมครับ
วันนี้เขียนเรื่องน่ากลัวจังเลย
คนเราส่วนมากจะไม่ค่อยคิดถึงเรื่องตายกันนะครับ
ติดแต่จะแข่งกันอยู่ครับ อิ อิ
โดย: พายุสุริยะ วันที่: 18 กันยายน 2558 เวลา:20:27:50 น.
  
สวัสดีค่ะพี่แอมอร
ชีวิตเจ้าของบล็อกใช่มั้ยค่ะเนี่ย
แรงบันดาลใจเกิดได้ในสถานการณ์
อิอิ เก่งจังเลยค่ะ คิดถึงม๊ากกกกรุย

จุ๊ฟๆๆ
โดย: mastana วันที่: 23 กันยายน 2558 เวลา:20:50:23 น.
  
สวัสดียามสายค่ะ
แวะมาอ่านสถานการณ์น่ารักดีค่ะ
โดย: dreamdodee วันที่: 25 กันยายน 2558 เวลา:10:12:54 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Aracha.BlogGang.com

peeamp
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 61 คน [?]

บทความทั้งหมด